Ρόμπερτ Φισκ: Ο ηρωικός μύθος για τους πολεμικούς ανταποκριτές

Τον «ηρωικό μύθο» και την «άβολη αλήθεια» για τους πολεμικούς ανταποκριτές αποκαλύπτει ο Ρόμπερτ φισκ σε άρθρο του στον «Independent». Ο επί δεκαετίες ανταποκριτής της βρετανικής εφημερίδας στη Μέση Ανατολή, ο οποίος έχει καλύψει και ο ίδιος πολλούς πολέμους, τονίζει πόσο στρεβλό είναι να γνωρίζουμε όλοι το όνομα του βρετανού φωτογράφου Πολ Κονρόι, που τραυματίστηκε πρόσφατα στη Χομς της Συρίας, αλλά να μην γνωρίζουμε - ούτε να ενδιαφερόμαστε να μάθουμε - τα ονόματα των 13 σύρων εθελοντών που σκοτώθηκαν (από ελεύθερους σκοπευτές και θραύσματα) προσπαθώντας να τον σώσουν.
«Υπάρχει κάτι αδιόρατα αποικιοκρατικό σε όλα αυτά», γράφει ο φισκ. «Εχουμε συνηθίσει τόσο την κινηματογραφική εκδοχή των "πολεμικών" ανταποκριτών που γίνονται πιο σημαντικοί από το ρεπορτάζ τους».
Το στρατιωτικό αλεξίσφαιρο γιλέκο έχει μετατραπεί στο σύμβολο κάθε τηλεοπτικού δημοσιογράφου που καλύπτει έναν πόλεμο. «Δεν έχω τίποτε εναντίον του γιλέκου αυτού. Φορούσα κι εγώ ένα στη Βοσνία», λέει ο πολυβραβευμένος βρετανός δημοσιογράφος. «Γνωρίζω ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες επιμένουν οι δημοσιογράφοι και τα συνεργεία να φορούν τέτοιες στολές. Αλλά εκεί έξω δημιουργείται μια διαφορετική εντύπωση: ότι η ζωή ενός δυτικού δημοσιογράφου έχει μεγαλύτερη αξία από εκείνη των "ξένων" αμάχων που υποφέρουν γύρω του».

Ενα εξίσου στρεβλό φαινόμενο έκανε την εμφάνισή του πριν από μια 15ετία: πώς «αντεπεξέρχονταν» οι πολεμικοί ανταποκριτές; Πρέπει να δουν ψυχολόγο για τις φοβερές τους εμπειρίες; Η «Press Gazette», βρετανικό έντυπο που απευθύνεται σε δημοσιογράφους, κάλεσε τον φισκ για ένα σχόλιο επ' αυτού. «Αρνήθηκα να μιλήσω. Το άρθρο φλυαρεί για τα τραύματα που υφίστανται οι δημοσιογράφοι - και στη συνέχεια υποστηρίζει ότι όσοι αρνούνται την ψυχολογική "βοήθεια" είναι αλκοολικοί. Είναι είτε οι ψυχολογικές μπαρούφες είτε το μπουκάλι του τζιν. Η τρομερή αλήθεια βεβαίως είναι ότι, αν η κατάσταση γίνει υπερβολικά δύσκολη, οι δημοσιογράφοι μπορούν να πετάξουν στο σπίτι τους business class και με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι. Οι φτωχοί, χωρίς αλεξίσφαιρα γιλέκα, που αφήνουν πίσω τους - οι οποίοι έχουν παρακατιανά διαβατήρια χωρίς βίζα για τη Δύση και προσπαθούν απεγνωσμένα να αποφύγουν την αιματοχυσία της ευάλωτης οικογένειάς τους - είναι εκείνοι που χρειάζονται "βοήθεια"».


Ο φισκ θυμάται τους ξένους δημοσιογράφους που είχαν συρρεύσει στη Σαουδική Αραβία με στρατιωτική περιβολή πριν από τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991. «Ενας από αυτούς, Αμερικανός, φορούσε ακόμη και μπότες παραλλαγής με φύλλα ζωγραφισμένα πάνω τους - αν και η έρημος χαρακτηρίζεται από παντελή έλλειψη δέντρων. Παραδόξως, πολλοί πραγματικοί στρατιώτες, ιδίως αμερικανοί πεζοναύτες, κρατούσαν ημερολόγιο με τις εμπειρίες τους το οποίο συχνά μου πρόσφεραν προς δημοσίευση. Ως φαίνεται, οι ρεπόρτερ ήθελαν να γίνουν στρατιώτες και οι στρατιώτες ρεπόρτερ».


Η περίεργη αυτή «συνένωση» γίνεται ιδιαίτερα εμφανής όταν «"πολεμικοί" ανταποκριτές μιλούν για τις "εμπειρίες τους από τη μάχη"». Ο φισκ θυμάται τρεις βετεράνους των πολέμων σε Ιράκ και Αφγανιστάν οι οποίοι υποτίμησαν δημοσιογράφο που χρησιμοποίησε την έκφραση αυτή σε εκδήλωση αμερικανικού πανεπιστημίου πριν από τρία χρόνια: «"Συγνώμη κύριε", του είπε ο ένας τους ευγενικά. Δεν είχατε "εμπειρία από τη μάχη" αλλά "έκθεση στη μάχη". Δεν είναι το ίδιο».


«Κάθε τιμή σε όλους όσοι έστειλαν ρεπορτάζ από τη Χομς», καταλήγει ο φισκ. «Ιδού όμως μια σκέψη: όταν οι Ισραηλινοί εξαπέλυσαν τον ωμό βομβαρδισμό της Γάζας το 2008, απαγόρευσαν σε όλους τους δημοσιογράφους να καλύψουν τον πόλεμο, όπως ακριβώς προσπάθησαν να κάνουν και οι Σύροι στη Χομς. Οι Ισραηλινοί πέτυχαν πολύ καλύτερα να αποκλείσουν εμάς τους Δυτικούς από το να δούμε την αιματοχυσία που ακολούθησε. Οι παλαιστίνιοι ρεπόρτερ ανέλαβαν να καλύψουν την δοκιμασία του ίδιου του λαού τους. Εκαναν εξαιρετική δουλειά. Περιέργως, όμως, τα ειδησεογραφικά μέσα του Λονδίνου και της Ουάσινγκτον δεν επέδειξαν τον ίδιο ενθουσιασμό για να στείλουν τους ανθρώπους τους στη Γάζα με εκείνον που επέδειξαν για να τους στείλουν στη Χομς. Απλώς μια σκέψη. Πολύ δυσάρεστη».




Πηγή: tovima.gr

Συναυλία του Νταλάρα στη Φιλοθέη

Αλλάζει το πρόγραμμα των συναυλιών του ο Γιώργος Νταλάρας, μετά τα νεράντζια και τα γιαούρτια με τα οποία τον φίλεψαν οι αχάριστες λαϊκές γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά. Έτσι, το επόμενο Σάββατο ο Γιώργος Νταλάρας δεν θα τραγουδήσει στην Ηλιούπολη αλλά στη γειτονιά του, στη Φιλοθέη.
Το Σάββατο, στη Φιλοθέη, είναι σίγουρο πως το κοινό δεν θα υποδεχτεί τον Γιώργο Νταλάρα με γιαούρτια αλλά με προφιτερόλ από τον Ανδριά.
Ο Γιώργος Νταλάρας είναι αποφασισμένος να συνεχίσει τις συναυλίες αλληλεγγύης στο ΠΑΣΟΚ στα βόρεια προάστια.
Ο Γιώργος Νταλάρας θα οργώσει όλα τα βόρεια προάστια αλλά θα αποφύγει την Κηφισιά επειδή ο Βάρσος φημίζεται για το γιαούρτι του.


Πηγή: pitsirikos.net

γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Πασόκος γεννιέσαι ή γίνεσαι; Ήταν το βασανιστικό ερώτημα που με ταλαιπώρησε το σαββατοκύριακο που μας πέρασε, παρακολουθώντας τις «εργασίες της συνδιάσκεψής» τους, που παρεμπιπτόντως πρέπει να λέγονται «αεργίες της συνδιάσκεψης», με το σκεπτικό ότι συμμετέχουν τεμπέληδες σε μια αργόσχολη διαδικασία.
Τα ερωτήματα αυξάνονταν όταν η κάμερα έκανε κοντινά, στα πρόσωπα των στελεχών από κάτω. Οι άνθρωποι αυτοί, τι μπορεί να πίστευαν, να ήλπιζαν, για τι ακριβώς αγωνιζόντουσαν; (η λέξη αγώνας πάντα παίζει στο ΠΑΣΟΚ). Με δεδομένο ότι στην ταμπέλα του κινήματος, αναγράφεται η λέξη Σοσιαλισμός, έχουν αναρωτηθεί ποτέ, αυτοί οι ανώνυμοι του εθνικού συμβουλίου, πότε ήταν η τελευταία φορά που το ΠΑΣΟΚ, πήρε μια σοσιαλιστική απόφαση; Πότε τα τελευταία, δύο χρόνια εφάρμοσε μια φιλολαϊκή πολιτική; Πότε εφάρμοσε μια πολιτική κατά αυτών που έχουν τα πολλά;
Μια απάντηση πειστική σε αυτά τα ερωτήματα, μπορεί να είναι η εξής: Δεν τους ενδιαφέρει τίποτα, δεν έχουν τέτοιο κριτήριο, αφυδατωμένα στελέχη είναι, ενός κρατικού μηχανισμού, βολεμένα, αδίστακτοι πολλοί από αυτούς, διπλοθεσίτες, με διορισμένο όλο τους το σόι, με σπίτια αυτοκίνητα, καταθέσεις. Αδιάφοροι για το πραγματικό νόημα της πολιτικής, χωρίς ιδεολογία, αξίες και αρχές, παρά μόνο αυτή του, «ότι φάμε και ότι πιούμε», θρέφονται μόνο με εξουσία και τίποτε άλλο.
Σίγουρα υπάρχουν πολλοί τέτοιοι. Πάρα πολλοί. Ποιος δεν έχει συναντήσει, τέτοιους στα 30 χρόνια της κυβερνητικής  -με διαλλείματα- λαμπρής κυβερνητικής πορείας και προσφοράς στον τόπο...;
Σίγουρα εκεί μέσα θα υπήρχαν και κάποιοι, ελάχιστοι, ιδεολόγοι, που πιστεύουν στον σοσιαλιστικό χαρακτήρα του κινήματος. Εκτός από τα θερμά περαστικά, θα ήθελα πραγματικά να διάβαζα, τις ατομικές ιατρικές γνωματεύσεις ψυχιάτρων και ψυχολόγων για το φαινόμενο αυτό. Αυτά για τους από κάτω.
Για τα κορυφαία στελέχη, απορίες δεν είχα, αυτό το σαββατοκύριακο, όπως δεν είχα ποτέ. Γιατί είμαι βαθύτατα πεισμένος, ότι είναι αδίστακτοι απατεώνες, που έχουν κάνει μεγάλο κακό.
Οι παλαιότεροι, (από το 1981) έκαναν κακό στην συνείδηση των ελλήνων. Με την λογική της αρπαχτής, της ευκολίας και της πασοκικής μαγκιάς, έπεσαν  πάνω σε έναν λαό με αρχές και φιλότιμο και τον έκαναν ουρακοτάγκο της κατανάλωσης, γλείφτη των κατουρημένων ποδιών τους,  ξεσαλωμένο νεόπλουτο, χωρίς γούστο και μέτρο.Οι νεότεροι έκαναν κακό στην ζωή των Ελλήνων, με τις οικονομικές ιδέες τους, τις αποτυχημένες συνταγές τους, με τα καταστροφικά μνημόνια, της τρόικα και τη δουλοπρέπεια προς τα αφεντικά τους.
Η γνώμη μου για τους κορυφαίους, όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά εδραιώθηκε για τα καλά, μέσα μου. Μας πλάσαραν, το γνωστό σύστημα εξουσίας τους, με προβλέψιμες φράσεις, το γνωστό απεχθές στυλ. Σοσιαλιστικές αρλουμπαρίες, σε  διαπλεκόμενο περιτύλιγμα, με βρώμικο παρελθόν και ξεπουλημένο μέλλον.
Η απορία μου, τελικά, δεν λύθηκε, ούτε αυτό το Σαββατοκύριακο. Οι Πασόκοι γεννιούνται ή γίνονται; Μάλλον συμβαίνουν και τα δύο. Κάποιοι γίνονται… όταν πρέπει για να έχει ο κρατικός μηχανισμός χρήσιμα λαμόγια και κάποιοι γεννιούνται…
Για την πρώτη κατηγορία δεν έχω απορίες, άλλωστε τέτοιους έχει και η ΝΔ. Για την δεύτερη, έχω. Για αυτούς που γεννιούνται. Πως γεννιούνται οι Πασόκοι; Τους φέρνει ο πελαργός; Τους φέρνει ο Βοριάς; Φυτρώνουν από τη Γή, όπως οι πατάτες;
Πάντα ρωτούσα τους μεγαλύτερους και κανείς δεν μου έλεγε, ώσπου όταν μεγάλωσα συνειδητοποίησα. Είναι προϊόν συνουσίας. Τρελής συνουσίας.


Θύμιος Κ.


Πηγή: ellinofreneia.net

Το παραμύθι της ανάπτυξης.

Tου Γιάννη Μακριδάκη
Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό μια παραδοσιακή ελληνική οικογένεια που ζούσε σε ένα όμορφο σπίτι στην ύπαιθρο και είχε ένα εύφορο κτήμα ολόγυρα, είχε πηγάδι, στέρνα, περιβόλι και ζώα διάφορα. Πολλές γενιές έζησαν και έθρεψαν τα παιδιά τους μέσα σε αυτό το κτήμα, αλλά έφτασε κάποτε η ώρα, εντός της δεκαετίας του 1980, κατά την οποία ο πατέρας, που είχε μεγαλώσει δουλεύοντας στη γη και μπούχτισε, πήρε τη μεγάλη απόφαση. Να λάβει δάνειο από την τράπεζα και να χτίσει μες στο κτήμα ενοικιαζόμενα δωμάτια για να φιλοξενεί τουρίστες, να συμβαδίσει με την εποχή του και να αναπτυχθεί.
Έχτισε λοιπόν ένα μεγάλο κομμάτι γης που το χρησιμοποιούσαν μέχρι πρότινος για την παραγωγή των αναγκαίων προϊόντων της διατροφής τους αλλά δεν τον πείραξε και πολύ διότι, όπως τα υπολόγισε, με τα λεφτά που κέρδιζε από τον τουρισμό μπορούσε όλα αυτά που δεν παρήγαγε πλέον να τα αγοράζει και να είναι και πιο ξεκούραστος- πέταξε σιχτιρίζοντας και τους παλιούς σπόρους που είχε κρατημένους στο κελάρι ο μακαρίτης ο πατέρας του, ως άχρηστους πλέον.
Οι δουλειές πήγαιναν αρκετά καλά, ξεπλήρωνε τις δόσεις του δανείου κανονικότατα και έτριβε τα χέρια του, ήτανε περήφανος για την απόφασή του και κορδωνότανε κάθε τόσο στη γυναίκα του που έπλενε σεντόνια γελώντας κι αυτή. Μετά από ένα διάστημα αποφάσισε να επεκτείνει λίγο ακόμα την επιχείρησή του, κι έτσι έβγαλε τα ζώα από το κτήμα διότι βρομούσαν και δεν συμβάδιζαν με τους νέους κανόνες υγιεινής, άσε που έπιαναν και πολύτιμο χώρο, έχτισε μερικά ακόμα δωμάτια, έριξε τσιμέντο σε ένα ακόμα μέρος του κτήματος για να το κάνει χώρο στάθμευσης των αυτοκινήτων των πελατών αλλά και των οχημάτων της οικογένειας που φτάσανε να έχουν από ένα ο καθένας τους, να μη σηκώνεται και σκόνη απ' το χώμα, κι έκανε βόθρο το πηγάδι διότι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς μιας και οι επισκέπτες αυξάνονταν χρόνο με το χρόνο και οι ανάγκες ήταν επείγουσες.
Αυτός είχε μεγαλώσει ως γιος γεωργού σε ένα ιδιωτικό και αυτόνομο κτήμα με κελάρια γεμάτα σοδειές που εξασφάλιζαν την διατροφική αυτάρκεια της οικογένειας για όλο τον χρόνο αλλά τα παιδιά του τώρα μεγάλωναν ως τέκνα ξενοδόχου, μέσα σε ένα χώρο που καμία σχέση δεν είχε πλέον με γεωργική γη, που τα κελάρια είχαν μετατραπεί σε πλυντήρια, οι στάβλοι σε καζάνια για τη λειτουργία της θέρμανσης, το πηγάδι σε βόθρο και το χωράφι σε τσιμέντο.
Είχαν όμως μπόλικα χρήματα σε τραπεζικούς λογαριασμούς κι έτσι δεν είχαν ανάγκη ούτε από παραγωγή ούτε από κελάρι για να ζήσουν. Μπορούσαν να ψωνίζουν ανά πάσα ώρα και στιγμή ό,τι χρειαζόταν κι έτσι δεν προβληματίστηκαν ποτέ, απεναντίας ο πατέρας ήταν απόλυτα περήφανος και ευχαριστημένος με το σχέδιο που συνέλαβε και έφερε εις πέρας και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας ευτυχή. Εκτός από τον μικρό γιο. Αν δεν είναι αυτό ανάπτυξη και ποιότητα ζωής, τότε τι είναι;
Πέρασαν τα χρόνια κι ήρθε πάλι να κλείσει ο ιστορικός κύκλος του οικονομικού αυτού συστήματος. Οι άνθρωποι, επειδή γεννιούνται μια φορά, νομίζουν ότι όλος ο κόσμος μια φορά γεννήθηκε, μαζί τους, ότι δεν υπήρξε τίποτα πριν απ' αυτούς κι ούτε μετά απ' αυτούς θα υπάρξει, πως θα τελειώσουν όλα μαζί με τους ίδιους και τους γύρω τους, οπότε έχουν χρέος όλα να τα εκμεταλλευτούν προς όφελός τους, όλα να τα αλλάξουν. Έκλεισε λοιπόν ακόμα μια φορά ο ιστορικός κύκλος της οικονομίας, ήρθε άλλη μια εποχή κρίσης, στενέψανε τα πράγματα για το οικογενειακό εισόδημα, τα δωμάτια αρχίσανε να μένουνε κενά, τα αυτοκίνητα να ακινητοποιούνται λόγω πολλών εξόδων, η αγορά τροφίμων να είναι το βασικό τους μέλημα.
Ο μικρός γιος έκραξε τότε για πρώτη φορά ότι ήτανε λάθος όλη αυτή η κίνηση που είχε κάνει στο παρελθόν ο πατέρας, που κατάστρεψε την πρωτογενή παραγωγή διότι όσο εισόδημα και να σου εξασφαλίζει η ανάπτυξη, άμα δεν έχεις να φας και εισάγεις αγοράζοντας τα αμφιβόλου ποιότητας τρόφιμά σου, δεν έχεις κάνει και κάνα σπουδαίο σχέδιο.
Αυτόν όμως τον καταχέρισαν όλοι μαζί βρίζοντας, διότι ήτανε από μικρός αλαφροϊσκιωτος, οικολόγος, έκλαιγε κάθε φορά που η γιαγιά του πήγαινε να σφάξει έναν πετεινό, έμπλεξε ύστερα και με κάτι παράξενους τύπους αξούριστους κι ακούρευτους στο πανεπιστήμιο κι αρχίσανε να μιλάνε για πράγματα οπισθοδρομικά, για χώματα και σπόρους και καλλιέργειες, μα που ζεις, του φώναξε σε μια δόση η αδερφή του, στο 1940;
Και μέσα σε όλην αυτή την τραγική κατάσταση λοιπόν κάνανε οικογενειακό συμβούλιο και αποφασίσανε, κατά πλειοψηφία βέβαια, με τον μικρό γιο μονάχα να καταψηφίζει, να λάβουνε νέο δάνειο και να πάνε πάλι βουρ για ανάπτυξη, αυτή τη φορά όμως με πράσινη ενέργεια για να είναι ευχαριστημένος κι ο βενιαμίν. Μα τι αχάριστος αυτός! Πάλι είχε αντιρρήσεις.
Ο μεγάλος του αδερφός ξεδίπλωσε το σχέδιο. Στο βορινό κομμάτι του κτήματος που είχε απομείνει ακόμα άχτιστο θα εγκαθιστούσαν μερικές ανεμογεννήτριες, αέρα είχε πολύ η περιοχή και θα γυρίζανε οι προπέλες τους για πάρα πολλές μέρες τον χρόνο, ενώ στο νοτινό, στο φωτεινό κομμάτι θα απλώνανε μερικές σειρές φωτοβολταϊκά, όπως και στην ταράτσα του σπιτιού κι έτσι θα εξασφαλίζανε ένα καλό είσόδημα και δίχως να κάνουνε καμιά ζημιά στο περιβάλλον-απεναντίας.
Δεν μας φτάνει που ζούμε μέσα σε ένα ξενοδοχείο και που έχουμε γίνει πλύστρες για να βγάζουμε λεφτά και να αγοράζουμε όσα ο παππούς παρήγαγε ο ίδιος, δεν μας φτάνει που κάναμε το κτήμα μας τσιμέντο και το πηγάδι μας το γεμίσαμε λύματα, δε μας φτάνει που πετάξαμε τους σπόρους και δεν έχουμε να φάμε μια ντομάτα αλλά τρώμε μόνο τα μεταλλαγμένα που μας πουλάνε, τώρα θέλετε να γίνουμε και ποντικοί, να ζούμε ανάμεσα στα μηχανήματα ενός εργοστασίου που θα παράγει ενέργεια, τους είπε ο μικρός και σηκώθηκε να φύγει από το συμβούλιο νευριασμένος.
Ο πατέρας προσπάθησε να τον συγκρατήσει, πρέπει να γίνεις λίγο πιο φιλοεπενδυτικός, του είπε, δεν είναι δυνατόν να πορεύεσαι με τόσο παλιά μυαλά, ούτε γυναίκα δεν θα βρεις ποτέ σου, ο κόσμος πάει μπροστά κι εσύ πίσω, εξάλλου είναι οικολογικά όλα αυτά που θα κάνουμε. Μάταια όμως, ο μικρός δεν πείστηκε αλλά δεν μπορούσε να κάνει και τίποτε. Αφού δεν ήθελε να φύγει μετανάστης και να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του, μια λύση μονάχα του απόμενε. Να παραμείνει εκεί και να υπομένει τις συνέπειες των αποφάσεών της πλειοψηφίας αντιστεκόμενος όσο μπορούσε για να τις μετριάσει.
Στον επόμενο ιστορικό κύκλο που θα κλείσει, μετά από λίγες δεκαετίες πάλι, το οικονομικό αυτό σύστημα, τα εγγόνια του πατέρα, τα παιδιά των παιδιών του, τα οποία θα έχουνε γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα σε ένα κτήμα που βουίζει και γυαλίζει παράγοντας ενέργεια, η οποία με καλώδια φεύγει προς άγνωστη κατεύθυνση, τα παιδιά που θα νομίζουν ότι στη γη σπέρνεις προπέλες και καθρέφτες μαύρους, τα παιδιά που θα χουν για αδέλφια τον καρκίνο και τη λευχαιμία, τα παιδιά που θα γεννηθούνε δανεισμένα και θα πεθάνουνε χρεωμένα, δεν θα έχουνε ούτε χώρο πια στο κτήμα τους για άλλου είδους ανάπτυξη, έστω και παρόμοια, ούτε τον τρόπο, τον χώρο, τα υλικά και τις γνώσεις για να γυρίσουνε πίσω, να το ξανακάνουνε όπως το είχε ο προπαππούς τους και τουλάχιστον να τρώνε κάτι από αυτό.
Και είναι βέβαιον ότι μια μέρα θα μνημονέψει κάποιο από τα παιδιά εκείνον τον παράξενο θείο, που έμεινε μαγκούφης κι άκληρος, που μιλούσε ακαταλαβίστικα, που ολημερίς έλεγε για κάτι σπόρους και για κάτι νερά που τρέχουνε από ένα μαγκανοπήγαδο και κελαρίζουνε στα αυλάκια του περιβολιού, για έναν κότσυφα που κελαηδούσε αλαφιασμένα σαν τρόμαζε και πετάριζε απ' τα κλαριά του δέντρου κι όλοι τον ακούγανε και λέγανε πίσω από τις χούφτες τους πως δεν στέκει στα καλά του ο άνθρωπος.





Πηγή: tvxs.gr

Βαλκάνιος πραματευτής,οι δρόμοι του Ελληνισμού στα Βαλκάνια - Επεισόδιο 5

ΒΙΕΝΝΗ ΚΑΙ ΤΕΡΓΕΣΤΗ

Κορνήλιος Καστοριάδης

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997).Ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.
Στην εκπομπή "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της ΕΤ1

Ευτυχώς επτωχεύσαμεν

Του Θέμη Τζήμα
Ο Χαρίλαος Τρικούπης στον οποίο και αποδίδεται η φράση “δυστυχώς επτωχεύσαμεν”- αν και αμφισβητείται ιστορικώς κατά πόσο όντως την είπε- είχε το θάρρος, την πολιτική εντιμότητα και τη συναίσθηση να βάλει το “δυστυχώς” πριν το επτωχεύσαμεν. Σήμερα ο Β. Βενιζέλος, ο Γ. Παπανδρέου, ο Α. Σαμαράς και ο Λ. Παπαδήμος, συνεπικουρούμενοι από πλήθος τηλεοπτικών παπαγάλων, δε διακατέχονται από τέτοιες “ευαισθησίες”. Πριν το επτωχεύσαμεν, που δεν εκστομίζουν αλλά προκάλεσαν και περιγράφουν, τοποθετούν κατ’ ουσίαν το “ευτυχώς”.
Δεν αναφέρομαι μόνο ή κυρίως στην πιθανή πυροδότηση των ασφαλίστρων κινδύνου. Δε θα κλάψουμε τους οργανισμούς που θα κληθούν να τα αποπληρώσουν. Οι βασικοί πυλώνες του παγκοσμίου χρηματοπιστωτικού συστήματος εμπνεύστηκαν τέτοιους μηχανισμούς ακριβώς για περιπτώσεις όπως της σημερινής αναδιάρθρωσης χρέους και πολύ καλά κάνουν και τους ενεργοποιούν, παρότι αυτή η ενεργοποίηση δε θα είναι άνευ επιπτώσεων στη σοβούσα ευρωπαϊκή κρίση χρέους: πιθανότατα σε λίγο τα CDS’s της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας τουλάχιστον, θα αρχίσουν να παίρνουν την ανιούσα. Δεν αναφέρομαι ούτε στις αξιολογήσεις των οίκων αξιολόγησης που ούτως ή άλλως ήταν αναμενόμενες.
Αναφέρομαι κυρίως στο ότι η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε- η πρώην και η νυν- και υλοποίησε -η νυν- μια συμφωνία αναγκαστικής αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, η οποία επειδή ασκείται καθυστερημένα και επειδή συνοδεύεται από μη βιώσιμες πολιτικές τιμωρητικού νεοφιλελευθερισμού αφήνει τον ελληνικό λαό να κυνηγάει σισύφεια, έναν μη επιτεύξιμο στόχο ως προς το δημόσιο χρέος. Ένα στόχο που ακόμα και αν επιτευχθεί δε θα το καταστήσει βιώσιμο, καθώς η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους στο 120,5% τέθηκε σε αυτό το επίπεδο απλά και μόνο γιατί τόσο είναι το σημερινό χρέος της Ιταλίας.
Αναφέρομαι στην ύφεση που διαλύει κάθε παραγωγική διαδικασία, ερημοποιεί μαζί με την ανεργία την ελληνική κοινωνία, βυθίζει σε οξύτερη δημογραφική κρίση τη χώρα και εξαφανίζει κάθε κοινωνικό δικαίωμα εν τοις πράγμασι ή και τυπικά, μεταξύ των οποίων αυτά που συμπεριλαμβάνονται στο βασικό τετράπτυχο: εργασία- παιδεία- υγεία- ασφάλιση. Την ίδια στιγμή το εγχώριο και διεθνές παρασιτικό κεφάλαιο ενισχύει τη θέση του, ενώ τα ασφαλιστικά ταμεία κινδυνεύουν να μείνουν εντελώς απροστάτευτα.
Αναφέρομαι στο ότι η χώρα χάνει κάθε ασυλία, εκχώρησε το ελληνικό δίκαιο των ομολόγων και θα βιώσει μια πρωτοφανή εξάρτηση καθώς το 80% του ούτως ή άλλως μη βιώσιμου δημοσίου χρέους περνά στον έλεγχο ξένων κρατών. Κατά συνέπεια η χώρα χάνει βασικά δικαιώματα, χάνει ακόμα περισσότερη από τη διεθνή ισχύ της και κερδίζει χρόνο υπέρ των πιστωτών της- κρατών και εναπομείναντος ιδιωτικού τομέα- προκειμένου αυτοί και όχι η Ελλάδα να προετοιμαστούν αποτελεσματικότερα απέναντι σε ένα ενδεχόμενο πιο βίαιης χρεοκοπίας της, που μπορεί να προκύψει είτε από τη φυσιολογική αποτυχία εφαρμογής ενός αδιέξοδου νεοφιελεύθερου προγράμματος, είτε από την επιδείνωση της ευρωπαϊκής κρίσης. Κρίση που επιθανώς να οδηγήσει σε μετασχηματισμούς της ίδιας της ζώνης του Ευρώ.
Αναφέρομαι στο ότι η ελληνική κυβέρνηση στο πλαίσιο της υπακοής της προς τους ξένους εντολοδότες της έχει αποδεχτεί το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο, το ζουρλομανδύα δηλαδή της Ευρώπης, που ίσως τεμαχίσει τη ζώνη του ευρώ, καθιστώντας πεντακάθαρα το κοινό νόμισμα φυλακή των λαών της Ευρώπης.
Αναφέρομαι στο ότι με πρόσχημα την ανάγκη να εφαρμοστεί αυτή η συμφωνία, βιώνουμε ήδη μια ακόμα σκληρότερη τηλεοπτική χούντα, μια ακόμα εντονότερη προσπάθεια αντιδημοκρατικής ποδηγέτησης της ελληνικής πολιτικής ζωής, προς όφελος του κόμματος του μνημονίου- όπως το έχει ονομάσει ο Ν. Κοτζιάς.
Αναφέρομαι δηλαδή στο ότι η χρεοκοπία όχι μόνο δεν απετράπη αλλά ότι αντίθετα, επειδή δεν έσπασε ο φαύλος κύκλος της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής, η χρεοκοπία θα είναι ακόμα σκληρότερη και ανεξέλεγκτη πρώτα για το λαό και μετά- ενδεχομένως επίσημα- και για τη χώρα. Υπό όρους πολύ δυσμενέστερους.
Δε θα χρειαστούν πιθανότατα παρά λίγες εβδομάδες για να καταρρεύσει η τεχνητή ευφορία, που καλλιεργούν τα κατεστημένα ΜΜΕ.
Ποιοι είναι όμως αυτοί που αναφωνούν το “ευτυχώς επτωχεύσαμεν”;
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι- πρώην και νυν πρωθυπουργός, πρώην και νυν οικονομικό επιτέλειο, διαχρονικοί πολιτικομιντιακοί παπαγάλοι- που πριν δυο χρόνια αποκαλούσαν όσους μιλούσαμε για αναδιάρθρωση του χρέους επικίνδυνους αριστεριστές ή και προδότες, εκστομίζοντας ανόητες κορόνες περί του ότι δεν είμαστε μπατακτσήδες ως έθνος κτλ Είναι οι ίδιοι που ταύτιζαν κάθε αναδιάρθρωση χρέους με εθνική καταστροφή και επιστροφή στη δραχμή. Γιατί; Όχι από ανικανότητα αλλά για να κερδίσουν χρόνο προς όφελος των πιστωτών της χώρας, ώστε να οχυρωθούν οι τελευταίοι όσο το δυνατόν περισσότερο απέναντι στην αναπόφευκτη ήδη από τότε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που διακήρυτταν ότι μπορεί να υπάρξει εθελοντική και μόνο αναδιάρθρωση του χρέους, λέγοντας πως οτιδήποτε άλλο, δηλαδή η αναγκαστική αναδιάρθρωση ισοδυναμεί με εθνικό όνειδος και με μόνιμη απομάκρυνση από τις αγορές.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που αρνήθηκαν να διαπραγματευτούν, περιοριζομένοι στο ρόλο του γραμματοκομιστή μεταξύ Γερμανίας και IIF, στους διαδρόμους των Βρυξελλών.
Οι άνθρωποι αυτοί σήμερα επικαλούνται το εξής επιχείρημα: “πριν δυο χρόνια οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν ήταν έτοιμοι να δεχτούν αναδιάρθρωση χρέους και άρα αν την επιχειρούσαμε θα πηγαίναμε σε χρεοκοπία αλά Αργεντινή, ενώ τώρα αναδιαρθρώνουμε το χρέος μας συντεταγμένα και άρα προστατευμένα”.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ακολουθώντας αυτήν την πολιτική θα οδηγήσουν την Ελλάδα και σε “άτακτη” χρεοκοπία.
Προσωπικά ανήκω σε εκείνους που θεωρούσαν ότι η αναδιάρθρωση χρέους ήταν αναπόφευκτη και έπρεπε να γίνει. Δεν είναι όμως πανάκεια.
Η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημοσίου χρέους έπρεπε και μπορούσε να γίνει πριν δυο χρόνια, σε μικρότερο μάλιστα ποσοστό και με πολύ ευεργετικότερες επιπτώσεις στο ελληνικό χρέος. Όσοι επικαλούνται ότι οι αγορές “δεν ήταν έτοιμες” αγνοούν ή υποκρίνονται ότι αγνοούν βασικές διαπραγματευτικές τακτικές και το γεγονός πως ήταν κοινό μυστικό- ή μάλλον όχι και τόσο μυστικό- ότι το ελληνικό χρέος έπρεπε να αναδιαρθρωθεί. Όσοι υποστηρίζουν ότι μια τέτοια απόπειρα πριν δυο χρόνια θα οδηγούσε σε “άτακτη χρεοκοπία” και έξοδο από το ευρώ ψεύδονται, διότι η βασική αιτία εξαιτίας της οποίας σήμερα η ελληνική αναδιάρθρωση δεν οδήγησε σε “άτακτη χρεοκοπία” ή έξοδο από το ευρώ υπήρχε τότε σε πολύ εντονότερο βαθμό και δεν είναι άλλη από το συστημικό κίνδυνο που μια τέτοια εξέλιλη θα συνιστούσε.
¨Εστω κι έτσι όμως, ακόμα και σήμερα η αναδιάρθρωση χρέους θα αποτελούσε θετική εξέλιξη εάν δε συνιστούσε το τυρί στη φάκα. Δηλαδή αν δεν έκρυβε πίσω από τις “βενιζέλιες” μεγαλοστομίες την οδυνηρή παράδοση του ελληνικού λαού, δεμένου χειροπόδαρα, στους πιστωτές και στη στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού. Αν συνδυαζόταν με πολιτική παραγωγικής ανασυγκρότησης, κοινωνικής αλληλεγγύης, δημοσιονομικού ορθλογισμού, προοδευτικών μετασχηματισμών στο δημόσιο τομέα, εμβάθυνσης των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.
Αν συνδυαζόταν με τη σθεναρή διεκδίκηση και μιας ευρωπαϊκής πολιτικής εξόδου, αντί μιας πολιτικής επίτασης της κρίσης. Αν δηλαδή εντασσόταν σε έναν διαφορετικό στρατηγικό προσανατολισμό.
Αντί όλων αυτών, το PSI+ σφραγίζει εν μέσω πανηγυρισμών την είσοδο σε μια νέα φάση όξυνσης της κρίσης.
Κατά τον 19ο αιώνα, ο Χ. Τρικούπης επέδειξε αιδώ, δηλαδή ένα βαθύ αίσθημα τιμής προς τον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό και κατέγραψε εκείνη την εξέλιξη ως δυστυχή. Αντίθετα, σήμερα η αντίστοιχη- όχι ταυτόσημη φυσικά- εξέλιξη καταγράφεται ως ευτυχής, από εκείνους που αφού συνέτειναν στη διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας, αφού επέβαλαν την αδιέξοδη νεοφιλελεύθερη στρατηγική της ερημοποίησης, αφού ώθησαν τη χώρα στη χρεοκοπία σε αργή κίνηση εις βάρος του λαού, πανηγυρίζουν και ετοιμάζονται να καταλάβουν ακόμα υψηλότερες θέσεις, στο πλαίσιο ενός αμοραλιστικού καριερισμού.
Από μια κάστα πολιτικών που ανδρώθηκαν στα κανάλια της διαπλοκής, έμαθαν στον πλέον χυδαίο διαδρομισμό και τρέχουν γεμάτοι αλαζονεία προς την εξουσία που τους υποσχέθηκαν, έτοιμοι να υπηρετήσουν την επιχειρηματική ελίτ που χρεωκόπησε τη χώρα.



Πηγή: harta.gr

Το μάθημα της πατάτας

Σαν χρήσιμο πράγμα που ικανοποιεί διατροφικές ανάγκες, ένα τσουβάλι πατάτες Νευροκοπίου 20 κιλών στο Πάρκο Γουδή, ή στην είσοδο του Δημαρχείου Βύρωνα, ή στον παράδρομο της Εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας στη Νέα Κηφισιά δεν διαφέρει σε τίποτα από οκτώ συσκευασίες των δυόμισι κιλών πατάτας Νευροκοπίου σε ένα σούπερ μάρκετ στου Ζωγράφου, ή στον Βύρωνα ή στην Πολιτεία της Κηφισιάς.
Αντιθέτως, σαν εμπορεύματα, δηλαδή σαν κοινωνικά πράγματα, το τσουβάλι των είκοσι κιλών και οι συσκευασίες των δυόμισι κιλών διαφέρουν σημαντικά.
Το τσουβάλι των είκοσι κιλών είναι ένα απλό (μη καπιταλιστικό) εμπόρευμα, δηλαδή ένα εμπόρευμα που η πώλησή του, η μετατροπή του σε χρήμα, πέρα από το κόστος παραγωγής, εξασφαλίζει στον κάτοχό του, τον αγρότη-μικροπαραγωγό, απλώς ένα ατομικό εισόδημα διαβίωσης, κατά περίπτωση περισσότερο ή λιγότερο ικανοποιητικό. Κι αυτό διότι έχει παραχθεί και συσκευαστεί από μια οικογενειακή μικροεπιχειρηματική δραστηριότητα, στην οποία ο ιδιοκτήτης είναι και άμεσα εργαζόμενος.
Σε αντιδιαστολή, η συσκευασία των 2,5 κιλών αποτελεί καπιταλιστικό εμπόρευμα, δηλαδή ένα εμπόρευμα που η μετατροπή του σε χρήμα στοχεύει να εξασφαλίσει στον ιδιοκτήτη του όχι (απλώς) ένα ικανοποιητικό εισόδημα, αλλά το «κανονικό», δηλαδή το κοινωνικά μέσο ποσοστό κέρδους. Αν για παράδειγμα το μέσο ποσοστό κέρδους στην οικονομία είναι 12% επί του συνολικά χρησιμοποιούμενου κεφαλαίου και η επιχείρηση συσκευασίας και διανομής πατάτας είναι σχετικά μεγάλη, απασχολεί για παράδειγμα ένα κεφάλαιο 10 εκατ. ευρώ, το προσδοκώμενο μέσο κέρδος ετησίως θα είναι 1.200.000 ευρώ. Αν είναι μικρότερη, ας πούμε 4.000.000 ευρώ, το προσδοκώμενο μέσο κέρδος ετησίως θα είναι 480.000 ευρώ.
Η επιχείρηση συσκευασίας και διανομής πατάτας αγόραζε από τους αγρότες μικροεπιχειρηματίες-παραγωγούς το απλό εμπόρευμα (κάποιους τόνους πατάτας Νευροκοπίου) και το μετέτρεπε σε καπιταλιστικό εμπόρευμα χονδρικής (συσκευασίες που διατίθενται σε κάθε σούπερ μάρκετ της χώρας). Ο ιδιοκτήτης του σούπερ μάρκετ το μετέτρεπε περαιτέρω σε καπιταλιστικό εμπόρευμα λιανικής, καθώς οι δαπάνες σε υλικά και μισθούς για την αγορά, φύλαξη, πώληση κ.λπ. της πατάτας πρέπει να προσαυξηθούν και πάλι με το μέσο κέρδος. Το αποτέλεσμα ήταν βέβαια ότι ο καταναλωτής αγόραζε τις πατάτες στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς του, δηλαδή δεν χρειαζόταν να πάει στο Πάρκο Γουδή, ή στον παράδρομο της Εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας στη Νέα Κηφισιά. Παράλληλα, οι δύο καπιταλιστικές διαδικασίες παραγωγής που παρεμβάλλονταν ανάμεσα στον αγρότη και τον καταναλωτή συμπίεζαν το εισόδημα και των δύο: Χαμηλή τιμή αγοράς από τον αγρότη, ψηλή τιμή πώλησης στον καταναλωτή.
Αναφορικά με την πατάτα, η κρίση έδειξε πως η αυτενέργεια και αλληλεγγύη των ανθρώπων μπορούν να κάνουν τις διαδικασίες καπιταλιστικής παραγωγής περιττές. Θα μπορούσε άραγε στο επίπεδο της συνολικής κοινωνίας να μετασχηματιστεί η οικονομία με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες, δηλαδή υπερβαίνοντας τους καταναγκασμούς του κεφαλαίου και του κέρδους;
Οι καπιταλιστικές διαδικασίες παραγωγής που παρεμβάλλονται ανάμεσα στον αγρότη και τον καταναλωτή συμπιέζουν το εισόδημα και των δύο


Γιάννης Μηλιός (καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ)


Πηγή: ethnos.gr

Ταραχές σε φαβέλα του Ρίο για την επίσκεψη βρετανού γαλαζοαίματου

Λίγες ώρες πριν από την άφιξη του πρίγκιπα Χάρι --τρίτου τη τάξει στην διαδοχή του βρετανικού θρόνου—χθες, Σάββατο, σε μια φαβέλα στα βόρεια του Ρίου ντε Ζανέιρου, στρατιώτες της δύναμης, η οποία είναι επιφορτισμένη να τηρεί την τάξη, δέχθηκαν επιθέσεις από κατοίκους που πέταξαν πέτρες και αποπειράθηκαν να τους χτυπήσουν με ρόπαλα, σύμφωνα με βραζιλιάνικα ΜΜΕ.


Στη  φαβέλα Κουμπλέξ ντου Αλεμάου, ένα σύνολο παραγκουπόλεων όπου ζουν περίπου 200.000 άνθρωποι, επιβλήθηκε πλήρης «ειρήνευση» στα τέλη του 2010, όταν χιλιάδες στρατιωτικοί και αστυνομικοί εισέβαλαν και εξεδίωξαν από αυτή συμμορίες λαθρέμπορων ναρκωτικών.
Ο ακόλουθος Τύπου της δύναμης επιβολής της τάξης, ο αντισυνταγματάρχης Φερνάντο Φαντατσίνι, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «ουδείς τραυματίστηκε» στα επεισόδια. Οι στρατιώτες έκαναν χρήση σφαιρών με περίβλημα από καουτσούκ, είπε.
Οι επιθέσεις σημειώθηκαν ταυτόχρονα, περίπου σε πέντε σημεία της φαβέλας Βίλα Κρουζέιρου, γεγονός το οποίο σύμφωνα με τις αρχές ίσως να σημαίνει πως «ενορχηστρώθηκαν» από συμμορίες που εκδιώχθηκαν από την περιοχή για να «προκαλέσουν προβλήματα» στη διάρκεια της επίσκεψης του πρίγκιπα.
Ο 27χρονος βρετανός γαλαζοαίματος, έφθασε με τελεφερίκ και έγινε δεκτός από παιδική χορωδία πριν να εγκαινιάσει την έδρα μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης η οποία ενθαρρύνει τους κατοίκους να διαβάζουν.



Πηγή: tvxs.gr

Φουκοσίμα: Ένας χρόνος μετά

Ένας χρόνος έχει ήδη περάσει από τις 11 Μαρτίου του 2011. Ήταν η μέρα που προκλήθηκε η μεγαλύτερη πυρηνική καταστροφή των τελευταίως 25 ετών. Η Ιαπωνία «χτυπήθηκε» από ένα ισοπεδωτικό σεισμό 9 βαθμών ο οποίος προκάλεσε κύματα δεκάδων μέτρων καλύπτοντας το βορειοανατολικό κομμάτι της χώρας.
Ο σεισμός κατέστρεψε και τα συστήματα ψύξης των αντιδραστήρων του σταθμού της εταιρίας ΤΕPCO, με αποτέλεσμα την τήξη των πυρήνων τριών απ’ αυτούς. Οι κάτοικοι της περιοχής που βρίσκονταν κοντά στο πυρηνικό εργοστάσιο εγκατέλειψαν τα σπίτια τους αφήνοντας πίσω τους χιλιάδες αγνοούμενος. Στις 14:46 ο χρόνος για την Ιαπωνία…σταμάτησε.
Μέχρι και σήμερα οι Ιαπωνικές οικογένειες μετρούν 3.200 αγνοούμενους
Στη νομαρχία Ιουάτε όπου τουλάχιστον 1.000 άνθρωποι εξακολουθούν να φέρονται ως αγνοούμενοι, 300 αστυνομικοί και 80 μεθοριακοί φρουροί έχουν κινητοποιηθεί για μια νέα επιχείρηση ελέγχου κατά μήκος της ακτής.
Στη γειτονική νομαρχία της Φουκουσίμα εκατοντάδες αστυνομικοί και εθελοντές επί δύο ημέρες πραγματοποιούν έρευνες για τον εντοπισμό των σορών τουλάχιστον 200 ανθρώπων. Οι σοροί μπορεί να βρίσκονται εντός της απαγορευμένης ζώνης των 20 χλμ. γύρω από το πυρηνικό εργοστάσιο, αφότου δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα πάντα για να γλιτώσουν από τη ραδιενέργεια.
Όπως Σύμφωνα με μετρήσεις επιστημόνων, που δεν έχουν διαψευστεί, σημαντικά ποσά ραδιενέργειας έχουν διαχυθεί στον Ειρηνικό ωκεανό με απρόβλεπτες επιπτώσεις για τα αλιεύματα και τους πληθυσμούς που τρέφονται από αυτά.Επίσης οι διαρροές ραδιενέργειας στο σταθμό της Φουκουσίμα υπολογίζεται ότι θα συνεχίστηκαν τουλάχιστον έως το τέλος του 2011.Αν και η ζώνη εκκένωσης των κατοίκων είναι 20 χλμ. γύρω από το εργοστάσιο, η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΔΥΑΕ) προειδοποίησε ότι υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας έχουν μετρηθεί σε αποστάσεις μεγαλύτερες των 30 χλμ.
Οι εκδηλώσεις της καταστροφικής επετείου
Τα δημόσια μέσα μεταφοράς ακινητοποιήθηκαν και ένα λεπτό σιγής τηρήθηκε στα εμπορικά σημεία του Τόκιο και των μεγάλων πόλεων στη μνήμη των 19.000 νεκρών και αγνοουμένων.
Αντιπυρηνικοί ακτιβιστές έχουν οργανώσει διαδηλώσεις στο Τόκιο, στην πόλη της Φουκουσίμα και σε άλλες περιφέρειες της χώρας, ενώ στις πληγείσες περιοχές οι επιζήσαντες θα ανάψουν χιλιάδες κεριά για να τιμήσουν τα θύματα της καταστροφής.
Στο λιμάνι Ισινομάκι, το οποίο επλήγη από ένα τεράστιο παλιρροϊκό κύμα μέλη φιλανθρωπικών οργανώσεων μοίρασαν λουλούδια στις οικογένειες των θυμάτων προκειμένου αυτές να τα αφήσουν σήμερα στα μνήματα των δικών τους ανθρώπων.
Η Φουκοσίμα … προβλημάτισε
Η καταστροφή στην Ιαπωνία είχε και ένα θετικό αντίκτυπο: Ο Ιταλικός λαός απέρριψε με δημοψήφισμα την κατασκευή πυρηνικών σταθμών στο έδαφος της χώρας. Η Γερμανική και η Ελβετική κυβέρνηση δήλωσαν ότι θα κλείσουν σταδιακά όλους τους πυρηνικούς σταθμούς τους.
Μέσα σε 32 χρόνια είχαμε τρεις μεγάλες πυρηνικές καταστροφές [Θρι Μάϊλ Αϊλαντ (1979), Τσερνομπίλ (1986) και Φουκουσίμα (2011)] που απέδειξαν ότι καμία τεχνολογία και καμία τέλεια οργάνωση δεν μπορούν να ελέγξουν τις συγκυρίες.




Πηγή: koutipandoras.gr

Σπάει τα κοντέρ η υποαπασχόληση των νέων στην Ευρώπη

Σχεδόν 1,5 εκατομμύριο νέοι ηλικίας 15-24 ετών υποαπασχολούνταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2010, εργάζονταν δηλαδή από ανάγκη και όχι από επιλογή σε δουλειές μερικής απασχόλησης (part time).

Ανάμεσα σε αυτούς, πολλοί Έλληνες και Ελληνίδες, καθώς το ποσοστό -επί της συνολικής απασχόλησης- των νέων που υποαπασχολούνταν στην Ελλάδα, παρουσίασε αισθητή αύξηση το 2010, σε σχέση με το 2008.

«Η κρίση σπρώχνει τους νέους στη μη ηθελημένη μερική απασχόληση» επισημαίνει το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (Cedefop), με έδρα τη Θεσσαλονίκη, σε πρόσφατο σημείωμά του, βασισμένο σε επεξεργασία που πραγματοποιήθηκε σε στοιχεία της Μελέτης Ανθρώπινου Δυναμικού της ΕΕ (EU Labor Force Survey) και της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat).

Με βάση το ίδιο σημείωμα, που έχει στη διάθεσή του το ΑΜΠΕ, το 2010 υποαπασχολούταν ένας στους τέσσερις νέους με εργασία part time στην ΕΕ, ενώ μεταξύ 2008 και 2010 το ποσοστό των νέων που υποαπασχολούνταν στα 27 κράτη-μέλη αυξήθηκε κατά 1,7%.

Ωστόσο, τα σχετικά ποσοστά διαφέρουν σημαντικά από χώρα σε χώρα.

Η συνήθως θετικά πρωτοπόρα Σουηδία παρουσίαζε το 2010 το υψηλότερο ποσοστό υποαπασχόλησης των νέων (15% έναντι μέσου όρου 7,6% στην ΕΕ των 27), αν και υπήρξε βελτίωση σε σχέση με το 2009, οπότε αυτό έτεινε στο 16%.

Στη δεύτερη θέση βρισκόταν το 2010 η Ισπανία, όπου η υποαπασχόληση των νέων με δουλειές part time διαμορφώθηκε στο 14,3% επί της συνολικής απασχόλησης, ποσοστό σημαντικά αυξημένο σε σχέση με το 2008 και το 2009.

Στην τρίτη θέση είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, με 13,7%.

Η Ελλάδα κατατασσόταν τον ίδιο χρόνο ένατη, με ποσοστό της τάξεως του 8,2% το 2010, έναντι περίπου 5,9% το 2009 και γύρω στο 5,5% το 2008. Στον αντίποδα, τα χαμηλότερα αντίστοιχα ποσοστά κατεγράφησαν το 2010 σε Τσεχία (0,7%), Βέλγιο (2,2%) και Σλοβακία (2,7%).

«Σε σχέση με το 2008, το 2010 το ποσοστό των νέων ανθρώπων, που δουλεύουν με σχέση μερικής απασχόλησης, παρότι θα ήθελαν να έχουν μια δουλειά πλήρους απασχόλησης, αυξήθηκε σε σχεδόν όλες τις χώρες της ΕΕ, εκτός από τη Γερμανία, όπου παρέμεινε σε παρόμοια επίπεδα με το 2008. Το 2010, οι νέες γυναίκες είχαν περισσότερες πιθανότητες να σπρωχτούν σε μια μη ηθελημένη εργασία part time, σε σχέση με τους νέους άντρες» σημειώνει το Cedefop.

Συνολικά, οι νέοι που είτε είναι άνεργοι είτε υποαπασχολούνται στην ΕΕ υπολογίζεται ότι φτάνουν τα 6,8 εκατ. άτομα. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές για τη διασφάλιση καλύτερης ποιότητας εργασίας και εργασιακών συνθηκών μέσω της λεγόμενης «flexicurity» (flexibility και security ήτοι ευελιξία και ασφάλεια), εξακολουθεί να περιγράφεται ως προτεραιότητα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προκειμένου να μειωθούν τα ποσοστά ανεργίας στην Ευρώπη.

Πηγή: tovima.gr

Καλλιέργεια κάνναβης: Μια απάντηση στη κρίση;

Μια κωμόπολη στη βορειοανατολική Ισπανία θεωρεί ότι βρήκε τον τρόπο να αποπληρώσει το χρέος της: θα καλλιεργήσει κάνναβη. Βρίσκεται σε μια από τις πιο γραφικές περιοχές της Ισπανίας, το χωριό Ρασκουέρα της Καταλονίας και συμφώνησε να νοικιάσει γη για να καλλιεργεί κάνναβη, μια επιχείρηση η οποία, σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, θα επιτρέψει στους κατοίκους του να αποπληρώσουν το χρέος τους, ύψους 1,3 εκατομμυρίων ευρώ σε δύο χρόνια.

Οι τοπικές αρχές κρατούν άκρως μυστική την τοποθεσία όπου θα ξεκινήσουν την επιχείρησή τους, ενώ ο γενικός εισαγγελέας της Ισπανίας ερευνά τη νομιμότητα του σχεδίου.

Οι ισπανικές πόλεις είναι υπερχρεωμένες ύστερα από το σπάσιμο της στεγαστικής φούσκας το 2008. Πολλές, έχουν μήνες να πληρώσουν τους μισθούς στους οδοκαθαριστές και σε άλλους δημοτικούς υπαλλήλους.

Ο δήμαρχος της Ρασκουέρα των 900 κατοίκων δήλωσε ότι το σχέδιο δεν θα ευνοήσει μόνο τους ντόπιους, αλλά θα συμβάλει και στην καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος και την φοροδιαφυγή που συνδέονται με την βιομηχανία της κάνναβης, χάρη στην επιτήρηση από την κυβέρνηση.

Η Ενωση Προσωπικής Χρήσης Κάνναβης της Βαρκελώνης (ABCDA) θα καταβάλλει στην Ρασκουέρα 54.170 ευρώ τον μήνα από τον Ιούλιο του 2012 για την αξιοποίηση 15 εκταρίων και οι τοπικές αρχές ελπίζουν ότι έτσι θα δημιουργηθούν 40 νέες θέσεις εργασίας στο χωριό.

Πηγή: tvxs.gr

Ο τοίχος

Υπάρχουν κάποιες στιγμές, όπου μοναδική διέξοδος είναι ο τοίχος. Το αίμα ανεβαίνει στο κεφάλι, τα μάτια κοκκινίζουν, σφίγγεις τις γροθιές και το μόνο το οποίο είσαι ικανός να κάνεις είναι να πάρεις φόρα και να αναμετρηθείς μαζί του.

Είναι φορές που όλα σε ενοχλούν. Σου είναι δύσκολο να σκεφτείς, αδύναμος, δεν μπορείς να επικαλεστείς ούτε την προσωπική σου εκτόνωση, παντελώς ανίκανος ακόμη και να βάλεις δυο-τρεις λέξεις στη σειρά.

Αγνοείς τα βασικά, όλος σου ο κόσμος μετατρέπεται σε μία ανορθόγραφη απειλή και διακυβεύεται, ταυτόχρονα με το παρόν, ολόκληρη η ύπαρξη και η γενιά σου.

Πριν πάρεις φόρα, επιχειρείς μια τελευταία προσπάθεια να βάλεις τάξη στο προσωπικό σου χάος. Αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι σε ενόχλησε περισσότερο. Η μηχανή σου που προφανώς "την άρπαξε" από την παρατεταμένη κακοκαιρία, παρεξηγήθηκε που ξαφνικά κατεβαίνοντας τη Βασ. Σοφίας τη μετέτρεψες σε υποβρύχιο και σταμάτησε να λειτουργεί ή ο κυνισμός του Αναπληρωτή; Σε ενόχλησε η υπερβολική ειλικρίνεια του Σαχινίδη ή η βεβαιότητά σου ότι αυτές τις δηλώσεις -πέρα από κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις- δεν θα παίξουν πουθενά; Σε ενόχλησε ότι αυτές οι δηλώσεις δεν θα παίξουν πουθενά ή ότι χιλιάδες παρόμοιες δηλώσεις, εκατομμύρια πραγματικότητες που είναι "εκτός πλαισίου" δεν θα γίνουν ποτέ ειδήσεις; Σε ενόχλησε ότι αυτές οι πραγματικότητες δεν θα γίνουν ειδήσεις ή μήπως σε ενοχλεί ένα εγκατεστημένο σύστημα που όπως έλεγε ο Πιερ Μπουρντιέ, διαχρονικά επιλέγει, αναδεικνύει το ασήμαντο για να επικαλύψει την ουσία; Σε ενοχλεί τελικά που επικαλύπτεται η ουσία ή ότι αυτό το ανούσιο πολλές φορές σου απαλύνει τα νεύρα και σε χαλαρώνει;

Κάποιες φορές με τη μορφή του πλούσιου στήθους της Σάσας Μπάστα, τα ψώνια της Μενεγάκη, τα τακούνια της Μπήλιως, την προσμονή Μελισσανίδη. Κάποιες άλλες με μία συλλήβδην μούντζα, μία φωτιά σε ένα κάδο ή ένα κτίριο, ένα σακί φθηνές πατάτες, ένα εισιτήριο που ποτέ δεν χτυπήθηκε, το βενζινάδικο με τη χαμηλότερη τιμή. Και κάποιες άλλες με την φαντασίωση της οριστικής απομάκρυνσης από όλο αυτό το άθλιο και το μίζερο.

Σήμερα (χρόνος στον οποίο εκνευρισμός μετουσιώνεται σε λέξεις) η μέρα ξεκίνησε με μία φοβερή κυνική παραδοχή. Ο υπουργός δήλωσε ότι "Οτιδήποτε θα χάσουν οι Τράπεζες αυτή τη στιγμή από το PSI, θα το καταβάλλει ο Έλληνας φορολογούμενος". Αυτή είναι μία κορυφαία δήλωση και είμαι σίγουρος ότι δεν θα παίξει σε κανένα δελτίο. Όπως δεν θα παίξει και η έρευνα του Emmanuel Saez, καθηγητή στο Berkeley, ο οποίος διαπίστωσε ότι το 2010 το 1% των Αμερικανών κέρδισε το 93% του παραγόμενου πλούτου. Την ίδια χρονιά, την πρώτη χρονιά της πλήρους ανάκαμψης της αμερικανικής οικονομίας, το εισόδημα του "τυχερού" 1% του αμερικανικού πληθυσμού αύξησε τα εισοδήματά του κατά 11,6% και το υπόλοιπο 99% μόλις κατά 0,2%.

Την ίδια ώρα κανείς δεν θα μας πει για την έρευνα που θέλει τους φτωχούς και "αδύναμους" μαθητές των ΗΠΑ να ολοκληρώνουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση σε ποσοστό 3% ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των "αδύναμων" μεν, πλούσιων δε, εκτοξεύεται στο 30%. Ποσοστό μεγαλύτερο και από αυτό, των διανοιών μεν, φτωχών δε, που τελικά καταφέρνουν να αξιοποιήσουν τις ικανότητές τους σπουδάζοντας σε ένα πανεπιστήμιο!

Κανείς δεν θα ασχοληθεί με το Σαχινίδη και τις τράπεζες και τους φορολογούμενους που θα πληρώσουν τις ζημιές από το PSI. Κανείς δεν θα ασχοληθεί με το γιατρό που δεν γράφει τα φάρμακα στον καρκινοπαθή, με τον 35αρη που επιστρέφει στο σπίτι των γονιών του, τους "μισθωτούς" ανασφάλιστους σκλάβους, τη σταδιακή μετατροπή της κοινωνίας μας σε πολιτισμένη και ανταγωνιστικά δυτική του 1%. Κανείς δεν θα ασχοληθεί με τη μετατροπή της σε φεουδαρχία, όπου ο υπέρτατος άρχων θα μπορεί να βιαιοπραγεί ξεπαρθενεύοντας καθημερινά τη ζωή μας. Κανείς δεν θα ασχοληθεί με την παρατημένη μηχανή-υποβρύχιο σε κάποιο πεζοδρόμιο. Κανείς δεν θα ασχοληθεί με τον τοίχο μου.Αλλά ποιος ξέρει, μπορεί να κάνω και λάθος. Μπορεί για μία έστω φορά, οι νόμοι της φυσικής να ανατραπούν και η σύγκρουση να οδηγήσει στην απέναντι πλευρά. 

Κυριάκος Α.

Πηγή: ellinofreneia.net

Όλα μια συνήθεια είναι

Ένα όμορφο ενσταντανέ σκόρπισε μερικά χαμόγελα στο βαρύ κλίμα που επικρατεί στην Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ. Ένας συνταξιούχος πέταξε γιαούρτι στον Ευάγγελο Βενιζέλο. Ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος έχει εκπαιδευτεί μυστικά τις τελευταίες μέρες στο πώς θα αντιδράει παθητικά στα γιαουρτώματα, εφάρμοσε το δόγμα «Γιώργου Νταλάρα», και συνέχισε να τραγουδάει τα Παραπονεμένα Λόγια.

(Τώρα αναμένουμε από τα γνωστά παπαγαλάκια πύρινα άρθρα για το πόσο μάγκας και άντρας είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος που δέχτηκε το γιαούρτι αδιαμαρτύρητα.)

Πηγή: pitsirikos.net

Εμείς, τα παιδιά του internet

Μάλλον δεν υπάρχει άλλη λέξη που να έχει χρησιμοποιηθεί τόσο πολύ στα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως η λέξη «γενιά».

Κάποτε προσπάθησα να μετρήσω τις «γενιές», που έχουν ανακηρυχθεί τα τελευταία δέκα χρόνια, μετά από το γνωστό άρθρο για τη «Γενιά του Τίποτα». Νομίζω ότι υπήρχαν κάπου δώδεκα. Όλες είχαν ένα κοινό στοιχείο: Υπήρχαν μόνο στα χαρτιά.

Η πραγματικότητα ποτέ δεν μας έδωσε μία απτή, με νόημα, αξέχαστη ώθηση, η κοινή εμπειρία της οποίας θα μας διακρίνει για πάντα από τις προηγούμενες γενιές.

Την ψάχναμε, κι όμως η επαναστατική αλλαγή ήρθε απαρατήρητη, μαζί με την καλωδιακή τηλεόραση, τα κινητά τηλέφωνα και πάνω απ ‘ όλα την πρόσβαση στο διαδίκτυο. Μονάχα σήμερα μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως πόσα έχουν αλλάξει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.

Όλο το άρθρο εδώ

Εις μνήμην…

Δημοκρατία δεν την έλεγες και πριν την κρίση. Για το πολίτευμά μας μιλάω, που από μια πανάρχαια αίσθηση χιούμορ που διαθέτουμε, ως λαός  το αποκαλούσαμε Δημοκρατικό. Και δεν ήταν δημοκρατία, διότι ούτε έλεγχος λαϊκός υπήρχε, ούτε απολογισμός, ούτε τιμωρία, ούτε δικαιοσύνη, ούτε διαβούλευση ουσιαστική, ούτε σεβασμός σε βασικά δικαιώματα. Ήταν μια μαϊμού δημοκρατία, κάτι μεταξύ χαβαλέ και δήθεν,  μια συλλογική ψευδαίσθηση. Το θέμα όμως δεν είναι τι ήταν ή τι δεν ήταν. Το θέμα είναι τι πολίτευμα έχουμε μετά την κρίση.

Όπως και πριν έτσι και τώρα, Δημοκρατία δεν έχουμε. Διότι δεν υπάρχει δημοκρατία με απότομη περικοπή εισοδημάτων κατά 30%, 40% και σε κάποιους κλάδους 50%. Αυτή η βίαιη κατολίσθηση δεν είναι κανόνας και όρος δημοκρατικού πολιτεύματος.Δημοκρατία με ασθενείς στο κρεβάτι, γύψους, εντατικές, και επείγοντα μέτρα, χειρουργεία και ακρωτηριασμούς μισθών και δικαιωμάτων δεν συμβιβάζονται. 

Δημοκρατία δεν έχουμε, γιατί, επί 2 χρόνια, ένας λαός ξυπνά και κοιμάται, με διλλήματα. Χρεοκοπία ή δραχμή, μέτρα η χρεοκοπία, και άλλα μέτρα ή χρεοκοπία, χαράτσι ή φτώχεια, μισθοί πείνας ή σκέτη πείνα, Ευρώπη ή εμφύλιος κλπ.. Δημοκρατία και διλλήματα δεν ταιριάζουν για πολύ. Πόσο μάλλον για 2 χρόνια… Εκβιασμοί υπάρχουν στην καθημερινότητα της Μαφίας και των εγκληματιών. Όχι στην καθημερινότητα των λαών. Για τον απλό λόγο, ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να μην αντέξει ο λαός και να γίνει αυτός ο «εγκληματίας». Και όταν οι λαοί εγκληματούν, κάνουν τους μαφιόζους να μοιάζουν πεταλούδες του δάσους.

Δημοκρατία δεν έχουμε, γιατί δεν ρωτήθηκε ο λαός, σε καμία φάση, από τις πολλές που περάσαμε και κυρίως στην αρχική φάση. Αποφάσισαν όλοι στον πλανήτη για τον ελληνικό λαό, εκτός από τον ίδιο. Και συνεχίζουν να αποφασίζουν. Με μια ξεθωριασμένη και μπαγιάτικη λαϊκή εντολή του 2009, προς το ΠΑΣΟΚ, απομονώθηκε ένας λαός, σε ένα απαράδεκτο παιχνίδι, που συνέπραξαν Ελληνικές και Ευρωπαϊκές Χούντες.

Δημοκρατία δεν έχουμε, όταν κλείνουν νοσοκομεία, σχολεία, οργανισμοί, όταν κλείνουν μαγαζιά, βιοτεχνίες, επιχειρήσεις, όταν οι άνεργοι ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο, όταν τα συσσίτια ξεπερνούν τις 250.000 ημερησίως, όταν υπολειτουργεί η Δικαιοσύνη, όταν το κράτος δεν επιστρέφει τα χρήματα που χρωστά, όταν ο λογαριασμός της ΔΕΗ είναι επιστολή τρομοκρατικής οργάνωσης…

Δημοκρατία δεν είναι όλο αυτό. Και δεν είναι γιατί δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο στα λόγια και στα επιχειρήματα δημοσιογράφων, πολιτικών, αναλυτών, που την επικαλούνται, μόνο για να φοβίσουν όσους κινητοποιούνται και αμφισβητούν. Για να φοβίσουν οι λίγοι ένοχοι τους πολλούς μουδιασμένους.

Δημοκρατία δεν ήταν και δεν είναι. Μόνο που τώρα η καταστρατήγησή της, απέκτησε ποιοτικά χαρακτηριστικά, τα οποία ήρθαν για να μείνουν. (πχ, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, χαράτσια, φόροι, κατώτατα μεροκάματα).

Έτσι λοιπόν, μαζεύονται πολλά, για την επόμενη μέρα. Έχουμε πολλά να φτιάξουμε, εκτός από την αποκατάσταση των όσων χάσαμε. Μεταξύ αυτών και η εγκαθίδρυση πραγματικής δημοκρατίας, με πραγματική ελευθερία και ισότητα στις ευκαιρίες και στην διεκδίκηση των αγαθών. 

Πότε θα έρθουν αυτά; Δεν ξέρω. Μπορεί να αργήσουν; Μπορεί.

Έχουμε αργήσει; Έχουμε. Να ξεκινήσουμε;  Άιντε. 

Θύμιος Κ.

Πηγή: ellinofreneia.net

Πώς να απενεργοποιήσετε το ιστορικό σας(google)

Τις τελευταίες μέρες εκτός των διαφόρων πολιτικών εξελίξεων, όσοι τουλάχιστον ασχολούνται με την τεχνολογία και το διαδίκτυο, θα γνωρίζουν ότι έχει προκύψει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα με την αλλαγή της πολιτικής απορρήτου της Google.

Σύμφωνα με τις νέες εξελίξεις λοιπόν, η Google θα διατηρεί ένα αρχείο του ιστορικού της διαδικτυακής σας δραστηριότητας (αναζητήσεις και ιστοσελίδες που επισκεφτήκατε), σε περίπτωση που διαθέτετε και χρησιμοποιείτε έναν λογαριασμό στην εταιρεία, όπως ένα Gmail.

Τώρα στην περίπτωση που θα θέλατε να αποτρέψετε την – κατά τ’ άλλα πρωτοπόρα και με ιδιαίτερα χρήσιμα και ευέλικτα προϊόντα – εταιρεία από το να διαθέτει και να διαχειρίζεται τα, ίσως, ευαίσθητα αυτά προσωπικά διαδικτυακά δεδομένα σας από τους λογαριασμούς Gmail, YouTube, ή ακόμα και Google+, τότε η όλη διαδικασία είναι εξαιρετικά απλή.

Πρώτα συνδεθείτε στον Google λογαριασμό σας και κατόπιν μπορείτε να κάνετε copy-paste την εξής διεύθυνση https://www.google.com/history στο browser σας. Εναλλακτικά, θα πρέπει μέσα από τις ρυθμίσεις λογαριασμού από μενού κάποιας υπηρεσίας της Google που χρησιμοποιείτε, να αναζητήσετε τον σύνδεσμο με την ονομασία «Go to web history».

Εφόσον όντως είναι ενεργοποιημένο το Web History στον λογαριασμό σας, – σε εμένα για παράδειγμα ήταν a priori και πιστέψτε με δεν το είχα επιλέξει ποτέ, ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι -, θα διαπιστώσετε με τα μάτια σας ότι πράγματι κρατάει ένα ιστορικό των αναζητήσεων και των ιστοσελίδων που έχετε επισκεφτεί.

Λοιπόν, ας υποθέσουμε ότι δεν επιθυμούμε να μας κρατάει στο αρχείο της η εταιρεία. Επιλέγουμε το Remove all Web History, και αμέσως θα αποκτήσουμε ένα καθαρό λευκό διαδικτυακό μητρώο. Παράλληλα με την κίνησή μας αυτή θα τεθεί σε παύση και ο εν λόγω μηχανισμός.

Οδυσσέας Μεγαλοοικονόμου

Πηγή: maga.gr

El Pais: Στρατιωτική επέμβαση στην Ελλάδα;

Η El Pais φιλοξενεί άρθρο γνώμης του πολιτικού επιστήμονα Ignacio Sotelo με τίτλο «Το γερμανικό στοίχημα και το ελληνικό δίλημμα» στο οποίο ο ισπανός αναλυτής εκτιμά ότι υπάρχει κίνδυνος στρατιωτικής επέμβασης στην Ελλάδα.

Ο συγγραφέας αναφέρεται στο δεύτερο πακέτο διάσωσης της χώρας μας και στη διαδικασία ανταλλαγής των ομολόγων που κατέχουν οι ιδιώτες επενδυτές ύψους 107 δις ευρώ με νέα στο μισό της αξίας τους. Θεωρεί λογική την επιτυχία του εγχειρήματος καθώς οι δανειστές θα προτιμήσουν να πάρουν τα μισά από το να χάσουν όλα τα χρήματά τους σε περίπτωση που η Ελλάδα πτωχεύσει.

Ουσιαστικά υποστηρίζει ότι το μεγαλύτερο μέρος του νέου δανείου των 130 δις ευρώ θα καταλήξει στις ξένες τράπεζες, κυρίως γαλλογερμανικές, και μόνο ένα μικρό ποσό θα δοθεί για την επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.

Για τους γαλλικούς και γερμανικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς οι οποίοι κατείχαν και το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών ομολόγων, το ζήτημα δεν ήταν αν η Ελλάδα θα μπορούσε να πληρώσει το χρέος της, κάτι που ήξεραν πως δε μπορούσε να κάνει, αλλά πως θα μειώσουν τις απώλειές τους.

Στη συνέχεια, αφού οι γαλλογερμανικές τράπεζες έχουν απελευθερωθεί από το βάρος τον ελληνικών ομολόγων, η Γερμανία συμφωνεί να ενισχύσει τα ευρωπαϊκά ταμεία διάσωσης, ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα χωρών που είναι στο χείλος της αβύσσου, όπως η Ισπανία.

Το ερώτημα που τίθεται τελικά για την Ελλάδα, είναι, σύμφωνα με τον αρθρογράφο,πότε και υπό ποιες συνθήκες θα εγκαταλείψει η χώρα το ευρώ.

Καθώς δεν υπάρχουν μηχανισμοί εξόδου μιας χώρας από την ευρωζώνη, οι Έλληνες θα πρέπει να διαλέξουν αν θέλουν να συνεχίσουν να υφίστανται δεκαετίες περικοπών ώστε να πληρώσουν ένα χρέος που είναι αδύνατον να πληρωθεί, ή αν θέλουν να κηρύξουν πτώχευση, βγαίνοντας από το ευρώ, αλλά παραμένοντας στην ΕΕ. Αυτή η δεύτερη επιλογή θα σημαίνει την άμεση κατάρρευση των θεσμών και της οικονομίας όπως και μια συντριπτική πτώση του ΑΕΠ.

Αυτό το δίλημμα κατά τον Sotelo έχει διαιρέσει την ελληνική κοινωνία: από την μία οι ανώτερες τάξεις, έχοντας μεταφέρει τα χρήματά τους στο εξωτερικό, προτιμούν να μείνουν στο ευρώ επειδή θεωρούν ότι αυτό είναι το καλύτερο για τα συμφέροντά τους, ενώ από την άλλη, οι κατώτερες τάξεις, και μια αριστερά όλο και πιο ριζοσπαστική, ζητούν να χρησιμοποιηθεί η κατάρρευση ως ευκαιρία για να χτιστεί μια νέα Ελλάδα με ισχυρές βάσεις.

Το πρόβλημα είναι, για τον συγγραφέα ότι μπορεί η χώρα να βρεθεί σε μια κατάσταση που η δημοκρατία θα κινείται στα όρια της κοινωνικής επανάστασης. Αυτή η ριζοσπαστική πορεία δεν είναι επιθυμητή ούτε από την ελληνική ανώτερη τάξη, και πιθανώς ούτε από τους άλλους ευρωπαίους εταίρους, και ίσως οδηγήσει σε κάποιου είδους στρατιωτική παρέμβαση.

Πηγή: tvxs.gr

Η Ελλάδα ευρωπαϊκό προτεκτοράτο

Η 21η Φεβρουαρίου 2012 θα είναι, πλέον, για την Ελλάδα, η ημερομηνία της Μεγάλης Παράδοσης. Είναι η μέρα, που με την υπόσχεση ενός δεύτερου πακέτου ευρωπαϊκής βοήθειας, η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε τους εξευτελιστικούς όρους που επέβαλε « η συμμορία του τριπλού Α » κατά τη σύνοδο του Eurogroup, την οποία ελέγχει η Γερμανία: δρακόντειες μειώσεις στις δημόσιες δαπάνες, περικοπές στους κατώτατους μισθούς του ιδιωτικού τομέα και στις συντάξεις, απόλυση 150.000 δημοσίων υπαλλήλων, αύξηση της φορολογίας, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις

Κι όμως, οι Έλληνες είχαν ήδη υποστεί ένα πραγματικό « χρηματοπιστωτικό πραξικόπημα », στις 10 Νοεμβρίου, όταν το Βερολίνο τους επέβαλε μια τρικομματική κυβέρνηση, αποτελούμενη από τους σοσιαλδημοκράτες, τους συντηρητικούς και τους ακροδεξιούς, υπό τον Λουκά Παπαδήμο, πρώην αντιπρόεδρο της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Όμως, η θυσία τους, ύστερα από την απίστευτα σκληρή θεραπεία-σοκ που υφίστανται επί τέσσερα χρόνια, δεν ωφέλησε σε τίποτα.

Αυτή τη φορά, το χτύπημα είναι ακόμα σοβαρότερο, γιατί από την Αθήνα ζητήθηκε μια τεράστια παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, « πιθανόν, η μεγαλύτερη που εκχωρήθηκε από μια χώρα σε καιρό ειρήνης ».

Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα τέθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, πλέον, σε ότι αφορά στον προϋπολογισμό και τα δημοσιονομικά της, δεν έχει παρά μια « περιορισμένη κυριαρχία ».

Η επίθεση που δέχτηκε η Ελλάδα ήταν αναμενόμενη. Άλλωστε, αποτελεί άριστο μέσο παραδειγματισμού προς τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν δυσκολίες (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία). Ήδη από τον Ιούλιο του 2011, ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και πρόεδρος του Eurogroup προειδοποιούσε: « Η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας θα περιοριστεί σημαντικά ».

Και στις 27 Ιανουαρίου, φέτος, η βρετανική εφημερίδα « Financial Times » έδωσε στη δημοσιότητα ένα γερμανικό έγγραφο που καλούσε την Αθήνα να υποδεχτεί έναν μόνιμο επίτροπο με δικαίωμα βέτο, για να επιβλέπει τον προϋπολογισμό του κράτους και να μπλοκάρει κάθε μη επιτρεπτό από τους πιστωτές της Ελλάδας έξοδο. Τέλος, την παραμονή της συμφωνίας, σε συνέντευξή του στο γερμανικό εβδομαδιαίο περιοδικό « Der Spiegel », ο Βόλκερ Κάουντερ, ηγέτης της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) στο Κοινοβούλιο, προχώρησε ακόμα περισσότερο, ζητώντας την αποστολή στην Ελλάδα « γερμανών δημοσίων υπαλλήλων για να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας αποτελεσματικής χρηματοπιστωτικής διοίκησης ». Το ίδιο αίτημα εξάλλου, διατύπωσε και ο ίδιος ο υπουργός Οικονομίας της χώρας, Φίλιπ Ρέσλερ.

Δεν φτάσαμε ακόμα εκεί, αλλά η συμφωνία της 21ης Φεβρουαρίου προβλέπει « τη μόνιμη παρουσία στην Ελλάδα μιας αποστολής της Κομισιόν » για να ελέγχει και να επιβλέπει τον ισολογισμό, καθώς και « μια ενισχυμένη παρουσία της τρόικας για να επιβλέπει σε μόνιμη βάση την εξυπηρέτηση του χρέους ».

Τα κεφάλαια που μεταφέρθηκαν στο πλαίσιο της βοήθειας θα τοποθετηθούν σ’ έναν κλειστό λογαριασμό, στον οποίο μόνο η τρόικα θα έχει πρόσβαση και όχι η ελληνική κυβέρνηση. Ο λογαριασμός αυτός θα χρησιμεύσει αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του εθνικού χρέους και όχι για την πληρωμή των μισθών και των συντάξεων. Τα νέα ομόλογα του ελληνικού κράτους δεν θα υπόκεινται πλέον στον ελληνικό νόμο, αλλά στον βρετανικό… Και σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ της Αθήνας και των ιδιωτών πιστωτών της, αυτή θα κρίνεται στο Λουξεμβούργο και όχι στην Ελλάδα… Δεν είναι ακόμα επίσημο, αλλά όλα δείχνουν ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν είναι πια κυρίαρχο κράτος.

Σιωπηρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση πέρασε σε ένα νέο στάδιο. Στο εξής, τα δυνατά κράτη (εκείνα που έχουν « τριπλό Α » συν η Γαλλία) απαιτούν από όλα τα υπόλοιπα, ιδιαίτερα τις χώρες της περιφέρειας, να αλλάξουν καθεστώς. Δεν πρόκειται ακριβώς για καθεστώς αποικίας, όμως μοιάζει πολύ μ’ ένα είδος διοίκησης το οποίο οι μεγάλες δυνάμεις εφάρμοζαν την αποικιοκρατική περίοδο, το προτεκτοράτο.

Για τους αποικιοκράτες, το προτεκτοράτο ήταν ένας τρόπος να επεκτείνουν την πολιτική και διοικητική τους επιρροή και να θέτουν υπό επιτήρηση ξένα εδάφη από τα οποία επιθυμούσαν να αρπάξουν τα πλούτη τους, χωρίς, ωστόσο, να επιβαρυνθούν με τα μειονεκτήματα και τα έξοδα που προϋποθέτει μια ξεκάθαρη προσάρτηση. Η διαφορά με την αποικία είναι ότι « το προστατευόμενο κράτος » διατηρεί επίσημα τους θεσμούς του, αλλά παραχωρεί στην «προστάτιδα δύναμη » την εξωτερική του πολιτική και κυρίως την οικονομία του και το εξωτερικό εμπόριο.

Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο παρακολουθούμε, στους κόλπους της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της Ευρωζώνης, από την αρχή (το 2008) της χρηματοπιστωτικής κρίσης, την εμφανή απώλεια της κυριαρχίας των πιο αδύναμων κρατών. Είναι η προκαταρτική φάση, πριν από το θλιβερό τελικό στάδιο του « ευρωπαϊκού προτεκτοράτου », για το οποίο ωριμάζει η Ελλάδα.

Τον Σεπτέμβριο του 2001, η Άνγκελα Μέρκελ πρότεινε ένα νέο πρότυπο, την « marktkonforme demokratie » (δημοκρατία συμβατή με την αγορά), το οποίο προσδιόρισε κάπως έτσι : « Η κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού είναι προνόμιο του Κοινοβουλίου, πρέπει όμως να βρούμε τρόπους, ώστε η δημοκρατική αυτή απαίτηση να είναι συμβατή με τις επιταγές της αγοράς ».Η αγορά είναι πλέον το σημείο αναφοράς: τις εκλογικές αποφάσεις δεν τις παίρνουν πια οι πολίτες αλλά τα χρηματιστήρια, οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι.

Η νέα αυτή αντιδημοκρατική φιλοσοφία κερδίζει σιγά σιγά την Ευρώπη. Μεταφράζεται σε νόμους και συνθήκες που περιορίζουν όλο και περισσότερο το περιθώριο ελιγμών των κυβερνήσεων και λειτουργούν ως « αυτόματος πιλότος » για να καθυποτάξουν τις κοινωνίες και να τις οδηγήσουν με υφέρποντα και μυστικό τρόπο προς μια ομόσπονδη Ευρώπη. Από αυτήν την άποψη, η τιμωρία της Ελλάδας είναι το μοντέλο που απειλεί κάθε απείθαρχη ευρωπαϊκή χώρα. Και θα γίνει και επίσημα κανόνας τον ερχόμενο Ιούλιο, όταν επικυρωθεί ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM – Μόνιμο Ταμείο Διάσωσης).

Σχεδιασμένο από την Άνγκελα Μέρκελ και επικυρωμένο από τον Νικολά Σαρκοζί, το ESM είναι μια νέα διακυβερνητική οργάνωση, ένα είδος ευρωπαϊκού ΔΝΤ. Για την ώρα, περνά προς επικύρωση από τα εθνικά κοινοβούλια, χωρίς δημόσιο διάλογο,παρ’ όλο που, εξαιτίας των χαρακτηριστικών του, μπορεί να έχει καταστροφικές επιπτώσεις στους πολίτες. Πράγματι, το ESM προβλέπει χρηματοπιστωτική βοήθεια σε χώρες που την έχουν ανάγκη, υπό την προϋπόθεση να παραχωρήσουν ένα μέρος της κυριαρχίας τους, αποδεχόμενες την εποπτεία της ευρωπαϊκής τρόικας και υιοθετώντας αδίστακτα σχέδια προσαρμογής.

Το ESΜ είναι δομικά τμήμα του « Φορολογικού Συμφώνου », που υιοθετήθηκε στις 30 Ιανουαρίου από 25 από τους 27 αρχηγούς κρατών της ΕΕ. Το πραγματικό όνομα του τρομερού αυτού συμφώνου είναι « Συνθήκη για τη σταθερότητα, τον συντονισμό και τη διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση » και είναι επίσης αποτέλεσμα μιας γερμανικής απαίτησης. Θα υποχρεώνει τα κράτη που το υπογράφουν να εγγράφουν στο Σύνταγμά τους (ή τουλάχιστον σε έναν νόμο) τον περίφημο « χρυσό κανόνα » για τη διατήρηση του ελλείμματος του προϋπολογισμού σε ποσοστό μικρότερο από το 5% του ΑΕΠ. Οι χώρες που δεν θα σέβονται αυτόν τον περιορισμό θα βρίσκονται υπόλογες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και θα υφίστανται σοβαρές κυρώσεις.

Ο Καρλ Μαρξ διαβεβαίωνε ότι στη βιομηχανική εποχή οι κυβερνήσεις ήταν απλώς τα διοικητικά συμβούλια της μπουρζουαζίας. Παραφράζοντάς τον, θα μπορούσαμε να πούμε ότι σήμερα, στην εποχή της « Ευρώπης του “λιταρχισμού” » της Άνγκελα Μέρκελ, οι κυβερνήσεις γίνονται τα διοικητικά συμβούλια των αγορών. 

Ως πότε;

Πηγή: koutipandoras.gr

James Gilligan: οι φυλακές ως μικρόκοσμος της κοινωνίας

Ο James Gilligan είναι επισκέπτης καθηγητής ψυχιατρικής και κοινωνικής πολιτικής στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, και έκτακτος καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Για πολλά χρόνια δίδασκε στο Harvard Medical School. Είναι πρώην πρόεδρος του International Association for Forensic Psychotherapy, και Visiting Fellow στο Ινστιτούτο Εγκληματολογίας του πανεπιστημίου του Cambridge.

Σε πολλούς θα είναι ίσως γνωστός από την εμφάνισή του στο Zeitgeist Moving Forward. Δυστυχώς, είναι λιγότερο γνωστά στην Ελλάδα τα βιβλία του, τα οποία αναλύουν το φαινόμενο της βίας και της εγκληματικότητας. Ο Gilligan πέρασε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του παίρνοντας συνεντεύξεις από κρατουμένους των αμερικανικών φυλακών, μερικοί από τους οποίους έχουν διαπράξει τα πιο άγρια εγκλήματα (φόνους, ακρωτηριασμούς, βιασμούς). Στα βιβλία του μεταφέρει την εμπειρία του αυτή, καθώς και τα συμπεράσματα που προκύπτουν, όπως τα κίνητρα του δράστη, και -κυρίως- το κοινωνικό περιβάλλον και υπόβαθρο στο οποίο διαπράττονται τα εγκλήματα.

Επέλεξα να μεταφράσω ένα σύντομο απόσπασμα από το βιβλίο του «Violence, Reflections on Our Deadliest Epidemic», και συγκεκριμένα από το κεφάλαιο που αναφέρεται στην περίπτωση των βιασμών εντός των φυλακών, ένα φαινόμενο το οποίο δίνει αφορμή να γίνουν κάποιοι παραλληλισμοί με την ευρύτερη κοινωνία. Τους λόγους που το βρήκα ενδιαφέρον ελπίζω να τους διαπιστώσετε και μόνοι σας. Σίγουρα το κομμάτι αυτό, αποκομμένο από το υπόλοιπο βιβλίο, θα αφήνει στον αναγνώστη δυστυχώς αρκετά κενά και απορίες, οι οποίες απαντώνται σε άλλα σημεία. Ελπίζω κάποια στιγμή να μεταφραστεί ολόκληρο το βιβλίο στα ελληνικά, διότι, αν και γραμμένο το 2000, παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο.

Η συνέχεια εδώ