«Κάποιος θα πρέπει να γράψει ένα ποίημα για τα βάσανα των απεργών πείνας. Θα 'θελα να το γράψω εγώ, αλλά πώς να το τελειώσω;» έγραψε στο ημερολόγιό του στις 10 Μαρτίου 1981 ο Sands.
Σαν σήμερα, 5 Μαΐου 1981, πέθανε, στα 27 χρόνια, ο Gerard Robert «Bobby» Sands μέλος του ΙRΑ αλλά και εκλεγμένος στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, μετά 66 μέρες απεργίας πείνας στην φυλακή Maze. Ο ίδιος ήταν ο ηγέτης της απεργίας πείνας του 1981 κατά την οποία άλλοι εννέα κρατούμενοι των φυλακών έχασαν τη ζωή τους αγωνιζόμενοι για την άρση του ειδικού καθεστώτος κράτησης των Ιρλανδών πολιτικών κρατουμένων. Λίγο πριν την απεργία πείνας ο Sands εξελέγη βουλευτής του βρετανικού κοινοβουλίου. Ο Sands μπήκε στις τάξεις του IRA το 1972. Την ίδια χρονιά συνελήφθη για κατοχή όπλων που βρέθηκαν στο σπίτι που διέμενε. Καταδικάστηκε τον Απρίλη του 1973 σε φυλάκιση πέντε ετών και αφέθηκε ελεύθερος το 1976. Μέσα σε έξι μήνες, συλλαμβάνεται ξανά, έπειτα από βομβιστική επίθεση και ανταλλαγή πυρών. Η δίκη πραγματοποιήθηκε τελικά τον Σεπτέμβριο του 1977. Παρότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για την ενοχή του καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση και στην φυλακή Maze. Αρχικά πάντως μεταφέρθηκε στη φυλακή Κράμλιν όπου πέρασε 15 ημέρες γυμνός σε απομόνωση, ενώ κάθε τρεις μέρες υποβαλλόταν σε υποχρεωτική από το φαγητό αποχή. Οι κινητοποιήσεις των κρατούμενων του ΙRΑ απέναντι στο ειδικό καθεστώς φυλάκισής τους ξεκίνησε το 1980. Η βρετανική κυβέρνηση είχε κατατάξει τους Ιρλανδούς κρατούμενους πολέμου στη Βόρεια Ιρλανδία ως ειδική κατηγορία χωρίς δικαιώματα. Οι κρατούμενου του IRA και του INLA απέναντι σε αυτό το καθεστώς ξεκίνησαν τη «διαμαρτυρία της κουβέρτας». Οι κρατούμενοι αρνούνταν να φορούν τις στολές της φυλακής και είτε ήταν γυμνοί, είτε έφτιαχναν ρούχα από τις κουβέρτες τους. Ζητούσαν να μη φορούν στολές της φυλακής, να μην εργάζονται γι’ αυτήν, να έχουν ελεύθερη συναναστροφή με τους άλλους κρατουμένους, να μπορούν να οργανώνουν τις δικές τους εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες και να έχουν το δικαίωμα να δέχονται επίσκεψη και να δέχονται δέματα και γράμματα μια φορά την εβδομάδα. Η πρώτη απεργία πείνας ξεκίνησε το 1980. Σε αυτή συμμετείχαν άντρες και γυναίκες από τρεις διαφορετικές φυλακές. Ένας από τους κρατούμενους κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του. Η βρετανική κυβέρνηση φάνηκε διαλλακτική αναφορικά με το δικαίωμα των κρατουμένων να φορούν τα ρούχα τους. Η απεργία τερματίστηκε μετά από δυο μήνες, ωστόσο σε σύντομο χρονικό διάστημα φάνηκε ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν είχε την πρόθεση να ικανοποιήσει τα αιτήματα. Την 1η Μάρτη του 1981 ξεκίνησε νέα απεργία πείνας με βασικό αίτημα να αναγνωριστούν οι κρατούμενοι πολέμου ως πολιτικοί κρατούμενοι. Ο Bobby Sands ήταν ο πρώτος που αρνήθηκε την τροφή. «Δεν θα με σπάσουν καθώς η επιθυμία για ελευθερία και για την ελευθερία του Ιρλανδικού λαού βρίσκεται στην καρδιά μου. Θα φθάσει η μέρα όπου όλος ο λαός της Ιρλανδίας θα έχει την επιθυμία για ελευθερία. Τότε θα αλλάξουν τα πράγματα» είχε δηλώσει. «Πιστεύω και στηρίζω το θεόσταλτο δικαίωμα του Ιρλανδικού έθνους στην κυρίαρχη ανεξαρτησία και το δικαίωμα κάθε Ιρλανδού και Ιρλανδής να στηρίξει αυτό το δικαίωμα με την ένοπλη επανάσταση» υποστήριζε ο Sands. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση της Βρετανίας, διά στόματος της πρωθυπουργού, Μάργκαρετ Θάτσερ, απέρριπτε δημόσια το συμβιβασμό με τα αιτήματα που ζητούσαν οι κρατούμενοι. Λίγο πριν την έναρξη της απεργίας, ο ανεξάρτητος Ιρλανδός βουλευτής Tyrone πέθανε. Ο Sands ήταν υποψήφιος και εκλέχθηκε στη θέση του στις 9 Απριλίου του 1981. Ωστόσο παρέμεινε βουλευτής για κάτι λιγότερο από ένα μήνα καθώς στις 5 Μαΐου του 1981 πέθανε στο νοσοκομείο της φυλακής μετά από 66 μέρες απεργίας πείνας. Δεν ήταν ο μόνος. Οι κρατούμενοι του IRA συνέχισαν την απεργία πείνας και το καλοκαίρι πέθαναν ακόμη 9 από αυτούς. Η απεργία έσπασε στο τέλος του καλοκαιριού καθώς ο Καθολικός κλήρος έπεισε τις οικογένειες των κρατουμένων που είχαν χάσει τις αισθήσεις τους να τους ταΐσουν ενδοφλεβικά. IRA και INLA σταμάτησαν την απεργία μετά από 217 ημέρες, τον Οκτώβρη 1981. Κατόπιν η βρετανική κυβέρνηση ικανοποίησε κάποια από τα αιτήματα των κρατουμένων, χωρίς, ωστόσο, να τους χαρακτηρίσει ποτέ πολιτικούς κρατουμένους. Η απεργία πείνας ενδυνάμωσε την δραστηριότητα του IRA καθώς συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των ΜΜΕ αλλά και της κοινής γνώμης.
Πηγή: tvxs.gr
Μία απόφαση που προκαλεί το λαϊκό αίσθημα έλαβε η κυβέρνηση παραμονές των εθνικών εκλογών. Στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο εγκρίθηκε η απόφαση στήριξης των τραπεζών με άλλα 18 δισ. ευρώ, την ίδια ώρα που τον Ιούνιο ετοιμάζονται προς ψήφιση μέτρα συνολικού ύψους 11,5 δισ. ευρώ. Η απόφαση ελήφθη από το υπουργικό συμβούλιο ως λύση για το μεσοδιάστημα μέχρι την ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης.
Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Χουντής, η απόφαση αυτή δεν έχει καμία νομιμοποίηση. «Η ψήφιση αυτής της ρύθμισης, λίγες μέρες πριν εκφράσει τη βούλησή του ο ελληνικός λαός, ύβρη στην κοινή λογική και στη δημοκρατία, ύβρη απέναντι στους πολίτες, στους οποίους κόβεται ο μισθός, κόβονται οι συντάξεις και τα κοινωνικά επιδόματα» επισημαίνει ο κ. Χουντής.
Αυτό που τονίζει ο κ. Χουντής είναι ότι τα χρήματα αυτά δόθηκαν χαριστικά χωρίς ούτε να έχουν οριστικοποιηθεί οι όροι της κεφαλαιακής ενίσχυσης των τραπεζών, ενώ για τον Ιούνιο βρίσκονται στα σκαριά μέτρα ύψους 11,5 δισ. ευρώ.
«Μέχρι τον Ιούνιο είναι δεσμευμένα τα κόμματα του Μνημονίου να φτιάξουν ένα πρόγραμμα νέων περικοπών για τους μισθούς, για τις συντάξεις, για τα επιδόματα, περίπου 11 με 12 δις ευρώ. Σκεφτείτε το εξής. Τη στιγμή που ο ελληνικός λαός θα υποστεί μια αφαίμαξη 11 δις, αυτοί δίνουν 18 δις χαριστικά στις τράπεζες, χωρίς να έχει ερωτηθεί η αυριανή κυβέρνηση του τόπου» σημειώνει ο κ. Χουντής.
Πηγή: koutipandoras.gr
Επιστήμονες έχουν δημιουργήσει περισσότερα των 150 ανθρώπινων υβριδίων με ζώα σε Βρετανικά εργαστήρια.Ο λόγος δημιουργίας αυτών ήταν....η επιθυμία ερευνητών να αναζητήσουν πιθανές θεραπείες σε μία ευρεία γκάμα διαφόρων παθήσεων.Η αποκάλυψη έγινε μόλις μια μέρα μετά την προειδοποίηση μια επιστημονικής επιτροπής για πιθανό εφιαλτικό σενάριο, παρόμοιο με αυτό της ταινίας ο «Πλανήτης των πιθήκων», στην οποία πειράματα δημιουργίας υβριδίων ανθρώπου με ζώο προχωράει σε υπερβολικό βαθμό.
Συγκεκριμένα, η είδηση κάνει λόγο για 155 έμβρυα τα οποία περιέχουν στο γονιδίωμά τους γενετικό υλικό τόσο από ανθρώπους όσο και από ζώα και πως οι όλες εργασίες έχουν ξεκινήσει από το 2008, με το σχετικό ψήφισμα για την Γονιμοποίηση Ανθρώπινων Εμβρύων.
Aυτό είχε ως αποτέλεσμα την νομιμοποίηση της δημιουργίας διαφόρων υβριδίων, συμπεριλαμβανομένου ενός αυγού το οποίο είχε γονιμοποιηθεί από ανθρώπινο σπέρμα.
Τα υβρίδια αυτά, δηλαδή μεταξύ ανθρώπου και ζώου, τα κατατάσσουμε σε δύο κατηγορίες στα cybrids, που ανθρώπινο γενετικό υλικό εισάγεται μέσα σε ένα κύτταρο ζώου και στις χίμαιρες, στα οποία ανθρώπινα κύτταρα αναμιγνύονται με έμβρυα ζώων.
Από τη μεριά τους, οι επιστήμονες , υποστηρίζουν πως μέσω αυτών των τεχνικών θα μπορέσουμε να αναπτύξουμε σύντομα εμβρυικά βλαστικά κύτταρα τα οποία στην συνέχεια θα χρησιμοποιούνται σε μια σειρά μέχρι τώρα ανίατων ασθενειών, ενώ τα έμβρυα θανατώνονται μετά το πέρας 14 ημερών κάτι που υπαγορεύει η ίδια η νομοθεσία.
Συγκεκριμένα σε τρία εργαστήρια στην Βρετανία, των πανεπιστημίων King College, Newcastle και Warwick, είχαν χορηγηθεί άδειες για να διεξάγουν τέτοια είδους πειράματα μετά την εφαρμογή του σχετικού ψηφίσματος.
Αν και τώρα έχουν σταματήσει τα πειράματα, λόγω έλλειψης χρηματοδότησης, οι επιστήμονες φαίνονται να θεωρούν πως δεν είναι το τέλος για αυτά και πως στο μέλλον θα υπάρξουν ακόμα περισσότερα.
Ο αριθμός των εμβρύων αποκαλύφθηκε ύστερα από ερώτηση που έθεσε στην βουλή ο Λόρδος Alton. Πιο συγκεκριμένα αναφέρθηκε στο γεγονός ότι όταν οι επιστήμονες ρωτήθηκαν ποια θα ήταν τα οφέλη, εκείνοι απάντησαν έμμεσα πως αν τους αφήσουν να προχωρήσουν θα καταφέρουν να αναπτύξουν θεραπείες για κάθε ασθένεια γνωστή στον άνθρωπο.
Στη συνέχεια ανέφερε στοιχεία ότι σε 80 από τις θεραπείες που παρουσιάστηκαν, χρησιμοποιήθηκαν ενήλικα βλαστικά κύτταρα, και όχι εμβρυικά. Tι εννοούσε λέγοντας ενήλικα βλαστικά κύτταρα; Από που είχαν προέλθει; Τι πλάσματα προκύπτουν από αυτούς του πειραματισμούς;
Mια ομάδα κορυφαίων επιστημόνων, νωρίτερα την προηγούμενη εβδομάδα, προειδοποίησε για την επικινδυνότητα αυτών των πειραμάτων και μάλιστα απαίτησε να δημιουργηθούν νόμοι για για αποφευχθούν φαινόμενα κατά τα οποία να προσδίδονται ανθρώπινα «χαρακτηριστικά» σε ζώα, όπως γίνεται με την εισαγωγή ανθρώπινων βλαστικών κυττάρων στον εγκέφαλο πρωτευόντων θηλαστικών.
Τέλος πρέπει να αναφερθεί πως υβρίδια ανθρώπου με ζώα κατασκευάζονται και σε άλλες χώρες και μάλιστα δεν υπάρχει κανένας νομοθετικός κανονισμός και περιορισμός. Μας εγγυάται κανείς ότι δε θα δούμε σύντομα το μυθιστόρημα του H. G. Wells "Το νησί του δρ. Μονρόε" να γίνεται πραγματικότητα; Ότι δε θα δούμε φιλόδοξους και χωρίς ηθικούς φραγμούς επιστήμονες να κατασκευάζουν "Μινώταυρους" για το καλό μας εξυπηρετώντας ασύδοτες πολιτικές ελίτ; Με βάση ότι μας έχει συμβεί στο βάθος της ανθρώπινης ιστορίας έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε για αυτή τη "Νέα Εποχή" που αρχίσαμε να διανύουμε, ομολογουμένως τα παλαιά ήθη προκαλούσαν πολύ λιγότερο φόβο.
Πηγή: ygeianews.gr
Περίπου 3.000 νέοι κάτω των 35 χρόνων αποφάσισαν να το ακολουθήσουν το τελευταίο διάστημα
Με την ανεργία στην Ιταλία να αγγίζει το 10%, ολοένα περισσότεροι νέοι άνθρωποι επιλέγουν να γίνουν βοσκοί: μία δουλειά, η οποία αν και χαμηλά αμειβόμενη και απαιτητική, προσφέρει εργασιακή ασφάλεια, καθαρό αέρα και άφθονο... τυρί πεκορίνο.
Παρότι παραδοσιακά αποτελεί επάγγελμα μεγαλύτερων σε ηλικία ανδρών, σύμφωνα με στοιχεία του αγροτικού συνδικάτου Κολντιρέτι, το τελευταίο διάστημα περίπου 3.000 Ιταλοί κάτω των 35 χρόνων αποφάσισαν να το ακολουθήσουν.
Οι νέοι επιλέγουν έναν πιο απλό και φυσικό τρόπο ζωής, αφού σταδιακά διαπιστώνουν ότι τα όνειρά τους να εργαστούν ως γιατροί, δικηγόροι, και μηχανικοί πέφτουν στο κενό εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της αυξανόμενης λιτότητας στη χώρα.
Παράδειγμα, ο 25χρονος Ντάβιντε Μπορτολούτσι: με πτυχίο στη χαρτογράφηση από τεχνολογικό ίδρυμα και αδυνατώντας να βρει δουλειά στο αντικείμενό του, σήμερα φροντίζει ένα κοπάδι 400 προβάτων στους πανέμορφους Δολομίτες των ιταλικών Άλπεων.
«Είμαι χαρούμενος με την επιλογή μου. Ξεκίνησα με το να ακολουθώ άλλους βοσκούς και να μαθαίνω. Δεν ήταν εύκολο. Ημέρα με την ημέρα, βελτιωνόμουν χωρίς να αποκαρδιώνομαι που μερικές φορές δούλευα μέσα στη δυνατή βροχή και άλλες φορές κάτω από τον καυτό ήλιο» λέει ο ίδιος.
Σύμφωνα με την σχετική έκθεση του Κολντριρέτι, αυτή η τάση των νέων να γίνονται βοσκοί βοήθησε στην ανανέωση του τομέα που κυριαρχείτο από μεγαλύτερους ανθρώπους. Μάλιστα στο 80% των περιπτώσεων εισήγαγαν στο επάγγελμα νέες τεχνολογίες, βελτιώνοντας την ποιότητα του κρέατος, του μαλλιού και του τυριού.
Πηγή: tovima.gr
H άνοιξη έχει μπει για τα καλά και πολλοί έχουμε ξεκινήσει να “σκαλίζουμε” τους κήπους μας.
Γνωρίζουμε όμως αν ο εξοπλισμός που χρησιμοποιούμε περιέχει τοξικά επιβλαβή τόσο για τον οργανισμό όσο και για τις καλλιέργειές μας;
Σύμφωνα με το ecocenter.org το νερό από τα καινούργια λάστιχα ποτίσματος περιέχει μεγάλες ποσότητες μόλυβδου, φθαλικών ενώσεων και τοξικής βισφαινόλης Α (ΒΡΑ).
Το Κέντρο Οικολογίας ecocenter.org διενήργησε ελέγχους σε 200 είδη κηπουρικής, όπως λάστιχα, γάντια και εργαλεία για ουσίες όπως μόλυβδος, κάδμιο, χλωρίνη, ΒΡΑ και φθαλικές ενώσεις.
Τα αποτελέσματα έδειξαν τα εξής:
-30% όλων των προϊόντων περιείχαν μόλυβδο σε συγκέντρωση 100 ppl/
-το 100% περιείχε φθαλικές ενώσεις απαγορευμένες στα παιδικά είδη.
-ορισμένα λάστιχα περιέχουν επικίνδυνες φθαλικές ενώσεις που χρησιμοποιούνται ως επιβραδυντικά φλόγας.
Προτείνεται λοιπόν στους κηπουρούς, ερασιτέχνες και μη, να προτιμούν λάστιχα χωρίς PVC και μόλυβδο.
Όπως δηλώνουν οι επιστήμονες που διενήργησαν την έρευνα “ακόμα και αν ακολουθούμε οργανικές μεθόδους καλλιέργειας, ο εξοπλισμός μας μπορεί να ευθύνεται για ύπαρξη επικίνδυνων ουσιών στο έδαφος”.
Πηγή: econews.gr
Το ερώτημα της αιτίας θανάτου του ιδρυτή της ΕΣΣΔ ανοίγει πάλι η Ιατρική Σχολή του Μέριλαντ
O ηγέτης των Μπολσεβίκων Βλαντιμίρ Λένιν πιθανότατα πέθανε λόγω κληρονομικής προδιάθεσης για αρτηριοσκλήρυνση, ή μπορεί και να δηλητηριάστηκε από τον Στάλιν, υποστηρίζουν νέα μελέτη, η οποία δείχνει να διαψεύδει τη θεωρία που θέλει τον Λένιν να πέθανε από σύφιλη.
Ο Δρ Χάρι Βίντερς, νευρολόγος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, και ο Ρώσος ιστορικός Λεβ Λούρι, παρουσίασαν τη μελέτη τους σε συνέδριο με θέμα τους θανάτους διάσημων ανθρώπων.
Το συνέδριο διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ και στο παρελθόν είχε ασχοληθεί με τους θανάτους του Τουταγχαμών, του Σιμόν Μπολίβαρ, του Χριστόφορου Κολόμβου και του Αβραάμ Λίνκολν, μεταξύ άλλων.
Ο Λένιν είναι γνωστό ότι πέθανε έπειτα από μια σειρά εγκεφαλικών επεισοδίων το 1924, σε ηλικία μόλις 54 ετών. Η νεκροτομή έδειξε ότι τα αγγεία στον εγκέφαλό του παρουσίαζαν ακραία σκλήρυνση.
Όπως αναφέρει ο Δρ Φίλιπ Μακόβιακ, ο οποίος διοργανώνει το συνέδριο κάθε χρόνο, τα ευρήματα της νεκροτομής είναι δύσκολο να εξηγηθούν. «Πρώτον, ήταν πολύ νέος για να εμφανίσει αρτηριοσκλήρυνση. Δεύτερον, δεν είχε κανένα από τους σημαντικούς παράγοντες κινδύνου».
Ο Λένιν δεν κάπνιζε ούτε ανεχόταν τον καπνό των άλλων γύρω του. Δεν ήταν παχύσαρκος, ούτε διαβητικός, και η νεκροψία δεν έδειξε σημεία υπέρτασης.
Σύμφωνα με τον Μακόβιακ, την εποχή του θανάτου του Λένιν υπήρχε η «έντονη υποψία» ότι ο Λένιν πέθανε από σύφιλη. Ο Λένιν πράγματι είχε υποβληθεί σε θεραπεία για το σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα, το οποίο πράγματι μπορεί να προκαλέσει εγκεφαλικό. Σύμφωνα όμως με τον Δρ Βίντερς, τα ευρήματα της νεκροψίας δεν προσέφεραν ενδείξεις ότι αυτό όντως συνέβη στον σοβιετικό ηγέτη.
Ο νευρολόγος επισημαίνει ότι ο πατέρας του Λένιν πέθανε κι αυτός σε ηλικία 54 ετών, επομένως ίσως υπήρχε οικογενειακή προδιάθεση για σκλήρυνση των αγγείων. Το στρες είναι επίσης παράγοντας κινδύνου για αρτηριοσκλήρυνση, και ο κομουνιστής ηγέτης σίγουρα υπέφερε από στρες. «Για παράδειγμα, προσπαθούσαν συνεχώς να τον δολοφονήσουν» επισημαίνει ο Δρ Βίντερς.
Τονίζει επίσης ότι ο Λένιν φαινόταν σε καλή κατάσταση μερικές ώρες πριν από το θάνατό του, μέχρι που ξαφνικά άρχισε να έχει έντονους σπασμούς, «κάτι ασυνήθιστο για κάποιον που υπέστη εγκεφαλικό».
Από την πλευρά του, ο Ρώσος ιστορικός Λεβ Λούρι υποστηρίζει ότι ο Λένιν ναι μεν μπορεί να υπέστη πολλαπλά εγκεφαλικά επεισόδια, είναι όμως πιθανό να τον αποτελείωσε ο Στάλιν δηλητηριάζοντάς τον.
Η δηλητηρίαση, εξάλλου, έγινε τελικά η αγαπημένη μέθοδος του Στάλιν για να απαλλαγεί από τους αντιπάλους του.
Όπως επισήμανε ο Λούρι, ο Λένιν δεν υποβλήθηκε σε τοξικολογικές εξετάσεις μετά το θάνατό του. «Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι ο εγκέφαλος του Λένιν φυλάσσεται ακόμα στη Μόσχα, οπότε μπορούμε να το ερευνήσουμε» λέει ο ειδικός.
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Λένιν ίσως κατάλαβε ότι ήταν λανθασμένη η απόφασή του να στηρίξει την άνοδο του Στάλιν στην εξουσία και άρχισε να συντάσσεται με τον Λίον Τρότσκι, ιδρυτή του Κόκκινου Στρατού και μετέπειτα εχθρού του Γιόζεφ Στάλιν. Η μεταστροφή αυτή, λέει ο Λούρι, θα ήταν καλός λόγος για δολοφονηθεί.
H βαλσαμωμένη σορός του Λένιν παραμένει ακόμα και σήμερα στο Μαυσωλείο του Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας
Πηγή: tovima.gr
Οι παγετώνες της Γροιλανδίας απομειώνονται με αυξανόμενους ρυθμούς, αλλά όχι στα επίπεδα που υπολόγιζαν οι επιστήμονες στο παρελθόν.
Νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 3 Μαΐου στην επιθεώρηση Science έδειξε πως η απώλεια πάγου που καλύπτει τη νήσο είναι 30% ταχύτερη σε σύγκριση με μια δεκαετία πριν. Αυτό σημαίνει πως η συνεισφορά της Γροιλανδίας στην αύξηση της στάθμης των θαλασσών ως το 2100 θα είναι 10 εκατοστά.
Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε τους υπόλοιπους παράγοντες που προκαλούν άνοδο της στάθμης των υδάτων τότε η συνολική αύξηση μπορεί να φτάσει τα 90 εκατοστά.
Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν δορυφορικά δεδομένα για περίπου 200 παγετώνες.
Προηγούμενη έρευνα του 2008 υπολόγιζε τη “συμβολή” των παγετώνων της Γροιλανδίας στην άνοδο της στάθμης των υδάτων σε 48 εκατοστά ως το τέλος του αιώνα.
Η απώλεια των πάγων στη Γροιλανδία οφείλεται στα κατά 1 βαθμό Κελσίου θερμότερα καλοκαίρια της τελευταίας δεκαετίας.
Ένας από τους σημαντικότερους παγετώνες στη βορειοδυτική Γροιλανδία με την ονομασία Γιάκομπσον απομειώνεται με ρυθμό 11,3 χιλιομέτρων ετησίως, δηλαδή 1 μέτρο κάθε ώρα.
Πηγή: econews.gr
Είναι κάποιες στιγμές που έχω την αίσθηση ότι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Ένας λαός που ξεχνά τόσο γρήγορα , όσο γρήγορα θυμάται όταν τον συμφέρει. Βλέπω στην TV όλους αυτούς που πηγαίνουν και χειροκροτούν τους «βιαστές» τους. Βλέπω ακόμα να υπάρχουν μέσω των ΜΜΕ κάτι τύποι σαν τον Σαμαρά ή τον Βενιζέλο. Βλέπω ένα «λαό» να ασχολείται ακόμα με το «τί» θα ψηφίσει. Έναν «λαό» που μυαλό δεν βάζει. Έναν «λαό» που αφού δεν μπορεί να βρει μία καινούργια ιδέα, ένα καινούργιο πρόταγμα, μοιάζει να επιστρέφει ψυχαναγκαστικά στις βεβαιότητες που τον καταδίκασαν στη στέρηση των όποιων δικαιωμάτων είχε. Ένας «λαός» που επειδή αδυνατεί να γεννήσει μία καινούργια ιστορία, επαναφέρει μέσα από το μπαούλο του την ίδια, παλιότερη ιστορία, προκειμένου να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του.
Μία κοινωνία που οι εξουσιαστές, τους οποίους η ίδια επέλεξε μέσα από ένα σύστημα που δεν της επιτρέπει κάτι άλλο, την εξαφάνισαν πολιτικά. Τώρα προσπαθεί μέσω του ίδιου συστήματος, των εκλογών, να αποδείξει στον εαυτό της, ότι μπορεί ακόμα να σκέφτεται προκειμένου να φτιάξει μία νέα πραγματικότητα. Όλη της η πραγματικότητα όμως περνά μέσα από τα φίλτρα των ΜΜΕ, συμπεριλαμβανομένων και των συμβάντων των τελευταίων τριών ετών που της έκαναν το καλό να ξυπνήσει πολιτικά για λίγο και να… αλλάξει πλευρό. Κάτι είναι και αυτό. Αδυνατεί να κατανοήσει όσα έχουν συμβεί, ίσως ζαλισμένη από τα απανωτά «σοκ», αν δεχθούμε τη σωστή κατά την γνώμη μου θεωρία της Ναόμι Κλέϊν, ίσως όμως και εξαιτίας της ανυπαρξίας των απαιτούμενων νοητικών εργαλείων για μια τέτοιου είδους κατανόηση. Την ίδια στιγμή δεν μπορεί να κοιτάξει μπροστά, τί θα κάνουν αυτοί που πρόκειται να εκλέξει; Γιατί θα τους εκλέξει. Αυτό είναι το σίγουρο.
Τι ακριβώς συμβαίνει; Μήπως βιώνουμε μία κατάσταση διαρκούς επανάληψης; Είμαστε υποχρεωμένοι να παίξουμε ξανά το ίδιο έργο, αφού όποιο σενάριο και να σκεφτούμε έχει ήδη υλοποιηθεί. Αυτή την περίοδο βιώνουμε μία απροσδιόριστη αναπαραγωγή ιδανικών, ονείρων ή ιδεολογιών που υπήρχαν πάντοτε πίσω μας αλλά πρέπει εμείς να τα αναπαράγουμε τώρα. Και αυτό κάνουμε. Μόνο που τώρα δεν τολμάμε να το κάνουμε παντελώς αδιάφορα, όπως στο παρελθόν. Αυτό που ζητάμε είναι πάλι… η απελευθέρωση μέσω της ιδέας των εκλογών. Μία απελευθέρωση όμως που είναι σίγουρο ότι θα χαθεί αμέσως μόλις κλείσουν οι κάλπες, όπως ακριβώς έχει γίνει όλες τις προηγούμενες φορές.
Πολύ συχνά, όταν η ιδέα χάνει την πραγματική της έννοια, την αξία της, την ουσία της ή τον σκοπό της, εισέρχεται σε μία φάση επ’ άπειρον αυτοαναπαραγωγής. Τα πράγματα εξακολουθούν να λειτουργούν παρόλο που η ιδέα τους έχει εκλείψει. Εξακολουθούν να λειτουργούν μέσα σε μία πλήρη αδιαφορία για το ίδιο τους το περιεχόμενο. Έτσι, ενώ η ιδέα του «πολιτικού» έχει εκλείψει εδώ και χρόνια με πλήρη ευθύνη των πολιτικών και των συνενόχων τους ΜΜΕ, η πολιτική συνεχίζεται κομίζοντας μία πλήρη αδιαφορία όχι μόνο για το ίδιο της το διακύβευμα , αλλά για το αν η ίδια έχει κάποιο διακύβευμα. Όταν το κάθε τι είναι πολιτικό , τίποτε δεν είναι πολιτικό, η ίδια η λέξη δεν έχει πια νόημα. Η ιδέα των εκλογών έχει μεγάλη σημασία όταν αυτές γίνονται σε ένα δημοκρατικό καθεστώς. Αντίθετα, σε ένα ολιγαρχικό καθεστώς όπως αυτό που υπάρχει σήμερα, οι εκλογές χάνουν το νόημά τους. Χρησιμοποιούνται ως μία διαδικασία κατευνασμού της οργής των ανθρώπων και συγκάλυψης της ευθύνης όλων. Πολιτικών και «πολιτών».
Τίποτε ουσιαστικό δεν γίνεται κατανοητό, επειδή σημαντικότατες έννοιες όπως της ευθύνης ή της αντικειμενικής αιτίας , έχουν εντελώς εξαφανιστεί. Τα ΜΜΕ φρόντισαν και γι’ αυτό. Αντιστρέφουν εντέχνως τις θέσεις του θύματος και του δήμιου. Οι εκλογές θα τοποθετήσουν το λαό στη θέση του δήμιου των πολιτικών, αλλά… εικονικά. Αυτό ακριβώς κάνουν τώρα. Προσπαθούν να πείσουν ότι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην επιλογή αφού υπάρχουν «πολλές» επιλογές. Είναι όμως οι δικές τους προκατασκευασμένες επιλογές, γεννημένες από τα σπλάχνα του ίδιου συστήματος. Προσπαθούν να αλλάξουν την εικόνα των πολιτικών για να απομακρύνουν την πραγματικότητα των αποτελεσμάτων της πολιτικής τους. Ο «λαός» θα γίνει δήμιος του εαυτού του, μέσω της «συλλογικής ευθύνης». Μετά, ποιος θα δώσει αμνηστεία σε ποιον και ποιος θα καταδικάσει ποιον , όταν όλος ο «λαός» είναι ένοχος; Η ευθύνη θα φύγει από τους πραγματικά υπεύθυνους και θα έλθει στα κεφάλια των ανθρώπων που ψήφησαν. Εδώ υπάρχει ένα μικρό κόλπο που θέλουν να κάνουν μέσω των εκλογών: όσο περισσότερο παύει να υπάρχει η ευθύνη, τόσο περισσότερο τείνει στο να μην υπήρξε ποτέ!!! Όσο περισσότερο τους επιτρέπουμε να λένε ότι έπραξαν το καθήκον τους, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε μετά από δέκα χρόνια να βρεθούμε ως «λαός» υπόλογοι όχι μόνο στους ίδιους μας τους εαυτούς, αλλά στα ίδια τα παιδιά μας , αφού εμείς θα έχουμε επικροτήσει αυτά που έγιναν αλλά και αυτά που θα γίνουν . Αδιαφορώντας για τη μνήμη, αδιαφορούμε και για την ιστορία, ξεχνώντας ότι ιστορία δεν είναι μόνο το παρελθόν αλλά και το μέλλον.
Ίσως έλθει μία μέρα που θα αναρωτηθούμε αν όντως είχε ευθύνη ο Παπανδρέου ή ο Παπακωνσταντίνου. Δεν θα μπορούμε να εντοπίσουμε τον υπεύθυνο γιατί δεν υπάρχει υπεύθυνος. Υπεύθυνο είναι το «σύστημα» που γεννά τέτοιους ανθρώπους. Είναι άχρηστο να καταδικάσεις έναν δύο ή δέκα από αυτούς, τη στιγμή που με την ψήφο σου αναπαράγεις το σύστημα που τους εξέθρεψε. Μην ξεχνάμε ότι πριν από τριάντα χρόνια περίπου καταδικάσαμε τους υπεύθυνους της χούντας και σήμερα ζούμε μία χούντα ξανά.Το έγκλημα που έκαναν πέρασε στο επίπεδο του μύθου γιατί εντέχνως δόθηκε τέλος στην ιστορική του πραγματικότητα. Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι τίποτε δεν έγινε στο Πολυτεχνείο και ότι όλα αυτά είναι δημιουργήματα της φαντασίας της αριστεράς. Το πραγματικό νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου χάθηκε μέσα στον λαβύρινθο των αποτυχιών της γενιάς του, σε όλα τα επίπεδα.
Ο νεοφιλελευθερισμός είναι επικίνδυνος από μόνος του. Περισσότερο επικίνδυνη όμως είναι η παθολογική αναπαραγωγή ενός καταστροφικού παρελθόντος. Η συμμετοχή σε αυτή τη διαδικασία μέσω της ψήφου , σε καθιστά ενεργό συντελεστή και οιονεί συνένοχο. Από την άλλη πλευρά, η άρνηση είναι το εύκολο. Αυτός είναι και ο λόγος που τόσοι πολλοί στέκονται απέναντι από την κυβέρνηση και το μνημόνιο. Η άρνηση από μόνη της μπορεί να ενώσει, και ενώνει μέσω της «αρνητικής ψήφου». Μπορείς σήμερα να συναντήσεις στα ίδια κόμματα από αριστερούς πατριδοκάπηλους μέχρι ακροδεξιούς αντικομουνιστές. Όλους αυτούς τους ενώνει μία αδιαφοροποίητη δύναμη της άρνησης. Μπορούν να αρνηθούν τα πάντα. Κυρίως όμως μπορούν να απορρίψουν οποιοδήποτε πρόταγμα τους ξεπερνά. Αυτός είναι και ο λόγος που απορρίπτουν την αποχή. Συνειδητή αποχή από τις εκλογές δεν σημαίνει αποχή από την πολιτική αλλά ούτε και αδιαφορία για ό,τι συμβαίνει. Το αντίθετο. Σήμερα, η άρνηση είναι καθορισμένη, το πρόταγμα όχι. Η συνειδητή αποχή αποτελεί κομμάτι της «βιοπολιτικής» αποχής. Η «βιοπολιτική» αποχή ή «κοινωνική» αποχή, είναι ένα είδος διαμαρτυρίας κατά τη διάρκεια του οποίου οι συμμετέχοντες απέχουν από όλες αυτές τις πρακτικές που δίνουν ζωή σε αυτό το είδος κοινωνίας. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας τώρα.
Δεν είναι λύση το να δώσει κάποιος την ψήφο του στην αριστερά ή σε κάποιο μικρό κόμμα προκειμένου να μην πάρουν αυτοδυναμία τα δύο αστικά «μικρομέγαλα» πλέον κόμματα. Η αριστερά με τα κόμματά της , στήριξε το μνημόνιο. Μιλώ βέβαια για τις ηγεσίες των κομμάτων της αριστεράς και όχι για τους οπαδούς τους . Το έκανε έμμεσα , από τη στιγμή που στο πρώτο κιόλας μνημόνιο δεν αποχώρησε από τη βουλή καταγγέλλοντας τήν τότε διαδικασία και την κατάλυση του Συντάγματος. Κανένα αριστερό κόμμα δεν κινήθηκε εναντίον του υπάρχοντος διαδικαστικού επί της ουσίας . Είναι άλλο πράγμα το «καταγγέλλω» και άλλο πράγμα το «στηρίζω την καταγγελία μου με πράξεις». Μπορεί ο Τσίπρας να αποκαλούσε τον Βενιζέλο «Συνταγματάρχη», αλλά όχι μόνο δεν έφυγε ποτέ από τη βουλή αλλά πήγε να συγχαρεί και τον Παππαδήμο όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία αναγνωρίζοντας μία διορισμένη κυβέρνηση. Γιατί δεν αποχώρησαν ποτέ από την βουλή τα κόμματα της αριστεράς , αφού η κυβέρνηση λειτουργούσε ως «χούντα», όπως έλεγαν και οι ίδιοι; Επειδή τα σημερινά αριστερά κόμματα, ζουν και τρέφονται από τον νεοφιλελευθερισμό!!! Χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχαν. Και δεν θα υπήρχαν επειδή αδυνατούν να συλλάβουν και να παρουσιάσουν στους ανθρώπους μία «άλλη» κοινωνία. Οι μισή αριστερά είναι προσκολλημένη σε ένα αποτυχημένο μοντέλο και η άλλη μισή παλεύει για έναν «ανθρώπινο καπιταλισμό» («Ανθρώπινος καπιταλισμός»: Εδώ μπορείς να γελάσεις).
Η βασική ικανότητα του νέου Έλληνα είναι η μεταβίβαση ευθυνών δικαιολογώντας πάντοτε πρωτίστως τον εαυτό του. Αυτό που χρειάζεται από εδώ και μπρος είναι ο «εσωτερικός διάλογος». Ένας διάλογος που πρέπει καθένας από εμάς να κάνει με τον εαυτό του. Είναι αναγκαίο να πάψουν οι πρόχειρες και βολικές απαντήσεις. Τη θέση τους πρέπει να πάρουν οι δύσκολες και άβολες ερωτήσεις. Τί δημοκρατία θέλουμε; Τη δημοκρατία του πεζοδρομίου, όπου το δίκιο της συντεχνίας είναι δίκιο του κράτους και επιβάλλεται διά των κομμάτων; Θέλουμε η ελευθερία να μας παρέχεται ως κοινωνικό αγαθό ή πρέπει να κερδίζεται μέσα από την ατέρμονη προσπάθεια για αυτονομία; Θέλουμε μία πολιτική της παροχής ασφάλειας και του «εύ ζήν» ή το δικαίωμα στη συμμετοχή για τη δημιουργία ή την ακύρωση των θεσμών;
Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν ταυτόχρονα από «πολίτες» και πολιτικούς. Δεν είναι καινούργια. Το γνωρίζω καλά αυτό, όπως το γνωρίζουμε όλοι μας. Γιατί όμως δεν τα έχουμε απαντήσει εδώ και τόσα χρόνια; Επειδή μπροστά από τις απαντήσεις ορθώνεται το τείχος του συμφέροντος. Οι πολιτικοί και οι κατασκευασμένοι «πολίτες» τους , ενώνονται με την πιο δυνατή κόλλα που εντέχνως ονομάζεται σχέση… πελατειακή. Στην πραγματική δημοκρατία δεν υπάρχει κανενός είδους σχέση μεταξύ πολιτικού και πολίτη. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπάρχει «πολιτικός», υπάρχει μόνο Πολίτης. Ο διαχωρισμός αυτός είναι εφεύρημα των σύγχρονων κοινωνιών, προκειμένου να μπορεί η εξουσία εντέχνως να αποκλείει από όλες τις σημαντικές αποφάσεις το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Έτσι , προκειμένου να αποφύγει τις συγκρούσεις , έδωσε την ονομασία «πολίτης» σε όλους αυτούς που άφησε έξω από τις «δημοκρατικές διαδικασίες». «Πολίτη» ονομάζουν τον βιομήχανο που στηρίζει και στηρίζεται από τα κόμματα, αλλά «Πολίτης» ονομάζεται και ο άστεγος που ζει και κοιμάται κάτω από γέφυρες. Και οι δύο έχουν τα ίδια «δημοκρατικά δικαιώματα». Ο βιομήχανος αν θέλει μπορεί να κοιμηθεί κάτω από τη γέφυρα. Είναι «δημοκρατικό δικαίωμα». Μία αξιακά κατεστραμμένη κοινωνία θα στηρίξει ένα αξιακά κατεστραμμένο πολιτικό σύστημα και αντίστροφα.
Επίλογος.
Γεννήθηκα, μεγάλωσα και συνεχίζω να ζω σε μία κοινωνία που η εξουσία της, με παρέκαμπτε πάντοτε όταν επρόκειτο να πάρει μία απόφαση για τη ζωή, τη δική μου. Το μοναδικό δικαίωμα που μου παρέχει είναι το να αποφασίσω ποιος θέλω να με κυβερνήσει. Έ, λοιπόν, αποφάσισα ότι δεν θέλω να με κυβερνά κανείς. Για άλλη μία φορά θα παρακάμψω εγώ το σύστημα. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούν μόνοι τους να αυτοκυβερνηθούν και να λύσουν τα προβλήματα μέσω της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης. Αυτό ίσως είναι ένα όνειρο για κάποιους, μια ουτοπία. Ακόμα όμως και όταν δεν μπορείς να πραγματοποιήσεις ένα όνειρο δεν σημαίνει ότι πρέπει να το παρατήσεις. Αισθάνομαι ότι έχω υποχρέωση να παρακάμψω αυτό το καραγκιοζιλίκι που ονομάζεται «εκλογές». Κάποτε το έκανα γιατί ήμουν ηλίθιος και πίστευα ότι το να ασχολείσαι με την πολιτική ήταν χάσιμο χρόνου. Αυτό μου είχαν μάθει. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια το κάνω επειδή έμαθα την άμεση δημοκρατία και έκτοτε πιστεύω σε αυτή . Θεωρώ ότι πριν από οποιεσδήποτε εκλογές προέχει το να ζητήσουμε να αλλάξει το Σύνταγμα. Αν η μεγάλη πλειονότητα των ψηφοφόρων αυτής εδώ της χώρας δεν πάει να ψηφήσει, ζητώντας ταυτόχρονα αλλαγή του Συντάγματος, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να σταθεί οποιαδήποτε κυβέρνηση έχοντας ως νομιμοποίηση τις ψήφους των λίγων κομματόσκυλων.
Γνωρίζω ότι η άποψή μου δεν έχει καμία βαρύτητα και ότι αυτό το κείμενο θα περάσει απαρατήρητο όπως και τόσα άλλα. Δεν ονομάζομαι Μάϊκλ Άλμπερτ, ούτε Νόαμ Τσόμσκι, ούτε Ζίγκμουντ Μπάουμαν, ούτε τίποτε από αυτά. Αν είχα κάποιο από αυτά τα ονόματα, οι απόψεις μου θα εκλαμβάνονταν διαφορετικά. Όμως δεν γράφω το κείμενο για να πείσω και άλλους να μην πάνε να ψηφήσουν. Το γράφω για να έχω μία απόδειξη απέναντι στο παιδί μου πρώτα, στον εαυτό μου έπειτα αλλά και απέναντι σε όλους , ότι ακόμα και σε μία δύσκολη περίοδο για την κοινωνία και τους ανθρώπους της, αποφάσισα να παραμείνω πιστός στις αρχές και τα ιδεώδη της άμεσης δημοκρατίας, της μοναδικής δημοκρατίας. Δεν μπορώ να στηρίξω ένα σύστημα που ζει από τη φτώχεια, την ανισότητα και τον κοινωνικό αποκλεισμό των ανθρώπων που υποτίθεται ότι προστατεύει. Δεν μπορώ να στηρίξω ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα που έχει τον πόλεμο, την πείνα και τις δολοφονίες αθώων ανθρώπων ως βασικό μέσο ανάπτυξης και πλουτισμού μερικών προνομιούχων. Δεν μπορώ να στηρίξω ένα σύστημα που επιτρέπει σε μερικές οικογένειες να εξουσιάζουν έναν ολόκληρο πληθυσμό. Δεν μπορώ να στηρίξω ένα σύστημα που το μόνο που μου επιτρέπει είναι το να αποφασίζω ποιος θα αποφασίζει για μένα. Ένα σύστημα που με κοροϊδεύει, λέγοντάς μου ότι ενώ δεν καταλαβαίνω από πολιτική, μπορώ να καταλάβω ποιος καταλαβαίνει και… να τον ψηφίσω.
Όσο και αν φανεί παράξενο, μέσα μου εύχομαι να κάνω λάθος. Εύχομαι να κάνουν λάθος όλοι όσοι συνειδητά δεν θα πάνε να ψηφήσουν. Αυτό που επιζητώ, είναι η δημιουργία μιας αυτόνομης κοινωνίας. Αν κάτι τέτοιο μπορεί να έρθει μέσα από εκλογές, καλώς να ορίσει και θα το στηρίξω με όλες μου τις δυνάμεις. Ποτέ μου δεν διεκδίκησα το «αλάθητο» και ούτε έχω σκοπό να το κάνω. Ως τότε όμως, θα πορεύομαι έχοντας ως οδηγώ μου τη φράση του Κορνήλιου Καστοριάδη : «Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος για την ιστορία του»
Βαγγέλης Χριστοδούλου
Πηγή: eagainst.com
Σαν σήμερα, 4 Μαΐου του 1980, πέθανε ο πρόεδρος της πρώην Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Kόμματος της Γιουγκοσλαβίας, ηγέτης των παρτιζάνων κατά του Άξονα, στρατάρχης, πρωθυπουργός, πρόεδρος και πρωτεργάτης του εθνικού κομμουνισμού, ο Τίτο για περισσότερα από 35 χρόνια κατάφερε να διατηρήσει τη συνοχή της Γιουγκοσλαβίας παρά το γεγονός ότι αποτελούνταν από διαφορετικά έθνη με διαφορετικές θρησκευτικές ταυτότητες.
Γεννήθηκε το 1892 από πατέρα αγρότη. Από σχετικά μικρή ηλικία και για αρκετά χρόνια εργάστηκε ως εργάτης. Το Φθινόπωρο του 1913 κατατάχθηκε για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στον Αυστροουγγρικό στρατό. Τον Απρίλιο του 1915 αιχμαλωτίσθηκε από τους Ρώσους. Αργότερα φυλακίσθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Δραπέτευσε ξανά και πήγε στη Σιβηρία, όπου εγκαταστάθηκε στην περιοχή Ομσκ, όπου το 1918 παντρεύτηκε την Πελαγία Μπελούσοβα, στέλεχος του σοβιετικού Κ.Κ., γεγονός που του άνοιξε τις πόρτες του κόμματος.
Τον Σεπτέμβριο του 1920 επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία και έγινε μέλος του Γιουγκοσλαβικού Κ.Κ. Το 1941 αμέσως μετά την εισβολή της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση, ο Τίτο οργάνωσε το αντάρτικο κίνημα στην Γιουγκοσλαβία σαν κομματικό στρατό, με σκοπό να καταφέρει να είναι η κυρίαρχη δύναμη μετά τον πόλεμο, ώστε να εγκαθιδρύσει σοβιετικού τύπου καθεστώς στην χώρα.
Τον Ιανουάριο του 1942 δημιουργήθηκε ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός της Γιουγκοσλαβίας και στο τέλος του ίδιου χρόνου, το Μπίχατς στην Ερζεγοβίνη, έγινε η πρωτεύουσα της ελεγχόμενης από τον κομουνιστικό κόμμα περιοχής που κάλυπτε το ένα πέμπτο της προπολεμικής Γιουγκοσλαβίας. Το 1943 ο Τίτο αναλαμβάνει την προεδρία της προσωρινής κυβέρνησης των ανταρτών.
Μόλις ο Σοβιετικός στρατός ελευθέρωσε την Γιουγκοσλαβία το Αντιφασιστικό Συμβούλιο Εθνικής Απελευθέρωσης σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση με πρόεδρο τον Τίτο. Το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου ο Τίτο ανακήρυξε τη Γιουγκοσλαβία «Λαϊκή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία».
Από οικονομικής απόψεως η πρώην Γιουγκοσλαβία πέρασε τη μεγαλύτερη ακμή της επί των ημερών του Τίτο. Το σύστημα που εφάρμοσε – ένας συνδυασμός του Σοβιετικού μοντέλου και της οικονομίας της αγοράς αλλά και το διοικητικό μοντέλο της αυτοδιοίκησης που εφαρμόστηκε στις εταιρείες ανέδειξαν την πρώην Γιουγκοσλαβία σε οικονομική δύναμη της εποχής. Το οικονομικό του σύστημα πλαισιώθηκε από ένα σύστημα υγείας, ασφάλισης και εκπαίδευσης ήταν πρωτοπόρο και δίκαιο.
Σε διεθνές επίπεδο, ο Τίτο βρέθηκε ανάμεσα στα δύο μπλοκ της εποχής κρατώντας τις ισορροπίας μεταξύ Ανατολής και Δύσης και κατάφερε να έχει επιρροή σε Παγκόσμιο επίπεδο. Το 1948 ο Τίτο ήρθε σε ρήξη με τον Στάλιν. Στις 18 Μαρτίου τα μέλη της Σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής εγκατέλειψαν τη Γιουγκοσλαβία, καταγγέλλοντας ότι υπάρχει αντισοβιετικό κλίμα στη χώρα. Λίγους μήνες μετά η «Κομινφόρμ», διέγραψε τη Γιουγκοσλαβία κατηγορώντας τον Τίτο για απόκλιση από τις αρχές του Μαρξισμού. Οι χώρες του Ανατολικού μπλοκ διέκοψαν τις σχέσεις με τη Γιουγκοσλαβία. Ο Τίτο στράφηκε στη Δύση κλείνοντας τα σύνορα στους Έλληνες κομουνιστές αντάρτες και επιταχύνοντας την ήττα τους στον ελληνικό εμφύλιο.
Το 1963 με το Σύνταγμα που καθιερώθηκε στη χώρα, ο Τίτο ανακηρύχθηκε ισόβιος πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας. Πέθανε 4 Μαΐου του 1980. Από τόσα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα, τον τάφο του επισκέφτηκαν είκοσι εκατομμύρια άνθρωποι, όσος περίπου ήταν και ο πληθυσμός της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο.
Η διαφθορά στην Ελλάδα καλά κρατεί παρά τα όσα κατά καιρούς επισημαίνουν οι πολιτικοί μας ταγοί. Σύμφωνα με το δείκτη της Διεθνούς Διαφάνειας ο οποίος περιλαμβάνει 183 χώρες παγκοσμίως η Ελλάδα καταλαμβάνει την 80η θέση.
Ανάμεσα στις χώρες που εμφανίζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά διαφθοράς είναι η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, η Κροατία, η Τσεχία και η Ιταλία, ενώ εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι και η Γερμανία βρίσκεται στη 14η θέση.
Όπως υποστηρίζει η επίτροπος εσωτερικών υποθέσεων της ΕΕ, Σεσίλια Μάλστρομ, σε δήλωση της που φιλοξενείται σε άρθρο της Deutsche Welle, «η διαφθορά προκαλεί στην ευρωπαϊκή οικονομία ζημιά της τάξης των 120 δισ. ευρώ ετησίως».
Παράλληλα η κ. Μάλστρομ επισημαίνει τους κινδύνους που δημιουργούνται για την ΕΕ εάν δεν ενεργήσει γρήγορα, καθώς «θα χάσει σε αξιοπιστία στα μάτια των πολιτών της». Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τελευταίο ευρωβαρόμετρο η πλειοψηφία δήλωσε ότι η διαφθορά έχει αυξηθεί, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό πιστεύει ότι έχουν διαβρωθεί όλα τα επίπεδα εξουσίας.
Όπως υποστηρίζει η επίτροπος, η ΕΕ χάνει κάθε χρόνο έναν ολόκληρο κοινοτικό προϋπολογισμό εξαιτίας της διαφθοράς και σημειώνει ότι «υπάρχει νομικό πλαίσιο, αλλά χωρίς πολιτική βούληση τα αποτελέσματα είναι ανεπαρκή».
Και όσο για την αντιμετώπιση της διαφθοράς; Η Νομινίκ ΄Ερνστε από το Ινστιτούτο Γερμανικής Οικονομίας προτείνει τη διαμόρφωση αξιόπιστου νομικού πλαισίου, έτσι ώστε ο κάθε πολίτης να νοιώθει ότι τυγχάνει δίκαιης αντιμετώπισης.
«Ο ειλικρινής δεν πρέπει να αισθάνεται ως ο πιο χαζός. Αυτό το συναίσθημα κυριαρχεί στην Ελλάδα, όπου οι πιο πλούσιοι πληρώνουν και τους λιγότερους φόρους» συμπληρώνει υπενθυμίζοντας παράλληλα τα greek statistics.
Πηγή: koutipandoras.gr
Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές η Ελλάδα δείχνει την απόλυτη αποκτήνωσή της, τον εκφασισμό της, γίνεται ολοένα και πιο οφθαλμοφανής η ανήθικη, ναζιστική πολιτική που ακολουθούν οι αδίστακτοι ντίλερς των παγκόσμιων αγορών, οι οποίοι κυβερνούν τη χώρα και διεκδικούν ξανά την ψήφο μας. Όλα αυτά ήταν διακριτά βέβαια κι από τα πριν αλλά τα επισκίαζαν οι αλλεπάλληλες ειδήσεις για τα οικονομικά μέτρα, ειδήσεις που αποπροσανατόλιζαν τους πολίτες από τις υπόλοιπες παραμέτρους του ξεπεσμού.
Τώρα, που η εντολή είναι να πάνε στην άκρη τα οικονομικά ζητήματα για να ξεχαστούν, όσο γίνεται, μέχρι τη μέρα των εκλογών, τώρα που η μικροπολιτική τακτική τους επιτάσσει τρομοκρατία και ενεργοποίηση των συντηρητικών ενστίκτων της κοινωνίας, τώρα παίζουν το τελευταίο τους χαρτί δείχνοντας κάθε μέρα περισσότερη απανθρωπιά, χυδαιότητα και ωμή βαρβαρότητα.
Πρώτα θύματά τους οι μετανάστες και ακολούθως οι πόρνες. Οι θλιβεροί εξουσιαστές των ζωών μας ξεσπούν ανελέητα πάνω σε ανήμπορους, φτωχούς και άρρωστους ανθρώπους, διαγκωνιζόμενοι για το ποιος μπορεί να διαφυλάξει καλύτερα την Ελλάδα των νοικοκυραίων. Την Ελλάδα των αποβλακωμένων φασιστών ψηφοφόρων του δικομματισμού, που σέρνονται από τον καναπέ του τσιμεντοκυτίου τους ως το γραφειάκι, ζουν φυλακισμένοι ανάμεσα σε μπάτσους και τρώνε πλαστικές τροφές πεθαίνοντας κάθε μέρα.
Η κατάντια της χώρας και του κράτους μας δεν περιγράφεται πλέον με λόγια. Η Ελλάδα χρεοκόπησε. Σε όλους τους τομείς, με τελευταίο και πιο ασήμαντο τον οικονομικό.
Οι άθλιοι μεσίτες που εκπορνεύουν τη χώρα μας, διαπομπεύουν τις πόρνες της. Οι αδίστακτοι ατζέντηδες που στέλνουν τους νέους της χώρας μας κατά χιλιάδες στο εξωτερικό ως μετανάστες, φυλακίζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους εδώ πρόσφυγες. Οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί των καθημερινών φόνων, αυτοχειριών αλλά και της εξαθλίωσης του Έλληνα πολίτη, επιτίθενται απάνθρωπα, ξεδιάντροπα και ναζιστικά στους ανήμπορους, για να κολακέψουν και να πλανέψουν τους αποκτηνωμένους ψηφοφόρους τους.
Μα δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε στο παραμικρό οι θλιβεροί τη δύναμη της ψυχής ενός φτωχού πρόσφυγα ή μιας πόρνης, πόσω μάλλον οροθετικής, δε μπορούν ούτε για μια στιγμή να νιώσουν πόσο τιποτένια αξιολύπητα ανθρωπάκια φαντάζουν οι ίδιοι, μες στα γραβατωμένα προγούλια τους εμπρός σε αυτούς τους απελπισμένους και βασανισμένους ανθρώπους.
Όλοι όσοι νιώθουμε ντροπή που είμαστε άνθρωποι βλέποντας τα απάνθρωπα καμώματά τους, δεν έχουμε άλλην επιλογή από το να τους διαπομπεύσουμε με την ψήφο μας την Κυριακή των εκλογών. Είναι το μόνο που τους αξίζει και το μόνο που μας αξίζει.
Γιάννης Μακριδάκης
Πηγή: ellinofreneia.net
Μπορεί να υπάρχει μια μικρή αύξηση εσόδων και βάσει των στοιχείων της γενικής κυβέρνησης να υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα σε υπουργεία, ΔΕΚΟ, νοσοκομεία και ΟΤΑ, αλλά το συνολικό έλλειμμα μετά τις πληρωμές τόκων από παλαιά και νέα δάνεια παρουσιάζει αύξηση. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, στο α’ τρίμηνο του 2012 τα δημόσια έσοδα των φορέων γενικής κυβέρνησης αυξήθηκαν από 24,2 δισ. στο α’ τρίμηνο του 2011 σε 25,9 δισ. το 2012. Οι πρωτογενείς κρατικές δαπάνες παρουσιάζουν ελάχιστη μείωση από 23,692 δισ. το 2011, σε 23,626 δισ. για το 2012. Το πρωτογενές πλεόνασμα παρουσιάστηκε φέτος στα 2,308 δισ. ευρώ, έναντι 518 εκ. ευρώ το 2011. Παρόλα αυτά, στο α’ τρίμηνο φέτος το δημόσιο στο σύνολό του υποχρεώθηκε να πληρώσει 7 δισ. ευρώ, έναντι 3,33 δισ. την αντίστοιχη περίοδο πέρυσι, μετατρέποντας το πλεόνασμα των 2,3 δισ. σε έλλειμμα 4,74 δις ευρώ. Μάλιστα, το αντίστοιχο έλλειμμα τον Ιανουάριο του 2011 ήταν 2,8 δις ευρώ.
Πηγή: koutipandoras.gr
Ένα ρομπότ που ελέγχεται μόνο από τη σκέψη ενός παραπληγικού ανθρώπου και μάλιστα από απόσταση δεκάδων χιλιομέτρων παρουσίασαν Ελβετοί ερευνητές.
Το σύστημα, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, αναπτύχθηκε από τον καθηγητή Χοσέ Μίλαν της Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λοζάνης, ο οποίος ειδικεύεται στη δημιουργία ανώδυνων διεπαφών μεταξύ μηχανών και εγκεφάλου, ένα πεδίο που στην ιατρική ονομάζεται νευροπροσθετική.
Ο παραπληγικός φορούσε ένα ειδικό καπέλο με ηλεκτρόδια στο κεφάλι του, το οποίο συλλάμβανε τα εγκεφαλικά κύματα του νου του και μεταβίβαζε τις σχετικές εντολές στο ρομπότ, το οποίο βρισκόταν σε άλλη πόλη. Στη σχετική επίδειξη, που έγινε σε νοσοκομείο της ελβετικής πόλης Σιόν, ο ασθενής έστειλε νοητικά μία εντολή από το κρεβάτι του σε έναν φορητό υπολογιστή στο δωμάτιό του, ο οποίος τη μεταβίβασε σε έναν άλλο υπολογιστή και αυτός, με τη σειρά του, έδωσε εντολή να κινηθεί ένα μικρό ρομπότ ύψους 30 εκατοστών που βρισκόταν σε απόσταση 60 χλμ στο πανεπιστημιακό εργαστήριο στη Λοζάνη.
Στο μέλλον, αν το ρομπότ είναι εφοδιασμένο με κάμερα και οθόνη, οι παράλυτοι ασθενείς θα μπορούν -μετακινώντας το από μακριά- να «επεκτείνουν» ψηφιακά/ εικονικά την παρουσία τους σε άλλους χώρους, π.χ. σε μία έκθεση τέχνης ή σε μία γαμήλια τελετή, κάτι που έως τώρα μόνον επιστημονική φαντασία μπορούσε να θεωρηθεί.
Η ίδια τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κινηθεί με τη σκέψη ένα αναπηρικό καροτσάκι. Ομως χρειάζονται ακόμα βελτιώσεις, καθώς το ηλεκτρονικό σήμα από τον εγκέφαλο προς το ρομπότ ή το καροτσάκι μπορεί να «μπερδευτεί», αν στο δωμάτιο υπάρχουν πολλοί άνθρωποι ή αν ο ασθενής αφαιρεθεί, κουραστεί και χάσει τη νοητική συγκέντρωσή του.
Και άλλοι Ελβετοί ερευνητές εργάζονται σε παρεμφερείς πρωτοβουλίες, όπως η ερευνητική ομάδα της καθηγήτριας Στεφανί Λακούρ που αναπτύσσει ένα «ηλεκτρονικό δέρμα» για ακρωτηριασμένους (είναι ένα γάντι με μικροσκοπικούς ηλεκτρονικούς αισθητήρες που στέλνουν ερεθίσματα απευθείας στο κεντρικό νευρικό σύστημα του χρήστη) ή η ομάδα του καθηγητή Γκρεγκουάρ Κερτέν που προσπαθεί να κάνει τους παραπληγικούς να περπατήσουν ξανά μέσω της εμφύτευσης μόνιμων ηλεκτροδίων στον νωτιαίο μυελό της σπονδυλικής στήλης τους.
Πηγή: tvxs.gr
Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια εργάζονται με σωματίδια ημιαγώγιμων υλικών με στόχο την κατασκευή υγρών φωτοβολταϊκών που θα μπορούν να εκτυπωθούν ή να λειτουργήσουν εν είδη βαφής πάνω σε καθαρές,επίπεδες επιφάνειες.
Ο Ρίτσαρντ Μπρούτσι, βοηθός καθηγητής χημείας και ο ερευνητής Ντέιβιντ Γουέμπερ χρησιμοποίησαν νανοκρυστάλλους του ημιαγωγού σελενίδιο του καδμίου.
Τα σωματίδια του σελενιδίου του καδμίου είναι τόσο μικροσκοπικά που λαμβάνουν τη μορφή υγρής μελάνης, ενώ έχουν φωτοβολταϊκές ιδιότητες μετατροπής του ηλιακού φωτός σε ηλεκτρική ενέργεια.
Σε προηγούμενα πειράματα μικρά μόρια (ligands) συνδέονταν στους νανοκρυστάλλους για να τους διατηρήσουν σταθερούς και να εμποδίσουν την ενδεχόμενη προσκόλλησή τους. Το πρόβλημα με αυτό ήταν ότι τα μόρια μόνωναν τους κρυστάλλους, περιορίζοντας την αγωγιμότητα του υλικού.
Το στοίχημα για τους δύο επιστήμονες ήταν η αύξηση της αγωγιμότητας του υλικού.
Ανακάλυψαν λοιπόν ένα συνθετικό μόριο που προσκολλάται στους νανοκρυστάλλους, δημιουργώντας παράλληλα “γέφυρες” διασύνδεσής τους, ώστε να αυξήσει την αγωγιμότητά τους.
Επόμενο βήμα είναι η κατασκευή νανοκρυστάλλων από υλικά διαφορετικά του τοξικού καδμίου, ώστε να αναπτυχθεί ένα υγρό ηλιακό κύτταρο.
Τα υγρά φωτοβολταϊκά έχουν χαμηλότερο κόστος κατασκευής από τα συμβατικά σιλικόνης. Μπορούν επίσης να εκτυπωθούν σε πλαστικό και γυαλί για την κατασκευή ελαφρών ηλιακών πάνελ με εφαρμογές στις κατασκευές και τις οικοδομές (Βuilding integrated PV’s).
“Παρότι η εμπορική εκμετάλλευση της εν λόγω τεχνολογίας θα πάρει χρόνια, οι έρευνες δείνουν το δρόμο για τη νέα γενιά ηλιακών κυψελών” δηλώνει ο Μπρούτσι.
Πηγή: econews.gr
Την υψηλότερη αύξηση της ανεργίας στην ΕΕ, κατέγραψε η Ελλάδα μέσα σε ένα χρόνο - από 14,7% τον Ιανουάριο του 2011 σε 21,7% τον Ιανουάριο του 2012, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για την ανεργία στην Ευρώπη το Μάρτιο του 2012, που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.
Σημειώνεται, ότι τα διαθέσιμα στοιχεία της Eurostat για την Ελλάδα, φθάνουν ως τον Ιανουάριο του 2012.
Από το Μάρτιο του 2011 ως το Μάρτιο του 2012, η υψηλότερη αύξηση της ανεργίας μέσα σε ένα χρόνο καταγράφεται στην Ισπανία (από 20,8% σε 24,1% ) και στην Κύπρο (από 6,9% σε 10%).
Επίσης, το Μάρτιο του 2012 οι άνεργοι στην «ΕΕ των 27» ανήλθαν στα 27,772 εκατομμύρια και στην ευρωζώνη στα 17,365 εκατομμύρια. Τον ίδιο μήνα, η ανεργία στην «ΕΕ των 27» διαμορφώθηκε στο 10,2% (έναντι 9,4% τον Μάρτιο του 2011) και στην ευρωζώνη στο 10,9% (έναντι 9,9% τον Μάρτιο του 2011).
Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας το Μάρτιο του 2012 καταγράφηκαν στην Αυστρία (4%), στην Ολλανδία (5%), στο Λουξεμβούργο (5,2%) και στη Γερμανία (5,6%).
Τα υψηλότερα ποσοστά καταγράφηκαν στην Ισπανία (24,1%), στην Ελλάδα (21,7% τον Ιανουάριο 2012) και στην Πορτογαλία (15,3%).
Πρωτιά στην ανεργία των νέων
Σε ό,τι αφορά την ανεργία των νέων κάτω των 25 ετών, η Ελλάδα καταγράφει θλιβερή πρωτιά στην ΕΕ με ποσοστό 51,2% τον Ιανουάριο του 2012, ενώ δεύτερη έρχεται η Ισπανία με 50,3%.
Με βάση τα στοιχεία του Μαρτίου 2012, η υψηλότερη ανεργία των νέων καταγράφεται στην Ισπανία (51,1%) και ακολουθούν η Πορτογαλία (36,1%) και η Ιταλία (35,9%).
Τον Ιανουάριο του 2012 το ποσοστό ανεργίας των γυναικών στην Ελλάδα ανήλθε στο 25,6% και στο 18,8% για τους άνδρες.
Περισσότερες μεταρρυθμίσεις ζητά Κομισιόν
Η ανεργία, που φτάνει σε ύψος ρεκόρ στην ευρωζώνη, αποτελεί άλλη μια ένδειξη ότι οι χώρες της ΕΕ χρειάζεται να συνεχίσουν τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, ανακοίνωσε σήμερα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αντιδρώντας στα «πολύ ανησυχητικά» νέα δεδομένα για την ανεργία.
«Το μήνυμα προς αυτούς που χάνουν τη δουλειά τους είναι ότι σε ευρωπαϊκό επίπεδο αντιμετωπίζουμε το θέμα πολύ σοβαρά και περιμένουμε μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας που θα δημιουργήσουν καλύτερες, περισσότερο βιώσιμες δουλειές», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής Τζόναθαν Τοντ.
Η Επιτροπή έχει κάνει αυτό που της αναλογεί διατυπώνοντας ιδέες για να αντιμετωπισθεί η κρίση στις θέσεις εργασίας και ξεκινώντας πρωτοβουλίες για να αντιμετωπιστεί, για παράδειγμα, η ανεργία των νέων, πρόσθεσε η εκπρόσωπος Πία Αρενκίλντε.
Πηγή: tvxs.gr
Είναι γνωστό ότι το γονίδιο για τα καστανά μάτια είναι αυτό που κυριαρχεί. Μήπως αυτό σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι στο μέλλον θα έχουν καστανά μάτια;
Η γενετική είναι εξαιρετικά πολύπλοκη στο ζήτημα του χρώματος των ματιών – παίζουν ρόλο τουλάχιστον τρία γονίδια τα οποία αντιστοιχούν σε διαφορετικές χρωστικές.
Το γενετικό υπόβαθρο του χρώματος των ματιών είναι πολύ απλό και περιλαμβάνει μόνο ένα γονίδιο το οποίο παράγει καφέ χρωστική. Το γονίδιο θεωρείται κυρίαρχο επειδή το έμβρυο χρειάζεται απλώς να κληρονομήσει μια λειτουργική εκδοχή του γονιδίου αυτού είτε από τον πατέρα του είτε από τη μητέρα του ώστε να σχηματίσει τη χρωστική και να αποκτήσει καστανά μάτια. Αντιθέτως, θα πρέπει να υπάρχουν δύο ελαττωματικές εκδοχές του γονιδίου ώστε να μην παράγει χρωστική κι έτσι να αποκτήσει μπλε μάτια.
Σε απλή γλώσσα λέμε πως υπάρχει ένα κυρίαρχο γονίδιο για τα καστανά μάτια και ένα κρυφό γονίδιο για τα μπλε – αλλά από γενετική άποψη πρόκειται για ένα μόνο γονίδιο το οποίο είναι είτε λειτουργικό είτε ελαττωματικό.
Επομένως, ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων με καστανά μάτια έχει την ελαττωματική εκδοχή χωρίς αυτό να γίνεται φανερό και πρόκειται να τη μεταφέρει κληρονομικά στο 50% των παιδιών. Αν το κρυφό γονίδιο είναι αβλαβές, τότε δεν απορρίπτεται από το γονιδιακό «καλάθι». Για το λόγο αυτό το κυρίαρχο γονίδιο αλλά και το κρυφό θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν στον ανθρώπινο πληθυσμό και η μεταξύ τους σχέση θα είναι σταθερή. Κι έτσι ο καταμερισμός του χρώματος των ματιών είναι καθορισμένος.
Τα γκρίζα μάτια
Η παρουσία άλλων χρωμάτων ματιών εκτός από το καστανό, το πράσινο και το μπλε, δεν οφείλεται μόνο στον τύπο της χρωστικής αλλά και στη θέση της και στην ποσότητά της.
Σύμφωνα με μια θεωρία, τα γκρίζα μάτια οφείλονται στην ίδια χρωστική που έχουν και τα μπλε μάτια, μόνο που αυτή είναι συγκεντρωμένη σε μεγαλύτερους «σβόλους» οι οποίοι διαχέουν και αντανακλούν διαφορετικά το φως. Υπάρχει αντίστοιχο παράδειγμα και στην ατμόσφαιρα όπου τα μικρά σωματίδια στην ατμόσφαιρα κάνουν τον ουρανό να φαίνεται μπλε, ενώ οι μεγαλύτερες σταγόνες της βροχής κάνουν τον ουρανό να φαίνεται γκρίζος.
Ο καθοριστικός παράγοντας για την ύπαρξη γκρίζων ματιών πιστεύεται πως βρίσκεται κυρίως στα γονίδια τα οποία καθορίζουν την ποσότητα και τη θέση της χρωστικής.
Πηγή: scienceillustrated.gr
Νέα τροπή στην υπόθεση αυτοκτονίας του πρώην στελέχους της Vodafone Κώστα Τσαλικίδη, δίνει η εκταφή της σορού του την οποία διέταξε ο εισαγγελέας Χαράλαμπος Λακαφώσης και η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί αύριο το πρωί.
Υπενθυμίζεται ότι ο 39χρονος Κώστας Τσαλικίδης είχε βρεθεί απαγχονισμένος στο διαμέρισμα του στον Κολωνό στις 9 Μαρτίου 2005.Περίπου ένα χρόνο αργότερα και συγκεκριμένα το Φεβρουάριο του 2006, δημοσιοποιήθηκαν στοιχεία για το «σκάνδαλο των υποκλοπών» σε βάρος μελών της τότε κυβέρνησης και άλλων προσώπων, μέσω παράνομου λογισμικού συνακρόασης, το οποίο, κατά τα στελέχη της εμπλεκόμενης εταιρείας, διαγράφηκε λίγες μέρες ή ώρες πριν από το θάνατο του Κ. Τσαλικίδη.
Η δικογραφία για την υπόθεση, αφού τέθηκε δύο φορές στο αρχείο ως αυτοκτονία, εξετάζεται εκ νέου από τον εισαγγελέα, μετά από σχετικό αίτημα της οικογένειας του εκλιπόντος προς την Εισαγγελία, το οποίο και έγινε δεκτό.
Πηγή: koutipandoras.gr
Το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό «James Dyson Awards» κέρδισε ο Ελληνοαυστραλός Δημήτριος Σκούτας σχεδιάζοντας ένα οικολογικό πρωτοποριακό όχημα, για εκείνους που δεν οδηγούν μηχανή, αλλά επιθυμούν να νοιώσουν την αίσθηση ελευθερίας που προσφέρει ο δικυκλισμός.
Το όχημα Skipee είναι κατασκευασμένο κυρίως από ανακυκλωμένα υλικά και χρησιμοποιεί ηλεκτροκινητήρα για την κίνησή του, τοποθετημένο στον πίσω τροχό.
Οι άξονες που συνδέουν τον βασικό κορμό με τους τροχούς κινούνται ανεξάρτητα ώστε να επιτρέπουν στο όχημα να λαμβάνει την απαραίτητη κλίση στις στροφές, ενώ η κεντρική άρθρωση λειτουργεί και ως ανάρτηση.
Οι δύο μπροστινοί τροχοί είναι εξοπλισμένοι με φωτιστικά σώματα ώστε το όχημα να μοιάζει με αυτοκίνητο στο δρόμο.
Το Skipee παρουσιάστηκε στη διεθνή έκθεση αυτοκινήτου της Μελβούρνης.
Πηγή: econews.gr
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Ήταν αρχές του 1989 όταν ο Γάλλος ακαδημαϊκός Ζακ Ρουπνίκ κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του προκειμένου να ετοιμάσει μια έκθεση για την πορεία των τελευταίων οικονομικών μεταρρυθμίσεων στη Σοβιετική Ένωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Και ο όρος που σκαρφίστηκε για να περιγράψει τον επιθανάτιο ρόγχο μιας αυτοκρατορίας άκουγε τότε στο όνομα Καταστρόικα. Στα χρόνια του προέδρου Γιέλτσιν, όταν η Ρωσία πραγματοποιούσε ίσως το μεγαλύτερο και πιο αποτυχημένο πείραμα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας, δημοσιογράφοι του Γκάρντιαν έδωσαν άλλο νόημα στον όρο του Ρουπνίκ. Η καταστρόικα έγινε συνώνυμο της ολοκληρωτικής διάλυσης μιας χώρας από τις δυνάμεις της αγοράς, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της.....
Πηγή: catastroika.com
Η Εργατική Πρωτομαγιά ή Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών γιορτάζεται ανά τον κόσμο με διαδηλώσεις και πορείες, με σκοπό την προβολή των κοινωνικών και οικονομικών επιτευγμάτων της διεθνούς εργατικής τάξης.
Καθιέρωση της Πρωτομαγιάς
H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886.
Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.
Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση.
Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες.
Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και σημαντικός αριθμός τους να τραυματιστεί. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά, χωρίς να εξακριβωθεί η προέλευσή τους. Την προηγούμενη μόλις ημέρα, επιπλέον 4 διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις.
Οκτώ συνδικαλιστές καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού. Μοναδικό επιχείρημα του εισαγγελέα, Τζούλιους Γκρίνελ, εναντίον τους ήταν η ενθάρρυνση του άγνωστου βομβιστή από τους λόγους που εκφώνησαν. Ως εκ τούτου, κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία και θανατώθηκαν.
Η Πρωτομαγιά ανά τον κόσμο
Την επίσημη καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς από το ιδρυτικό συνέδριο της Δευτέρας Διεθνούς ακολούθησε η πρόταση του Ρέιμοντ Λαβίν, η οποία καλούσε σε διεθνή κινητοποίηση την ημέρα της επετείου των γεγονότων του Σικάγο το 1890. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη, με αποτέλεσμα οι διαδηλώσεις της 1ης Μαΐου να λάβουν έκτοτε ετήσιο χαρακτήρα.
Ως γιορτή αφιερωμένη στους αγώνες των εργατών και στο σοσιαλιστικό κίνημα, η Πρωτομαγιά αποτελεί μία τεράστιας σημασίας επίσημη γιορτή για χώρες όπως η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, η Κούβα και τα πρώην Σοβιετικά κράτη. Οι εορτασμοί περιλαμβάνουν συνήθως μεγαλειώδεις λαϊκές και στρατιωτικές παρελάσεις.
Η σοβιετική Πρωτομαγιά σημαδευόταν από τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο κέντρο της Μόσχας, η οποία διέσχιζε και την Κόκκινη Πλατεία, όπου βρίσκονταν ο εκάστοτε γενικός γραμματέας, η κυβέρνηση και όλο το Ανώτατο Σοβιέτ και παρακολουθούσαν μια αληθινή επίδειξη δύναμης.
Στη Βραζιλία, η μέρα των εργατών είναι επίσημη γιορτή που γιορτάζεται από τα συνδικάτα με ολοήμερες εκδηλώσεις.
Στην Ιαπωνία, παρά το γεγονός ότι η Πρωτομαγιά δεν έχει οριστεί επίσημα ως εθνική αργία από την κυβέρνηση, επειδή ημερολογιακά συμπίπτει με τη λεγόμενη χρυσή εβδομάδα των αργιών, είτε δίνεται από του εργοδότες ως αργία είτε λαμβάνεται ως άδεια άνευ αποδοχών από την πλειονότητα των Ιαπώνων. Σκοπός δεν είναι η συμμετοχή σε μαζικές διαδηλώσεις για τον εορτασμό της ημέρας, αλλά συνήθως, η προσωπική ξεκούραση. Συνήθως, ανήμερα της Πρωτομαγιάς, τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα διοργανώνουν πορείες και κινητοποιήσεις στο Τόκιο.
Στο Νεπάλ, η Πρωτομαγιά αναγνωρίστηκε ως εθνική αργία το 2007, παρότι γιορτάζεται στη χώρα από το 1963.
Η γερμανική Πρωτομαγιά αποτελεί μία σημαντική ημέρα, όπου παραδοσιακά τονίζεται η πολιτική σημασία την ημέρας στις περισσότερες περιοχές της και αναφέρεται συνήθως ως «Ημέρα των Εργατών». Μαζικές ετήσιες διαδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο Βερολίνο, οι μεγαλύτερες από τις οποίες διοργανώνονται από εργατικά συνδικάτα και πολιτικά κόμματα.
Οι ΗΠΑ και ο Καναδάς είναι οι μοναδικές χώρες στις οποίες ως Ημέρα της Εργασίας δεν εορτάζεται η Πρωτομαγιά, αλλά η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου. Το 1894, ο εορτασμός της Ημέρας της Εργασίας έγινε νόμος του κράτους των ΗΠΑ, με απόφαση του Κογκρέσου και νόμος του Καναδά με απόφαση του Kοινοβουλίου της χώρας. Στόχος ήταν η αποφυγή της ταύτισης των εργατικών κινημάτων με την αριστερά της χώρας στην οποία είχαν συμβεί τα γεγονότα του Σικάγου.
Η ελληνική Πρωτομαγιά
Η πρώτη ελληνική κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε το 1893 από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη. Περίπου 2.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και διαδήλωσαν υπέρ της οκτάωρης εργασίας, της καθιέρωσης της Κυριακής ως αργίας και της κρατικής ασφάλισης για θύματα εργατικών ατυχημάτων. Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα, το οποίο επέδωσαν στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Η κωλυσιεργία του προέδρου της Βουλής να το εκφωνήσει προκάλεσε τη μεγαλόφωνη αντίδραση του Καλλέργη, με αποτέλεσμα να συλληφθεί, με εντολή του προέδρου, για διατάραξη της συνεδρίασης. Ο Καλλέργης ξυλοκοπήθηκε και μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε για δύο μέρες. Λίγες μέρες αργότερα, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών.
Χρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια, ως το 1911 που γιορτάστηκε και πάλι η εργατική Πρωτομαγιά. Στο διάστημα αυτό ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας και σε πολλούς κλάδους, ενώ πολλά σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν.
Το 1911, η Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη. Οι αστυνομικές δυνάμεις επεμβαίνουν και συλλαμβάνουν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σ´αυτούς τον Μπεναρόγια, που εξορίζεται στη Σερβία.
Tην ίδια χρονιά, στην Αθήνα, αποφασίζεται να γιορταστεί εκ νέου η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του Ν.Γιαννιού στο Μετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο». Η Αστυνομία οδήγησε τους Γιαννιό, Αποστολίδη και Παπαγιάννη στα γραφεία της γιατί «δεν είχαν άδειαν», όπου τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι.
Η πρωτομαγιά γιορτάζεται ξανά το 1919 σε 12 πόλεις πανελλαδικά, ένα χρόνο μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Στο μεταξύ, ψηφίστηκε ο Ν.281/1914 «περί Σωματείων» με τον οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και τα σωματεία αρχίζουν να αποκτούν καθαρά εργατικό χαρακτήρα.
Σήμερα, βάσει νόμου, οι αργίες διακρίνονται σε αυτές που έχουν καθοριστεί ως ημέρες υποχρεωτικής αργίας, κατά τις οποίες απαγορεύεται κάθε βιομηχανική, βιοτεχνική, εμπορική εργασία και κάθε επαγγελματική εν γένει δραστηριότητα, καθώς βέβαια και η απασχόληση των μισθωτών, και ως ημέρες προαιρετικής αργίας, στις οποίες επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του εργοδότη η λειτουργία της επιχείρησης και η απασχόληση ή μη των μισθωτών που απασχολούνται από αυτόν.
Η 1η Μαΐου, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Α.Ν. 380/68, αποτελεί υποχρεωτική αργία, όταν κηρύσσεται ως τέτοια με απόφαση του υπουργού Απασχόλησης, διαφορετικά εντάσσεται στις προαιρετικές αργίες.
Πηγή: tvxs.gr
Την εξόρυξη μετάλλων και άλλων ορυκτών από το διάστημα επιδιώκει η εταιρεία Planetary Resources.
Την εταιρεία χρηματοδοτούν και υποστηρίζουν μεταξύ άλλων ο γνωστός σκηνοθέτης Τζέημς Κάμερον και η Google.
Η εταιρεία φιλοδοξεί να στείλει στο διάστημα εξερευνητικά τηλεσκόπια το 2014 προς αναζήτηση αστεροειδών από τους οποίος θα μπορούσε να εξορυχθεί νερό και πολύτιμα μέταλλα, σε μία φάση που οι φυσικοί πόροι της Γης εξαντλούνται με ταχείς ρυθμούς.
Ο ελληνικής καταγωγής ιδρυτής της Planetary Resources Δρ.Πήτερ Διαμαντής έκανε λόγο για μια “από τις μεγαλύτερες εμπορικές ευκαιρίες στην ιστορία” που θα μπορούσε να μεταφραστεί σε “δεκάδες εκατομμύρια δολάρια ετησίως” και να διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της ανθρωπότητας”.
Το σχέδιο προβλέπει τρεις φάσεις υλοποίησης: την αποστολή τηλεσκοπίων στο διάστημα για τον εντοπισμό κοντινών αστεροειδών, στη συνέχεια την αποστολή διαστημικών σκαφών για την εξόρυξη μετάλλων και τέλος τη μεταφορά τους πίσω στη Γη.
Πολλοί αστεροειδείς αποτελούνται σχεδόν αποκλειστικά από σίδερο και νικέλιο, άλλοι περιέχουν χρυσό, πλατίνα και δυσεύρετα στοιχεία που ονομάζονται σπάνιες γαίες και χρησιμοποιούνται σήμερα ευρέως στις ηλεκτρονικές συσκευές.
Σύμφωνα με τον Άντερσον, από τους 1.500 κοντινούς αστεροειδείς με διάμετρο τουλάχιστον 50 μέτρα, το 10% είναι πλούσιο σε νερό και πολύτιμα στοιχεία.
Μεγάλο στοίχημα είναι η εκτόξευση ενός σταθμού ανεφοδιασμού καυσίμων στην τροχιά της Γης, ο οποίος θα παραλαμβάνει τα εισερχόμενα φορτία και θα τα χρησιμοποιεί για τον ανεφοδιασμό άλλων διαστημικών αποστολών.
Η εταιρεία υποστηρίζει πως έχει ήδη ολοκληρωθεί η πρώτη φάση της ανάπτυξης ειδικών μη επανδρωμένων διαστημικών σκαφών (αποκαλούμενων Akryd Series) τα οποία θα κάνουν το όνειρο πραγματικότητα” λειτουργώντας ως διαστημικά ορυχεία.
Οι ιδρυτές της Planetary Resources επισημαίνουν πως τα σχέδιά τους δεν είναι στα χαρτιά, αλλά πως εργάζονται για τη δημιουργία μιας πραγματικής διαστημικής οικονομίας, η οποία θα επιτρέψει στη Γη να ξαναγίνει “Κήπος της Εδέμ”, καθώς οι επιβαρυντικές οικονομικές δραστηριότητες θα “ταξιδέψουν” στο διάστημα.
Επιστήμονες εκτιμούν πως με καινοτόμες ιδέες και πολλά χρήματα το φιλόδοξο σχέδιο της Planetary Resources μπορεί να πραγματοποιηθεί.
Πηγή: econews.gr
Στη λίστα που δημοσιεύει κάθε χρόνο το περιοδικό Forbes με τις ισχυρότερες εταιρείες του πλανήτη περιλαμβάνονται έντεκα ελληνικές, κυρίως τράπεζες.
Ειδικότερα στη θέση 788 βρίσκεται η Εθνική Τράπεζα και ακολουθούν η ΔΕΗ Α.Ε. στη θέση 1000, η Coca-Cola 3E στη θέση 1.223, η Eurobank στη θέση 1.257, η Alpha Bank (1.354), η Τράπεζα της Ελλάδος (1.500), η Τράπεζα Πειραιώς (1.514), ο ΟΠΑΠ (1.574), τα ΕΛΠΕ (1.669), η Αγροτική Τράπεζα (1.740) και ο ΟΤΕ στη θέση 1.892.
Η λίστα περιλαμβάνει 2.000 επιχειρήσεις και καταρτίστηκε με βάση τις πωλήσεις, τα κέρδη, τα περιουσιακά στοιχεία και τη χρηματιστηριακή αξία κάθε επιχείρησης (στοιχεία 2010). Οι εταιρείες προέρχονται από 66 διαφορετικές χώρες, έχουν συνολικό τζίρο 36 τρισ. δολάρια, κέρδη 2,64 τρισ. (αυξημένα κατά 11%) και χρηματιστηριακή αξία 37 τρισ. Οι εργαζόμενοι σε αυτές ανέρχονται σε 83 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως.
Πηγή: koutipandoras.gr
