Ο Πρύτανης των ξυπόλυτων

Γυναίκες στο Ρατζαστάν κατασκευάζουν ηλιακό μπόιλερ

Ο κ. Μπάνκερ Ροϊ εξηγεί πως χωριά στην Ινδία ή την Αφρική μπορεί να γίνουν αυτάρκη χωρίς τη μεσολάβηση ειδικών


Είναι ο ιδρυτής ενός κολεγίου που δεν δίνει πτυχία, αλλά όλοι οι απόφοιτου του βρίσκουν δουλειά. Όπου η έννοια του δασκάλου και του μαθητή είναι σχετική. Όπου οι απόφοιτοι του έχουν εξάγει τεχνογνωσία σε ανθρώπους που δεν μιλάνε τη γλώσσα τους. Όπου ως τώρα έχουν εκπαιδευτεί περίπου 3 εκ άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους μεγάλης ηλικίας και σε πολλές περιπτώσεις αναλφάβητοι, σε ειδικότητες όπως εκείνη του οδοντιάτρου, του γιατρού, του αρχιτέκτονα, του πολιτικού μηχανικού, ή ακόμα και του μηχανικού των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. 

Ο κ. Σαντζίτ «Μπάνκερ» Ρόι, 67 ετών, επικεφαλής του «Ξυπόλυτου Κολεγίου» και ένας από τους εκατό σημαντικότερους ανθρώπους του πλανήτη για το περιοδικό ΤΙΜΕ το 2010 εξηγεί την λειτουργία του κολεγίου «το οποίο χτίστηκε από τους φτωχούς, διοικείται από τους φτωχούς και ανήκει στους φτωχούς», την πολλές φορές μη ορατή στους περισσότερους ικανότητα των ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά και την αξία της εμπειρικής γνώσης. 

«Αποστάτης» της τάξης του

Γόνος οικογένειας υψηλού κύρους, αλλά όχι πλούσιας ο κ. Ρόι φοίτησε σε «πανάκριβα και ελιτίστικα σχολειά και πανεπιστήμια» που προορίζονται μόνο για την ινδική ελίτ. Και ενώ οι προδιαγραφές του και η οικογένεια του επιτάσσαν την είσοδο του στο διπλωματικό σώμα, βρέθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '60 ως εθελοντής στην πολιτεία του Μπιχάρ την περίοδο ενός καταστροφικού λιμού. «Εκεί αποφάσισα ότι δεν με ενδιαφέρει να σταδιοδρομήσω εντός του συστήματος. Την 1^η Νοεμβρίου του 1967 έφτασε στην πολιτεία του Ρατζαστάν, συγκεκριμένα στην επαρχία Ατζμέρ. Πέταξα το κουστούμι και τη γραβάτα που φορούσα ως τότε και έβαλα τα ρούχα του Ινδού αγρότη που φοράω ακόμα και σήμερα».

Το 1971 μαζί με κάποιους άλλους «αποστάτες της τάξης του» προχωρά στην ίδρυση του «Ξυπόλυτου Κολεγίου» στο χωριό Τιλόνια. «Δεν είχα να προσφέρω τίποτα σε αυτούς τους ανθρώπους, ούτε χρήματα ούτε σχέδια ούτε χρονοδιαγράμματα. Μόνο τον ενθουσιασμό και την διάθεση να δουλέψω μαζί τους». Η όλη φιλοσοφία του Ξυπόλυτου Κολεγίου βασίζεται στην πίστη στην παραδοσιακή γνώση και τεχνική των ανθρώπων της υπαίθρου, καθώς και στην απομυθοποίηση των κάθε είδους ειδικών της επιστήμης και της τεχνολογικής ανάπτυξης. «Δεν είναι απαραίτητο κάποιος να ξέρει να διαβάζει για να γίνει οδοντίατρος ή μηχανικός ή να μάθει να χρησιμοποιεί τον ηλεκτρονικό υπολογιστή» ισχυρίζεται ο κ. Ροΐ.. Ένα κράμα Μαχάτμα Γκάντι και Μάο Τσε Τουνγκ, δηλαδή, παρόλο που κ. Ροΐ αρνείται ότι επηρεάστηκε είτε από τον Γκάντι είτε από τον μαρξισμό. «Πηγή έμπνευσης μας είναι οι χιλιάδες ΄φτωχοί άνθρωποι που δούλεψα μαζί τους και οι τεχνικές που αφορούν θέματα όπως η εξοικονόμηση νερού που δεν υπάρχουν πουθενά στη δυτική βιβλιογραφία. Μαρξ δεν διάβασα ποτέ, με τις ιδέες του Γκάντι ομολογώ ότι έχουμε αρκετά κοινά, όμως εγώ Γκάντι διάβασα δεκαετίες μετά την έναρξη λειτουργίας του κολεγίου».

«Δεν θέλουμε πτυχία και μάστερ»

Σήμερα ακριβώς 40 χρόνια μετά την έναρξη λειτουργίας του το «Ξυπόλυτο κολέγιο» έχει εκπαιδεύσει πάνω από 3 εκατομμύρια ανθρώπους, εξυπηρετεί τις ανάγκες μιας περιοχής με πληθυσμό 125.000 κατοίκων στην Ινδία, έχει ηλεκτροδοτήσει και δώσει πρόσβαση σε πόσιμο νερό σε χωριά στην Αφρική και στην Ασία, έχει δημιουργήσει γυναίκες, οι οποίες πολλές φορές είναι γιαγιάδες ειδικούς της ηλιακής ενέργειας στο…Αφγανιστάν, στη Γκαμπόν και τη Σιέρρα Λεόνε. Τα μαθήματα τα οποία απευθύνονται πολύ συχνά σε ανθρώπους που δεν ξέρουν γραφή και ανάγνωση γίνονται προφορικά, ακόμα και με τη βοήθεια... κουκλοθέατρου ή της γλώσσας του σώματος.

Και ενώ τα αποτελέσματα είναι απτά και αδιαμφισβήτητα «το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε ακόμα και σήμερα είναι η δυσπιστία με την οποία μας αντιμετωπίζει ο λεγόμενος "μορφωμένος δυτικός κόσμος", είτε πρόκειται για ιδιώτες που ζητάμε δωρεές υλικών, είτε για φορείς όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και τα Ηνωμένα Έθνη. Η επίσημη "δυτική" μόρφωση φτιάχνει ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την ύπαιθρο και το χωριό ως μια υποβάθμιση. Προτιμούν να μείνουν έστω και με χαμηλή ποιότητα ζωής στη πόλη. Δεν θέλουν να επιστρέψουν στην ύπαιθρο και αν το κάνουν θα το κάνουν κοιτώντας την αφ' υψηλού. Υποτιμούν τεχνικές και μεθόδους που χρησιμοποιούνταν στις αγροτικές κοινότητες για χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστεί ο αστός μηχανικός ή γιατρός».

Όπως λέει ο κ. Μπάνκερ οποιοσδήποτε με πτυχία μάστερ και διδακτορικά δεν μπορεί να γίνει δεκτός στο Ξυπόλυτο Κολέγιο είτε για να διδάξει είτε για να διδαχτεί «καθώς υπολείπεται των απαραίτητων… τυπικών προσόντων. Τα απαραίτητα προσόντα είναι να είσαι «απόκληρος της ζωής, ακόμα και ανάπηρος, αναλφάβητος ή ημιαναλφάβητος, ,χωρίς ελπίδα να βρεις δουλειά. Άλλωστε δεν έρχεσαι εδώ για να γίνεις πλούσιος , κανείς δεν μπορεί να εισπράττει πάνω από 150 δολάρια το μήνα. (Σε μια χώρα πάντως που περίπου 4/10 ανθρώπους ζουν με λιγότερο από 1,25 δολάρια τη μέρα).Αυτό που τους φέρνει εδώ είναι η δύναμη για να μάθουν κάτι καινούργιο, και η πίστη πως σε όποια κατάσταση ή ηλικία και να είσαι, είναι καλύτερο να προσπαθείς από το να τα παρατάς.

Τα παιδιά παρακολουθούν κουκλοθέατρο, το οποίο όμως, χρησιμοποιείται και ως μέθοδος εκμάθησης για τους αναλφάβητους

Οι γυναίκες, ατμομηχανή της προσπάθειας

Μεγάλο μέρος των δραστηριοτήτων του Ξυπόλυτου Κολεγίου είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δραστηριότητα που ξεκίνησε ήδη από το 1989. Κίνητρο δεν ήταν η «υψηλή τιμή αγοράς της κιλοβατώρας» αλλά η ηλεκτροδότηση και οι ανάγκες ολόκληρων χωριών. «Επιλέγουμε αποκλειστικά γυναίκες, τουλάχιστον 40 ετών, προκειμένου να εκπαιδευτούν ως τεχνικοί ηλιακής ενέργειας» εξηγεί ο κ. Ρόι. «Και αυτό γιατί οι ώριμες γυναίκες έχουν την τάση να μένουν κοντά στις οικογένειες τους και στις κοινότητες τους και να θέσουν τις γνώσεις τους προς όφελος τις κοινότητας. Επίσης είναι πολύ καλές στο να μεταδίδουν ή μία την γνώση στην άλλη. Αντιθέτως οι άντρες είναι πιο ανεύθυνοι και πιο καριερίστες, δεν τους χωράει ο τόπος.. Μπορεί να φύγουν αναζητώντας το εύκολο χρήμα. Η καλύτερη μας ειδικός στην ηλιακή ενέργεια είναι μια γυναίκα 55 ετών από το Αφγανιστάν , ημιαναλφάβητη που είναι υπεύθυνη για την ηλεκτροδότηση 200 σπιτιών εκεί. Είναι και αυτός ένας λόγος που το κολέγιο μας δεν δίνει πτυχία ή άλλα πιστοποιητικά σπουδών. Η πιστοποίηση για τους αποφοίτους είναι η εμπιστοσύνη της ίδιας της κοινότητας.

Καλά όλα αυτά, θα μπορούσε όμως η ιδέα ενός «Ξυπόλυτου Κολεγίου» να σταθεί σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που αν και δεν περνά από τις καλύτερες φάσεις της ιστορίας της απέχει πολύ από να χαρακτηριστεί τριτοκοσμική χώρα. «Σε καμιά περίπτωση, ούτε σκοπεύουμε να προχωρήσουμε σε ίδρυση κολεγίου σε δυτική χώρα. Δε θα πετύχαινε. Ένα «ξυπόλυτο κολέγιο» μπορεί να υπάρξει επιτυχημένο μόνο σε απομακρυσμένες αγροτικές κοινότητες όπου οι άνθρωποι κερδίζουν την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό τους από την ικανότητα να δουλεύουν με τα χέρια τους και όχι από τα χαρτιά που έχουν κορνιζάρει στο γραφείο τους.

Πηγή: tovima.gr

Παρασκήνιο και κρυφτούλι με τους Ρώσους για ΔΕΠΑ

Σε «θρίλερ» εξελίσσεται απο τη Δευτέρα μέχρι και τις τελευταίες ώρες, σε Αθήνα, Μόσχα αλλά και …Τελ Αβίβ, το σε ποιον θα μείνει ο «μουτζούρης» της Πολιτικής απόφασης και της αντίστοιχης ευθύνης για την «εκκαθάριση» από τους…ενοχλητικούς Ρώσους,της λίστας των υποψηφίων αγοραστών της ελληνικής επιχείρησης φυσικού αερίου ΔΕΠΑ και της ΔΕΣΦΑ που διαχειρίζεται αγωγούς και υποδομές.

Σύμφωνα με πληροφορίες του www.koutipandoras.gr, μέχρι και αργά τη νύχτα αναζητούνταν σε ένα παζάρι, οι «καταλληλότερες» δικαιολογίες μεταξύ των γραφείων των κ. Σαμαρά και Βενιζέλου, του Υπουργείου Οικονομικών, μελών του ΔΣ του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων, των συμβούλων Τραπεζών UBS-Alpha- Rothchild, με σκοπό «ποιος θα αναλάβει προσωπικά και με ποιο επιχείρημα» την ευθύνη αλλά και τις διπλωματικές και νομικές συνέπειες για τον αποκλεισμό από τη διαδικασία ειδικά του Fund Energy, ιδιοκτησίας του πρώην υπουργού Ενέργειας της Ρωσίας και νυν συμβούλου του Πούτιν, Ιγκόρ Γιουσουφοβ.
Μάλιστα συνέβη και το αμίμητο, ο μεν κ. Γιουσουφοβ βρέθηκε στην Αθήνα χτες για επαφές με την Κυβέρνηση και το Ταμείο, ενώ ο επικεφαλής του τελευταίου κ. Κωνσταντίνος Μητρόπουλος πέταξε απο το Τελ Αβίβ στη…Μόσχα την ίδια μέρα μήπως και δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να μην είναι ο ίδιος που θα φέρει τη «λυπητερή» του αποκλεισμού.
Όπως είναι γνωστό λίγες μέρες πριν την προθεσμία υποβολής ενδιαφέροντος για την ιδιωτικοποίηση των ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, ο ειδικός απεσταλμένος του State Department Πρέσβης Μορνινγκσταρ, επισκέφθηκε την Αθήνα και σε συναντήσεις του με τον κ. Δήμα, Υπ. Εξωτερικών,τον κ. Μωραϊτη, Υφυπουργό αρμόδιο για ενεργειακά θέματα, σε δηλώσεις του ήταν καθαρός «Οχι ΔΕΠΑ και αγωγοί στους Ρώσους».
Έλα όμως που ο ίδιος ο κ. Δήμας προσωπικά ειχε συνοδεύσει τον Αντώνη Σαμαρά στη Μόσχα πριν ένα μήνα διακηρύττοντας σε όλους τους τόνους την ανάγκη Ρωσικών επενδύσεων στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Ενέργεια!
Τελικά στη λίστα των ενδιαφερομενων για ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ βρέθηκαν σαν υποψήφιοι τόσο ο Ρωσικός γίγαντας Gazprom, που έκανε καθαρό ότι ενδιαφέρεται ΜΟΝΟ για το εμπορικό κομμάτι της ΔΕΠΑ και όχι για τη ΔΕΣΦΑ, όσο και το Fund του Γιουσουφοβ με τις ευλογίες του Κρεμλίνου αλλά και Γερμανική υποστήριξη και κεφάλαια. Άρα ο μόνος τρόπος για να ικανοποιηθεί η απαίτηση Αμερικανών που απαιτούν Ισραηλινό έλεγχο σε ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, είναι να βρεθεί τυπική δικαιολογία για τον αποκλεισμό του Γιουσουφοβ που ενδεχομένως θα μπορούσε αν έκανε οικονομική προσφορά να εξαγοράσει τη ΔΕΣΦΑ. Αυτό συζητήθηκε τη Δευτέρα στις επαφές του κ Μητρόπουλου στο Τελ Αβίβ -αλλά και του κ. Παπαδήμου στην Κύπρο- που έσπευσε μετά στη Μόσχα μπας και τα μπαλώσει.
Τελικά κανείς ακόμα δεν ξέρει «ποιος θα μπει μπροστά» μιας και η απόφαση αποκλεισμού του Γιουσουφοβ θα θεωρηθεί «μείζονος πολιτικής και διπλωματικής σημασίας μήνυμα» από το Κρεμλίνο και πρόκριμα για τη μελλοντική συμπεριφορά απέναντι σε άλλες επενδύσεις στη χώρα.
Οι μεν πολιτικοί επιμένουν μιλώντας με τους Ρώσους «ότι εμείς σας στηρίζουμε και θέλουμε Ρωσικά κεφάλαια στη χωρα», η ηγεσία του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων κρύβεται, γιατί είναι καθαρό πως κάτι τέτοιο είναι πολιτική απόφαση και γι’ αυτο εξάλλου τα πολιτικά κόμματα έχουν τους εκπροσώπους τους στο ΔΣ, κι απέμειναν κάποιοι χαμηλόβαθμοι αξιωματούχοι «να βγάλουν το φίδι από την τρύπα».
Όπως και να γίνει, η ανακοιίνωση της λίστας των υποψηφίων για τη ΔΕΠΑ θα προκαλέσει έτσι κι αλλιώς τριγμούς σε Αθήνα, Βρυξέλλες, Μόσχα,Τελ Αβίβ, Ουάσιγκτον…Και στο τέλος, ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του!

ΘΕΡΣΙΤΗΣ

Πηγή: koutipandoras.gr

Ellis Island, το νησί των δακρύων και του φόβου

«Στο λιμάνι της Νέας Υόρκης μας έβαλαν στην καραντίνα για μια ημέρα και μετά μας πήγαν στο Ellis Island. Εκεί μας αραδιάσανε σαν τα πρόβατα για να μας εξετάσουν. Όλοι τρέμαμε μήπως δεν μας βρουν απολύτως υγιείς και μας γυρίσουν πίσω. Ο πατέρας μου αποκαλούσε το Ellis Island "νησί των δακρύων και του φόβου"», αφήγηση της Ευτέρπης Δουκάκη στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα..

Το νησί Ellis βρίσκεται έξω από το Μανχάταν. Έως τις αρχές του 17ου αιώνα ονομαζόταν Γκαλ και το 1603, όταν ο τοπικός κυβερνήτης το αγόρασε από τους Ινδιάνους το μετονόμασε σε Oyster Island. Λίγο καιρό αργότερα, αγοράστηκε από τον Samuel Ellis. Από το 1892, ως Ellis Island, ξεκίνησε τη λειτουργία του ως κέντρο υποδοχής μεταναστών και συνέχισε μέχρι το 1954. Από εκεί πέρασαν 12.000.000 εκατομμύρια νεοαφιχθέντες μετανάστες. Ενδεικτικά, έχει υπολογιστεί ότι περίπου το 40% όλων των σημερινών πολιτών των ΗΠΑ είχε έναν τουλάχιστον πρόγονό του στο νησί Ellis.

Όταν το νησί άνοιξε τις πύλες του, μια μεγάλη αλλαγή άρχισε να πραγματοποιείται στον τομέα της μετανάστευσης στην Αμερική. Οι αφίξεις από τη βόρεια και τη δυτική Ευρώπη (τη Γερμανία, την Ιρλανδία, την Βρετανία και τις σκανδιναβικές χώρες) αραίωσαν και όλο και περισσότεροι μετανάστες προέρχονταν από τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Μεταξύ της νέας αυτής γενιάς ήταν πολλοί Εβραίοι, Ιταλοί, Έλληνες, Πολωνοί, Ούγγροι, Τσέχοι, Σέρβοι, Σλοβάκοι, αλλά και πολλοί μη-Ευρωπαίοι από τη Συρία, την Τουρκία και την Αρμενία. Όλοι ήλπιζαν για μια καλύτερη ζωή στη «Γη της Επαγγελίας», μακριά από τον πόλεμο, την πείνα και τις διώξεις.

Μετά από ένα μεγάλο, κουραστικό ταξίδι στη θάλασσα, κάτω από εξαιρετικά ανθυγιεινές συνθήκες, οι επιβάτες έβλεπαν για πρώτη φορά το Άγαλμα της Ελευθερίας. Για αρκετούς, η αναμονή είχε πλέον τελειώσει. Όσοι είχαν εισιτήρια της πρώτης και της δεύτερης θέσης, είχαν εξεταστεί ήδη μέσα στο καράβι και ήταν ελεύθεροι να ξεκινήσουν την ζωή τους στην Αμερική. Μοναδική προϋπόθεση για να τους επιτραπεί η είσοδος ήταν να κουβαλούν μαζί τους 25 δολάρια, ώστε να δείξουν ότι μπορούν να επιβιώσουν μέχρι να βρουν δουλειά. Οι ταξιδιώτες της τρίτης θέσης, ωστόσο, οι οποίοι ήταν και οι μοναδικοί που ουσιαστικά ονομάζονταν μετανάστες, έβαζαν τα πράγματά τους σε βάρκες και μεταφέρονταν στο νησί Ellis, με σκοπό να υποβληθούν σε νομικό και ιατρικό έλεγχο.

Οι γιατροί δούλευαν ανά ομάδες των δύο και χρησιμοποιούσαν το σύστημα των «έξι δευτερολέπτων». Τότε υπήρχε η άποψη ότι ένας έμπειρος ειδικός μπορούσε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να διαπιστώσει μόνο με το βλέμμα την κατάσταση της υγείας του ταξιδιώτη και να διαγνώσει από αναιμία μέχρι κιρσούς. Αν όλα ήταν καλά, όπως συνέβη στις περισσότερες περιπτώσεις, οι μετανάστες έπαιρναν την πολυπόθητη άδεια και έβρισκαν κατοικία, τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια, στη Νέα Υόρκη και το Νιου Τζέρσεϊ. Πάνω στο νησί, πολλοί αποκτούσαν καινούρια ονόματα, καθώς αν κάποιος υπάλληλος δεν μπορούσε να εκφέρει το όνομα κάποιου, το μετέτρεπε σε κάτι πιο απλό και σύντομο. Η πρώτη μετανάστρια που πέρασε από το νησί Ellis ήταν η Annie Moore, ένα 15χρονο κοριτσάκι από το Cork της Ιρλανδίας. Πήρε από τους υπαλλήλους ένα κομμάτι χρυσό αξίας 10 δολαρίων, το μεγαλύτερο ποσό που είχε αποκτήσει στην μέχρι τότε ζωή της.

«Είδα δάκρυα χαράς, πολλά. Είδα και δάκρυα λύπης», αφηγείται η Δούκισσα Παπαδάκη, σε παλαιότερη εκπομπή του «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα». Όταν υπήρχαν ενδείξεις ασθενείας, οι γιατροί έγραφαν με κιμωλία πάνω στο πανοφόρι ένα γράμμα και έστελναν τον εξεταζόμενο για επιπλέον έλεγχο. Το γράμμα ήταν διαφορετικό ανάλογα με το μέρος που οι γιατροί εντόπισαν την «ανωμαλία», για παράδειγμα Ν για το λαιμό, H για την καρδιά, Χ για παράνοια και πνευματικές ασθένειες και CT για το τράχωμα, μια πολύ κοινή ασθένεια του ματιού, ειδικά σε όσους προέρχονταν από την νοτιοανατολική Ευρώπη. Αν και οι πιο εξονυχιστικές εξετάσεις έβγαζαν τον εκάστοτε μετανάστη άρρωστο, τότε του απαγορευόταν η είσοδος στις ΗΠΑ και επέστρεφε στη χώρα του. Πολλοί παρέμεναν στο νησί πάνω από μία εβδομάδα μέχρι να ακούσουν την ετυμηγορία για την περίπτωσή τους. Οι έγκυες γυναίκες κρατούνταν στο νησί, ώστε να μην γεννήσουν στην Αμερική και παιδιά τους να μην πάρουν υπηκοότητα. Πάνω από 350 παιδιά γεννήθηκαν στο νησί και 3.500 πέθαναν μέχρι να αποφασιστεί αν θα φύγουν ή όχι.

Στο διάστημα 1892 έως 1924, πάνω από μισό εκατομμύριο Έλληνες βρέθηκαν στο νησί Ellis και υπολογίζεται πως σχεδόν οι μισοί επέστρεψαν κάποια στιγμή μόνιμα στην Ελλάδα. Οι Αμερικανοί δεν τους έτρεφαν ιδιαίτερη συμπάθεια. Τους φώναζαν «λιγδιάρηδες» («greaseballs») και «βρωμοέλληνες» («dirty Greekσ»). Στον Νότο, οι Έλληνες βρέθηκαν στο στόχαστρο της Κου-Κλουξ-Κλαν, ενώ οι νόμοι που ψηφίζονταν για τους μαύρους ίσχυαν και για τους ίδιους, καθώς δεν θεωρούνταν «λευκοί». 

Από το 1924 μέχρι το κλείσιμό του, το 1954, το νησί Ellis έπαψε να υποδέχεται μετανάστες. Με αλλαγές στη νομοθεσία, οι μετανάστες ελέγχονταν πριν φύγουν από τη χώρα τους από το Προξενείο. Από τότε, το Ellis χρησιμοποιήθηκε ως κέντρο κράτησης για εγκληματίες και για ανεπιθύμητους μετανάστες, των οποίων η άδεια είχε λήξει. Δεν υπάρχουν αρχεία μεταξύ 1924-1954. Από το 1965, το νησί είναι μέρος του Εθνικού Μνημείου του Αγάλματος της Ελευθερίας και πλεόν στις εγκαταστάσεις του νησιού λειτουργεί μουσείο. Μέσω της ψηφιοποίησης των αρχείων και της εφαρμογής στο http://www.ellisisland.org/ ο καθένας πλέον μπορεί να εντοπίσει   συγγενείς που πριν χρόνια μετανάστευασαν στις ΗΠΑ και πέρασαν από την «κρίση» του Ellis.

Πηγή: tvxs.gr

«Θα συζητήσουμε το θέμα μετά το σχετικό βίντεο…»

Τρελαίνομαι για εκπομπές που θίγουν τα φλέγοντα κοινωνικά θέματα. Όπως αυτές που γίνονται τις τελευταίες μέρες, με θέμα την απεργία της ΠΝΟ. Είναι μια παλιά συνταγή προπαγάνδας, που τώρα λόγω της εποχής ανασύρεται από τα αραχνιασμένα ντουλάπια της «αποκρουστικής δημοσιογραφίας».

Η συνταγή είναι απλή. Στην αρχή προβάλλεται, «το σχετικό βίντεο», διάρκειας 2 έως 4 λεπτών. Εκεί φιλόδοξος ρεπόρτερ, περιγράφει την κατάσταση, με τα λόγια που το αφεντικό, ή ο εκπομπάρχης, ή ο αρχισυντάκτης, του έχει περιγράψει. Συνήθως επειδή αυτός ο ρεπόρτερ είναι κατά κανόνα γλοιώδης, υπερβάλει στους χαρακτηρισμούς κατά των απεργών (εδώ ναυτεργάτες), για να γίνει αρεστός στο κανάλι και να εδραιώσει την θέση του. Στο σχετικό ρεπορτάζ, υπάρχουν δηλώσεις όλων των μερών, πετσοκομμένες και συνήθως χωρίς να βγαίνει νόημα.

Μόλις τελειώσει το βίντεο, πάμε στον «ζωντανό διάλογο με τους καλεσμένους μας». Οι καλεσμένοι μας είναι ένας ναυτεργάτης σε παράθυρο και δυο ή τρείς της άλλης πλευράς στο στούντιο. Αυτοί οι δύο τρείς συνήθως είναι εκπρόσωποι ευρύτερων επιχειρηματικών ομάδων με πομπώδεις τίτλους πχ. Πρόεδρος Συνδέσμου Ναυτιλίας, ή πρόεδρος Ενώσεων Εμπορίου. Φοράνε πάντα γραβάτα και είναι φρεσκοξυρισμένοι σε αντίθεση με τον ναυτεργάτη.

Η συζήτηση ξεκινά με την σπαρακτική έκκληση του δημοσιογράφου, οικοδεσπότη, «να σκεφτούν όλοι τον ελληνικό λαό, που τις άγιες μέρες θέλει να ταξιδέψει» και την παράκληση προς τους ναυτεργάτες, να το ξανασκεφτούν. Ως τηλεθεατής έχεις ήδη καταλάβει ότι, η αντικειμενικότητα, αν υπήρχε, έχει πάει περίπατο, αφού από την πρώτη τοποθέτηση του, ο  δημοσιογράφος, έχει πάρει θέση κατά της απεργίας, παρά την κομβική φράση που επαναλαμβάνει ανά τακτά διαστήματα, «και βέβαια η απεργία είναι δικαίωμα, δεν το συζητάμε». Αλλά το συζητάνε.

Αμέσως μετά δίνεται ο λόγος στον ναυτεργάτη απεργό, ο οποίος, ξεκινά απολογούμενος, διότι έχει προηγηθεί ένα 3λεπτο ρεπορτάζ για το κακό που κάνει η απεργία στην χώρα, αλλά και η σπαρακτική έκκληση «σύνεσης» του δημοσιογράφου. Αφού δεν καταφέρνει ποτέ να ολοκληρώσει, γιατί, «μας πιέζει ο χρόνος», δίνεται ο λόγος στους καλεσμένους του στούντιο, με τον δέοντα σεβασμό που οφείλει να έχει ένας δημοσιογράφος προς έναν γραβατωμένο επιχειρηματία.

Εκεί ο κατά κανόνα κρατικοδίαιτος επιχειρηματίας, αρχίζει το σοβάντισμα με λάσπη της αρεσκείας του. Συνήθως συκοφαντεί ή στην καλύτερη παρουσιάζει μισές πλευρές της πραγματικότητας, βοηθούμενος από τον Δημοσιογράφο συντονιστή, ο οποίος αφήνει να λέγοντα τέρατα, και όταν ο ναυτεργάτης από το παράθυρο, θέλει να επέμβει, τον αποκρούει λέγοντας, «θα απαντήσετε κύριε, σε λίγο για όλες τις κατηγορίες». Βέβαια το, «σε λίγο» έρχεται αλλά τότε «με πιέζουν από το κοντρόλ για διαφημίσεις, γι αυτό ολοκληρώστε σας παρακαλώ».

Κάπως έτσι κυλούν οι τρείς τέσσερις τελευταίες μέρες στην ενημερωτική τηλεόραση. Με τέτοιες και άλλες παρόμοιες απάτες. Με τους ναυτεργάτες καταδικασμένους, όπως κάθε απεργός στο παρελθόν. Με την επίκληση επιχειρημάτων του τύπου, «διασύρεται η χώρα», ή «καταστρέφονται κοινωνικές ομάδες», ή το ακόμα καλύτερο, «μια μικρή μειοψηφία εκβιάζει την πλειοψηφία». Και με την εκάστοτε κυβέρνηση πάντα αθώα και εκ των προτέρων χαρακτηρισμένη, ως σοβαρή και υπεύθυνη.

Εκπομπές παρωχημένες. Εκπομπές υπηρέτριες ύποπτων και αδίστακτων αφεντικών, με δημοσιογράφους υπηρέτριες.

Δεν ξέρω αν σύντομα θα ξεκινήσει ένα κίνημα σοβαρού ξεκαθαρίσματος στην Ελλάδα. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα ξεκινήσει ΜΕ δημοσιογράφους. Αλλά το ακόμη πιο σίγουρο είναι ότι θα ξεκινήσει ΑΠΟ τους δημοσιογράφους.

Θύμιος Κ.

Πηγή: ellinofreneia.net

Το Σπήλαιο

Ο μύθος του σπηλαίου βρίσκεται στο 7ο κεφάλαιο της «Πολιτείας» του Πλάτωνα. Σύμφωνα με τον αλληγορικό μύθο οι άνθρωποι ζούμε σαν φυλακισμένοι μέσα στις παραισθήσεις και τις αυταπάτες και δεν μπορούμε να γνωρίσουμε την αλήθεια γιατί μας εμποδίζουν τα δεσμά των αισθήσεων αλλά και τα δεσμά των εξουσιαστών, που χειραγωγούν τις αισθήσεις μας ώστε ν αντιλαμβανόμαστε μόνο την πραγματικότητα όπως την καθορίζουν εκείνοι.
Κάποια στιγμή μερικοί δεσμώτες απαλλάσσονται επιτέλους απ την επιρροή των δογμάτων, χάρη στην παιδεία και τον ορθό λόγο και επιτέλους με καθαρή σκέψη μπορούν να γνωρίσουν την αλήθεια βασιζόμενοι σε αποδείξεις

Παραβίαση ανθρώπινου δικαιώματος η ρίψη δακρυγόνων

Η ρίψη δακρυγόνων εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών συνιστά παραβίαση ανθρωπίνου δικαιώματος, σύμφωνα με απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ειδικότερα, όπως απεφάνθη το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση προσφυγής του εκπαιδευτικού Αλί Γκιουνές σε βάρος της Τουρκίας, η ρίψη δακρυγόνων εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών και ιδιαίτερα εναντίον μεμονωμένων προσώπων, συνιστά παραβίαση του άρθρου 3 της Σύμβασης Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με το οποίο απαγορεύεται η πάσης φύσεως κακομεταχείριση.


Όπως μεταδίδει ο ανταποκριτής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, ο 44χρονος σήμερα εκπαιδευτικός Αλί Γκιουνές είχε δεχθεί κατά πρόσωπο δακρυγόνο από την Αστυνομία, κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του σε ειρηνική διαδήλωση κατά της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, τον Ιούνιο του 2004 στην Κωνσταντινούπολη.

Φωτογραφία του όπου βαστάζεται από δύο αστυνομικούς κι ένας τρίτος τον «ψεκάζει» με το χημικό στο πρόσωπο, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Σαμπάχ», διαψεύδοντας τους ισχυρισμούς της τουρκικής αστυνομίας ότι ο Γκιουνές και άλλοι διαδηλωτές είχαν επιτεθεί με ξύλα και πέτρες κατά των αστυνομικών.

Παρά τις επανειλημμένες προσφυγές του στην τουρκική δικαιοσύνη, ουδεμία έρευνα για τον εντοπισμό του αστυνομικού που τον είχε ψεκάσει με χημικό έγινε και ο ίδιος δεν βρήκε το δίκιο του.

Το Δικαστήριο, σήμερα, ωστόσο, καταδίκασε την Τουρκία, για παραβίαση των άρθρων της Σύμβασης που απαγορεύουν την κακομεταχείριση ανθρώπων και τα βασανιστήρια και την υποχρέωσε να καταβάλλει 10.000 ευρώ στον παθόντα και να πληρώσει και 1.500 ευρώ για δικαστικές δαπάνες.

Στο σκεπτικό της απόφασης του το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι η χρήση δακρυγόνων εναντίον ανθρώπων προκαλεί δυσκολίες στην αναπνοή, ναυτία, εμετούς, σπασμούς στο στήθος και σε ισχυρές δόσεις μπορεί να προκαλέσει, βλάβη στους πνεύμονες και εσωτερική αιμορραγία και ως εκ τούτου συνιστά διακριτή πράξη κακομεταχείρισης και βασανισμού.

Το Δικαστήριο επισημαίνει ακόμη ότι, παρόλο που τα δακρυγόνα δεν συμπεριελήφθησαν στον κατάλογο των χημικών όπλων, για τα οποία απαγορεύθηκε η παραγωγή, αποθήκευση και χρήση τους, με την Διεθνή Σύμβαση του 1993, εντούτοις η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης έχει ιδιαίτερα τονίσει ότι, η χρήση δακρυγόνων σε κλειστούς χώρους αποτελεί μια δυνητικά επικίνδυνη ενέργεια.

Με την απόφαση του το Δικαστήριο συμπεραίνει ότι, ο αδικαιολόγητος ψεκασμός διαδηλωτή (εν προκειμένω του Αλί Γκιουνές), έχει σκοπό να προκαλέσει έντονο σωματικό και ψυχικό πόνο.

Πηγή: tvxs.gr

Το μεγαλύτερο ηλιακό σκάφος έφτασε στη Ζάκυνθο

Στη Ζάκυνθο βρίσκεται το μεγαλύτερο ηλιακό σκάφος στον κόσμο. Το «TURANOR Planet Solar» με μήκος 32 μέτρα και πλάτος 15 μέτρα. Το κόστος κατασκευής του υπερσύγχρονου σκάφους συμπεριλαμβανομένου και του κόστους για το ταξίδι έχει αγγίξει τα 12 εκ. Τα φωτοβολταϊκά του πανέλα καλύπτουν έκταση 500 τ.μ. και του επέτρεψαν να πραγματοποιήσει τον διάπλου του Ατλαντικού Ωκεανού.

Το ταξίδι του TURANOR Planet Solar, με πλήρωμα 6 ατόμων, ξεκίνησε από το Μονακό για τον πρώτο περίπλου της γης. Μετά από ταξίδι 10 ημερών πέρασε στον πορθμό του Γιβραλτάρ με πορεία προς τα Κανάρια νησιά, ενώ μετά έφτασε στις Ολλανδικές Αντίλλες. Από εκεί, το πρωτότυπο αυτό σκάφος έφτασε στο Μαϊάμι και στη συνέχεια εισήλθε στο κανάλι του Παναμά, μετά από ολιγοήμερη παραμονή στο λιμάνι του Καν Καν στο Μεξικό.

Το σκάφος απέπλευσε για τα νησιά Γκαλαπάγκος και μετά από μια σύντομη στάση στα νησιά Μπόρα Μπόρα, έφτασε στο Brisbane της Αυστραλίας. Το ταξίδι συνεχίστηκε στις Φιλιππίνες, το Χονγκ Κονγκ, το Βιετνάμ, τη Σιγκαπούρη, την Ταϊλάνδη, τη Σρι Λάνκα, την Ινδία, στην Ντόχα του Κατάρ. Από εκεί κατευθύνθηκε προς Άμπου-Ντάμπι, Τζιμπουτί. Μετά από περίπου 530 μέρες ταξιδιού το «TURANOR Planet Solar» μπήκε στο κανάλι του Σουέζ, από το οποίο και έφτασε στη Ζάκυνθο.

Το TURANOR Planet Solar έχει κάνει 31.189 μίλια σε 559 ημέρες και μετά τη Ζάκυνθο θα διαγράψει την πορεία του προς το Μονακό, τον τελικό προορισμό του οικολογικού του ταξιδιού.

Δείτε το βίντεο: 

Πηγή: koutipandoras.gr

Σπάνιο χρυσό λυθρίνι πουλήθηκε για 38.000 δολάρια

Μια περιουσία πλήρωσε ένας Κινέζος επιχειρηματίας για να αγοράσει ένα σπάνιο χρυσό λυθρίνι που αλιεύθηκε την Πέμπτη στα ανοιχτά της πόλης  Τσιταγκονγκ στο Μπαγκλαντές.

Ο επιχειρηματίας, που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, αγόρασε το ψάρι, βάρους 37 κιλών, από τον πωλητή Jahangir Saudagar, έναντι 38.000 δολαρίων.

Ο κ. Saudagar το είχε αγοράσει προηγουμένως σε δημοπρασία.

«Συνέχιζα να υποβάλλω την προσφορά μου στη δημοπρασία μέχρι να τα παρατήσουν όλοι οι άλλοι γιατί ήξερα ότι μπορούσα να πουλήσω το ψάρι σε πολύ υψηλή τιμή», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Σημειώνεται ότι μόνο τέσσερα χρυσά λυθρίνια, που θεωρούνται εκλεκτό έδεσμα, αλιεύονται κάθε χρόνο στον Κόλπο της Βεγγάλης.

Πηγή: econews.gr

Μεταμόσχευσαν πρόσωπο Αμερικανοί επιστήμονες

Την πιο εντυπωσιακή πλαστική προσώπου πραγματοποίησαν Αμερικανοί επιστήμονες οι οποίοι μεταμόσχευσαν σε έναν 37χρονο νέα γνάθο, δόντια και γλώσσα.

Ο Ρίτσαρντ Νόρις ζούσε σαν ερημίτης από το 1997, έπειτα από τον σοβαρό τραυματισμό του με όπλο που διέλυσε το πρόσωπό του. Τις σπάνιες φορές που έβγαινε από το σπίτι του φορούσε προσθετική μύτη και από πάνω μία μάσκα.  Την εγχείρηση χρηματοδότησε το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, το οποίο ελπίζει πως αυτού του είδους οι μεταμοσχεύσεις θα βοηθήσουν τους βαριά τραυματισμένους στρατιώτες από το Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Η μεταμόσχευση διενεργήθηκε την περασμένη εβδομάδα στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, διήρκησε 36 ώρες και είναι μία από τις πέντε που πραγματοποιήθηκαν από τον ίδιο δότη σε (συνολικό) χρονικό διάστημα 72 ωρών. Ο τραυματισμός του κ. Νόρις είχε διαλύσει το πρόσωπό του από τα μάτια και κάτω, επιτρέποντας ελάχιστη κίνηση του στόματός του.

Ο επικεφαλής της χειρουργικής ομάδας δρ Eduardo Rodriguez δήλωσε πως πλέον ο νεαρός άντρας θα ανακτήσει τη ζωή του.

«Στόχος μας δεν είναι μόνο ένα αισθητικώς ικανοποιητικό αποτέλεσμα, αλλά να ανακτηθούν όλες οι λειτουργίες του προσώπου», είπε. Και πρόσθεσε πως μόλις έξι μέρες μετά τη μεταμόσχευση, ο κ. Νόρις μπορεί ήδη να κινεί τη γλώσσα του, ανοιγοκλείνει τα μάτια του, βουρτσίζει τα δόντια του, ξυρίζεται και έχει αποκτήσει όσφρηση!

Την μεταμόσχευση, στη διάρκεια της οποίας συνδέθηκαν μέχρι και τα νεύρα που μας επιτρέπουν να χαμογελάμε, έλαβαν συνολικά μέρος 100 γιατροί, επιστήμονες και νοσηλευτές – από πλαστικούς χειρουργούς μέχρι ειδικούς στην κρανιοπροσωπική χειρουργική.

Η αμερικανική κυβέρνηση υπολογίζει ότι σχεδόν 200 τραυματισμένοι στρατιώτες χρειάζονται μεταμόσχευση προσώπου.


Πηγή: ygeianews.gr

Ω γλυκύ μου έαρ

Αγαπητέ μου Πιτσιρίκο, σου στέλνω τι «έπιασα» σήμερα (Κυριακή) μεσημέρι στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Παχουλός μπάτσος μιλάει με άλλους μέσα στο περιπολικό. Φοράει κάτι ανάμεσα σε τάνγκα και κιλότα; Τι να πω; Άντε και με στρινγκάκι! Φαντάζομαι ότι θα γελάσει λίγο ο πάσα πικραμένος, γι’ αυτό σου στέλνω τη φωτό.

(Αγαπητή φίλη, με κόλασες μέρες που είναι. Σήμερα πληροφορηθήκαμε όλοι πως μπορείς πια να νοικιάσεις έναν μπάτσο με 30 ευρώ την ώρα. Αυτόν θέλω να τον αγοράσω.)

Πηγή: pitsirikos.net

Πανικός

Πανικός το Σαββατόβραδο, (μαζί με πυρετό), πανικός το βράδυ της Κυριακής, της Δευτέρας, της Τρίτης και από ότι φαίνεται, πανικός κάθε μέρα. Πανικός από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις,  που δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες της Κυριακής. Πανικός γιατί  οι συνεργάτες των κατακτητών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, δεν συγκεντρώνουν τα ποσοστά που επιθυμεί ο κατακτητής, για να αλυσοδεθούν, κι άλλο, οι ιθαγενείς.

Ο πανικός είναι διάχυτος, σε δηλώσεις ηγετικών στελεχών, των δύο άθλιων κομμάτων. Δεν μπορούν αλλά μάλλον δεν θέλουν και να τον κρύψουν. Ο πανικός είναι ακόμη πιο διάχυτος, στις αναλύσεις και τις τοποθετήσεις, δημοσιογράφων, αρθρογράφων «εγκύρων», και «ψύχραιμων» φωνών της ενημέρωσης.  Και αυτοί οι τελευταίοι, αντανακλούν καλύτερα τις απόψεις των αφεντικών αυτού του τόπου. Μιας χούφτας δηλαδή  συμφερόντων, που εκβιάζουν, φοβίζουν και εκμεταλλεύονται  τον λαό.

Ποτέ δεν είχα εμπιστοσύνη, στην μαεστρία του καθεστώτος, στην ικανότητά του με κομψό τρόπο, να καθοδηγεί τον λαό εκεί που θέλει.  Ποτέ δεν διαπίστωσα κάποια ιδιαίτερη ικανότητα, να κατευθύνει και να διαμορφώνει συλλογική,  πειστική άποψη. Ποτέ άλλωστε δεν κατάφερε να πείσει. Πάντα φοβίζει, πάντα εκβιάζει, πάντα απειλεί. Γιατί δεν μπορεί να λειτουργήσει αλλιώς. Είναι ένας τεράστιος ισχυρός μηχανισμός, που το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να δείχνει την ισχύ του. Τις περισσότερες φορές άτσαλα.

Οι Πρετεντεροκαψήδες, οι Παπαχελάδομπάμπηδες, οι  καθηγητές- αναλυτές πανεπιστημίων και καμιά δεκαριά ακόμη γλοιώδη  ξεπουλημένα υποκείμενα, δεν μπορούν να πείσουν.Απέτυχαν και εκεί. Την ίδια αποτυχία είχαν και οι συνάδελφοί τους, πολιτικοί εκπρόσωποι των συμφερόντων.  Οι όμορφοι δούλοι, όμορφα κάηκαν.

Δεν πιστεύω, ότι ο κόσμος, έχει συνειδητοποιήσει απολύτως το παιχνίδι που παίζεται στην πλάτη του,  ούτε ότι έχει αποφασίσει να ξεμπερδεύει οριστικά με τους εχθρούς του, ντόπιους και ξένους. Όμως αυτές οι δημοσκοπήσεις, αυτό το κλίμα, τους έχει σπάσει τα νεύρα, τους έχει αποσυντονίσει.

Αυτό καταρχήν δείχνει την δύναμη των πολλών, και το πόσο εύκολο είναι αυτή η δύναμη, να ξεγυμνώσει πρόσωπα και καταστάσεις.  Αυτό επίσης σημαίνει ότι, όσο συνεχίζουμε να είμαστε «ανυπάκουοι», θα αναγκαστούν να βγάλουν από το οπλοστάσιό τους τα γερά όπλα. Στημένα επεισόδια, εντός και εκτός συνόρων, προβοκάτσιες, επίμονα διλήμματα, εκφοβισμούς, απειλές με μισθούς συντάξεις, λάσπη σε αντιπάλους, τεχνητές κρίσεις και ότι άλλο έχει το οπλοστάσιό τους.

Μη μασάτε, μην τσιμπάτε. Δεν είμαστε δούλοι, ούτε θα γίνουμε υπόδουλοι.  Δεν είναι  πραγματικά ισχυροί, είναι τεχνητά δυνατοί. Αν δεν τελειώνουμε τώρα με όλους αυτούς, δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Τρείς δημοσκοπήσεις βγήκαν και δεν ξέρουν τι λένε, φανταστείτε τι θα γίνει αν μας πιάσουν τα κέφια μας…

Δεν είμαστε απολύτως έτοιμοι, αλλά είμαστε πιο έτοιμοι από όσο νομίζουμε.

Δεν είναι εύκολος αντίπαλος, αλλά είναι πιο εύκολος από ότι φανταζόμαστε. 

Καλή αρχή!

Θύμιος Κ.

Πηγή: ellinofreneia.net

5 ερωτήσεις και απαντήσεις

Σε μια πολιτική επικαιρότητα που έχει βυθιστεί εξ ολοκλήρου στο γνώριμο προεκλογικό κλίμα (με τις ιδιαιτερότητες που έχει η τωρινή προεκλογική περίοδος), ας δοκιμάσουμε να θέσουμε ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα και να διερευνήσουμε τις απαντήσεις σ’ αυτά.


1 Ποια είναι η κατάσταση την τελευταία διετία; Εύκολη η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα. Αυτό που στην αρχή παρουσιάστηκε σαν «κρίση χρέους» αποδείχτηκε ότι δεν είναι παρά μια τυπική καπιταλιστική κρίση (στο πλαίσιο της κρίσης του καπιταλισμού παγκόσμια), ιδιαίτερα βαθιά. Κι αυτό που παρουσιάστηκε σαν «αντιμετώπιση της κρίσης χρέους» αποδείχτηκε πως δεν ήταν παρά μια ευκαιρία για επίθεση του κεφάλαιου σε όλα τα μέτωπα. Οχι μόνο στο μέτωπο της σκληρής δημοσιονομικής πολιτικής, μέσω της οποίας εξασφαλίζεται η αποπληρωμή των τοκογλύφων του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου, αλλά και στο μέτωπο της «κινεζοποίησης» της εργατικής τάξης, η οποία έχει πιλοτικό χαρακτήρα για ολόκληρη την ΕΕ.

Ακόμη και ο πλέον αδαής αντιλαμβάνεται πως δεν έχει καμιά σχέση με την αποπληρωμή του χρέους το κατέβασμα του βασικού μισθού στα 511 ευρώ, που θεωρείται ότι αποτελεί «ανάκτηση του 50% της ανταγωνιστικότητας με βάση το κόστος εργασίας» (το Μνημόνιο-2 προβλέπει ότι από Ιούνη θα γίνει νέα μείωση). Αυτό έχει σχέση με την πάγια επιδίωξη του κεφάλαιου να ρίξει στα τάρταρα την τιμή της εργατικής δύναμης και με την ειδικότερη επιδίωξη του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού κεφάλαιου να δημιουργήσει στην καρδιά της ΕΕ επιχειρηματικές ζώνες κινέζικου τύπου.

2 Τι έλειψε από το εργατικό και γενικότερα το λαϊκό κίνημα αυτή τη διετία και δεν κατάφερε ν’ ανακόψει τη βίαιη επίθεση του κεφάλαιου; Εδώ η απάντηση γίνεται δυσκολότερη. Από τις στήλες της «Κ» έχει νομίζουμε εξηγηθεί επαρκώς και αναλυτικά το φαινόμενο. Ομως, στη συνείδηση της εργαζόμενης κοινωνίας και της νεολαίας της δεν φαίνεται να έχουν γίνει σημαντικά βήματα, μολονότι η απογοήτευση που επικρατεί σήμερα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι συνοδεύεται από πολλά ερωτηματικά. Η κυριαρχία της αστικής ιδεολογίας εξακολουθεί να υφίσταται, γι’ αυτό και επιβιώνει και το αστικό κομματικό σύστημα της κοινωνικής δημαγωγίας και το αστικό συνδικαλιστικό σύστημα, ενώ οι μέχρι στιγμής κινήσεις έξω απ’ αυτά τα συστήματα χειραγωγήθηκαν εύκολα και ελέγχθηκαν απόλυτα, έτσι που έγιναν απολύτως ακίνδυνες. Αναφερόμαστε κυρίως στο «κίνημα των αγανακτισμένων», που συγκέντρωσε πάρα πολύ κόσμο και τον εκτόνωσε με τον χειρότερο τρόπο.
 
Ετσι, έκλεισε ένας ολόκληρος κύκλος αντιστάσεων, που αποδείχτηκαν απόλυτα αναποτελεσματικές, μη ανακόπτοντας ούτε στο ελάχιστο την επίθεση των συνασπισμένων κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων. Ολα τα κύματα των επιθέσεων του συστήματος πέρασαν, έγιναν νόμοι του κράτους, εφαρμόστηκαν, χωρίς το σύστημα ν’ αντιμετωπίσει ιδιαίτερους κλυδωνισμούς.

Αυτό ήταν επόμενο να προκαλέσει απογοήτευση, η οποία εκφράστηκε ιδιαίτερα μετά τις 12 Φλεβάρη, όταν παρά τη λαϊκή κινητοποίηση μια μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία ψήφισε το Μνημόνιο-2. Ομως, αυτή η απογοήτευση θα είναι παροδική, διότι το «πρόγραμμα» προβλέπει και νέα κύματα επιθέσεων, που δε θ’ αφήσουν περιθώριο στον κόσμο να κλειστεί στα σπίτια του.

3 Ποιο είναι το κύριο καθήκον της εποχής; Θα παραβιάζαμε ανοιχτές θύρες αν λέγαμε ότι το κύριο καθήκον της εποχής είναι ν’ αναπτυχθεί αποτελεσματική εργατική και λαϊκή αντίσταση ώστε να φρεναριστεί η επίθεση των δυνάμεων του κεφάλαιου. Ομως, αυτό είναι τόσο τετριμμένο και τόσο χιλιοειπωμένο που εύλογα δεν προξενεί καμιά εντύπωση, δεν συνεγείρει κανέναν. Ολοι το θέλουν αυτό ή διακηρύσσουν ότι το θέλουν, όμως ούτε την κατάσταση αναλύουν με επάρκεια ούτε «εργαλεία» για την αλλαγή της κινηματικής δράσης εισηγούνται. Τα ίδια έλεγαν πριν την κρίση, τα ίδια λένε και στην κρίση, διανθισμένη με λίγη επιπόλαια κρισιολογία και με ακόμη περισσότερο ρεφορμισμό και «προτάσεις διεξόδου», που συσκοτίζουν ακόμη περισσότερο την πραγματικότητα και εμποδίζουν την κίνηση προς μια πραγματικά ανατρεπτική κατεύ-θυνση.

Το σημαντικότερο, λοιπόν, δεν είναι να μιλάς για φρενάρισμα της επίθεσης του κεφάλαιου, αλλά να διατυπώνεις με σαφήνεια τι σημαίνει και πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό το φρενάρισμα και να εισηγείσαι «εργαλεία» για την οργάνωση αυτής της διαδικασίας. Δεν μπορείς, λοιπόν, να φρενάρεις αυτή την επίθεση αν δεν στραφείς συνολικά ενάντια στον καπιταλισμό (και όχι σε κάποιες πλευρές του) και αν η εργατική τάξη δεν οργανωθεί πολιτικά, για να μπορεί και το στόχο της προλεταριακής επανάστασης να ξαναφέρει στο προσκήνιο και την αστική ιδεολογία να πετάξει έξω από τις γραμμές της και το συνδικαλιστικό της κίνημα να επανοργανώσει σε ταξική βάση.

4 Υπό το φως των παραπάνω, ποιος είναι ο χαρακτήρας των επικείμενων εκλογών; Είναι η πρώτη φορά που έχουμε εκλογές εξαιρετικά αμφίβολες ως προς το αποτέλεσμα που θα βγάλει η κάλπη, με δεδομένη όμως την πολιτική που θ’ ακολουθηθεί μετά απ’ αυτές, δεδομένου ότι υπάρχει ένας αστερισμός κομμάτων που επιδεικνύει απόλυτη νομιμοφροσύνη στις δεσμεύσεις έναντι της ΕΕ και δηλώνει αποφασισμένος να μην αφήσει τη χώρα «να κατρακυλήσει στην ακυβερνησία». Στόχος αυτών των εκλογών είναι να λειτουργήσουν σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το σύνολο του πολιτικού συστήματος, ώστε με τη «νωπή λαϊκή εντολή» ανά χείρας να συνεχίσουν την ίδια πολιτική.

Περισσότερο από κάθε άλλη φορά α-κούμε σ’ αυτές τις εκλογές ηχηρή «αντιμνημονιακή» ρητορική, καθώς αυτή αποτελεί όρο για την ενίσχυση των μικρότερων αστικών κομμάτων (παλιών και νέων), που επιδιώκουν μια ανακατανομή ισχύος στο κοινοβούλιο. Αυτή η ανακατανομή ισχύος, όμως, δεν πρόκειται ν’ αλλάξει το προκαθορισμένο μετεκλογικό στάτους.

5 Τι να κάνουμε, λοιπόν; Ως προς τις εκλογές η απάντηση είναι εύκολη. Να κλείσουμε τ’ αυτιά μας στις σειρήνες του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, να αγνοήσουμε τα πρόστυχα επιχειρήματα περί χαμένης ψήφου, να θυμηθούμε ότι οι εκλογές γενικά δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τίποτα και αυτές οι εκλογές ειδικά σκοπό έχουν να νομιμοποιήσουν την πολιτική διαχείριση της βαρβαρότητας και να επιλέξουμε την ΑΠΟΧΗ, προκειμένου να στείλουμε μήνυμα συνολικής αντίθεσης με το αστικό πολιτικό σύστημα, μήνυμα ρήξης με τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Ειδικά σ’ αυτές τις εκλογές, με την προκαθορισμένη μετεκλογική πολιτική, το ποσοστό της αποχής θ’ αποτελέσει τον ασφαλέστερο δείκτη πολιτικής ωριμότητας της εργατικής τάξης, των εργαζόμενων, των νέων.
 
Ομως, όπως και άλλες φορές έχει επισημανθεί από τις στήλες της εφημερίδας μας, η αποχή, μολονότι αποτελεί τη ριζοσπαστικότερη εκλογική συμπεριφορά, μολονότι είναι επιβεβλημένη στη συγκυρία που διερχόμαστε, από μόνη της δεν θα σημάνει τίποτα, αν δεν συνοδευτεί τουλάχιστον από τη συνειδητοποίηση ότι χρειαζόμαστε μια νέα εργατική συλλογικότητα, στηριγμένη πρωτίστως στην πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης, στην προγραμματική της συγκρότηση, στη διαμόρφωση των όρων για να πάψει η εργατική τάξη ν’ αποτελεί «τάξη καθεαυτή», η οποία υπηρετεί μονίμως κάτω από ξένες, εχθρικές σημαίες, και να γίνει «τάξη για τον εαυτό της», που θα υψώσει τη δική της σημαία, που δεν θ’ αμφισβητήσει απλά κάποιες πλευρές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αλλά θα διακηρύξει την αναγκαιότητα ανατροπής του καπιταλισμού και οικοδόμησης του κομμουνισμού.

 Πέτρος Γιώτης

Πηγή: eksegersi.gr

Σφαγή του Δήλεσι: Οι λησταί στα πρόθυρα των Αθηνών

Στις 9 Απριλίου 1870 γράφτηκε μια σκοτεινή σελίδα στην νεότερη ελληνική Ιστορία, με τους ληστές Αρβανιτάκηδες να εκτελούν ομάδα Άγγλων και Ιταλών περιηγητών στην Σκάλα Ωρωπού, τους οποίους είχαν λάβει ομήρους, ύστερα από τον ατυχή χειρισμό της υπόθεσης από την ελληνική κυβέρνηση. Ο αντίκτυπος της υπόθεσης ήταν σημαντικός στις ελληνοβρετανικές διπλωματικές σχέσεις, ενώ οδήγησε στην παραίτηση του υπουργού Στρατιωτικών αρχικά και ολόκληρης της κυβέρνησης Ζαΐμη αργότερα.

Η ιστορία ξεκίνησε στις 30 Μαρτίου του 1870, παραμονές του Πάσχα, όταν μια ομάδα Άγγλων και Ιταλών περιηγητών ξεκινά για να επισκεφτεί τον Μαραθώνα, με σκοπό να δουν το πεδίο της μεγάλης μάχης. Επρόκειτο για τον λόρδο και τη λαίδη Μάνκαστερ, τον νεαρό φίλο τους Φρέντερικ Βάινερ, τον δικηγόρο Έντουαρντ Λόιντ, τον τρίτο γραμματέα της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα Έντουαρντ Χέρμπερτ και τον γραμματέα της ιταλικής πρεσβείας στην Αθήνα, κόμη Αλμπέρτο ντε Μπόιλ.

Η εκδρομή εξελίχθηκε αρχικά όπως είχε προγραμματιστεί, όμως στον δρόμο της επιστροφής οι περιηγητές έπεσαν στην ενέδρα που είχε στήσει η πολυπληθής συμμορία των αδελφών Τάκου και Χρήστου Αρβανιτάκη, κοντά στο Πικέρμι – την εποχή εκείνη στην μετεπαναστατική Ελλάδα ανθούσαν οι συμμορίες των ληστών παρά τις προσπάθειες της εκάστοτε κυβέρνησης για εξουδετέρωσής τους. Οι συνοδοί χωροφύλακες εξουδετερώθηκαν εύκολα και η ομάδα των περιηγητών βρέθηκε δέσμια στα χέρια των Αρβανιτάκηδων. Ο αρχηγός της συμμορίας, Τάκος Αρβανιτάκης, διαμήνυσε στην κυβέρνηση του Θρασύβουλου Ζαΐμη τις απαιτήσεις των ληστών, για λύτρα 50.000 λιρών και χορήγηση αμνηστίας.

Η αγγλική πρεσβεία δέχθηκε τους όρους των απαγωγέων άμεσα όμως η κυβέρνηση στάθηκε αντίθετη, με τον υπουργό Στρατιωτικών Σκαρλάτο Σούτσο να υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε υποχώρηση στις αξιώσεις των συμμοριτών θα αποτελούσε απαράδεκτο εξευτελισμό της χώρας. Οι απαγωγείς εξοργίζονται από την καθυστέρηση εκ μέρους της κυβέρνησης στην ικανοποίηση των απαιτήσεών τους και ο λόρδος Μάνκαστερ καταφέρνει να του επιτρέψουν να πάει ο ίδιος στην Αθήνα για να συγκεντρώσει τα λύτρα.

Η ελληνική κυβέρνηση όμως παραμένει ανυποχώρητη και ως απάντηση μάλιστα, στέλνει στρατιωτικό απόσπασμα για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των Αρβανιτάκηδων και των συντρόφων τους. Οι ληστές απελευθέρωσαν τις γυναίκες και κατέφυγαν στον Ωρωπό, όπου διαμήνυσαν ότι αν η κυβέρνηση συνεχίσει την καταδίωξή τους, θα σκότωναν τους αιχμαλώτους. Ο υπουργός Στρατιωτικών Σούτσος συζητούσε όμως πλέον μόνο την άνευ όρων απελευθέρωση των ομήρων και την ευνοϊκή μεταχείριση των ληστών γι’ αυτό. Παράλληλα, δυνάμεις του στρατού εξακολουθούσαν να επιχειρούν εγκλωβισμό των ληστών στην Αττική, για να μην περάσουν τα ελληνοτουρκικά σύνορα που τότε βρισκόταν λίγο πάνω από τη Λαμία.

Στις 9 του Απρίλη ο στρατός βρίσκεται αντιμέτωπος με τους ληστές στο Δήλεσι και ξεσπά μάχη. Οι ληστές εξαγριωμένοι σκοτώνουν τους τέσσερις ομήρους αλλά μετά πέφτουν νεκροί 20 από αυτούς, 9 συλλαμβάνονται – για να δικαστούν και εκτελεστούν αργότερα - ενώ διαφεύγει στα βουνά ο αρχηγός της συμμορίας, Τάκος Αρβανιτάκης με μερικούς συντρόφους του.

Ο ευρωπαϊκός Τύπος σοκάρεται και χαρακτηρίζει την Ελλάδα «φωλεά ληστών και πειρατών», «χώρα ημιβαρβάρων», «εντροπή δια τον πολιτισμόν». Επιπλέον, σε επίσημα κείμενα διατυπωνόταν η άποψη ότι η Ελλάδα «τίθεται εκτός του κύκλου των εξευγενισμένων κρατών» και ότι «αι ληστείαι συμφωνούνται εν Αθήναις, ένθα και διανέμονται τα χρήματα». Η αγγλική κυβέρνηση χαρακτήρισε την ελληνική κοινωνία ανάξια για οποιαδήποτε υποστήριξη.

Σε μια προσπάθεια επανόρθωσης, η Ελλάδα δίνει σε καθεμία από τις οικογένειες των θυμάτων αποζημίωση 22.000 χρυσών λιρών. Όταν γίνεται γνωστό ότι στα κτήματα του υπουργού Στρατιωτικών Σκαρλάτου Σούτσου, στο Τατόι, έβρισκαν καταφύγιο οι διαβόητοι Αρβανιτάκηδες, ο υπουργός υποβάλλει την παραίτησή του, ενώ αργότερα παραιτείται όλη η κυβέρνηση Ζαΐμη.

«...Kαμιά φορά φωνές ακούονται την νύκτα, φωνές μιας γυναικός που άνδρες πολλοί σ’ ένα χαντάκι την βιάζουν, ή άλλες φορές, άλλες φωνές – εκείνο το δυσοίωνο παράγγελμα: “Στον τόπο !” που μέγαν τρόμον έσπερνε μέσ’ στις ψυχές των οδοιπόρων, όταν μαχαίρια άστραφταν και καριοφίλια ή γκράδες, εμπρός στα στήθη των ταξιδιωτών, όταν στον δρόμο αυτόν, μοίρα κακή τούς έριχνε στα χέρια των ληστανταρτών, που φουστανέλλα λερή φορώντας, έτσι καθώς προβάλλανε από την μπούκα μιας σπηλιάς, με παλληκάρια μοιάζανε του Oδυσσέα Aνδρούτσου, σαν νάταν ο τόπος το Xάνι της Γραβιάς και οι ταξιδιώται τούτοι, στρατιώται του Kιοσέ Mεχμέτ ή του Oμέρ Bρυώνη – έτσι, καθώς απ’ το Πικέρμι ξεκινώντας, περνώντας μέσ’ απ’ την Nταού Πεντέλη, από τον δρόμο αυτόν, προς μονοπάτια δύσβατα τους λόρδους οδηγούσαν (ξανθά παιδιά της Iνγκλιτέρας που στην Eλλάδα ήρθανε και αγιάσαν) με τα χαντζάρια οι λησταί κεντρίζοντάς τους (ω Eδουάρδε Xέρμπερτ ! ω Bάινερ, ντε Mπόυλ και Λόυντ !) ώσπου να φθάσουν σε σίγουρα λημέρια, κοντά στη Σκάλα του Ωρωπού, στου Δήλεσι τα μέρη, για λύτρα βασιλικά ή για μαχαίρι (στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Xρυσό κριάρια) για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή (για δες καιρό που διάλεξε ο Xάρος να με πάρη) ενώ ο χειμώνας τέλειωνε και ζύγωνε η Λαμπρή, και μύριζε παντού πολύ το πεύκο, το θυμάρι, για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή, (ω Aρβανιτάκη Tάκο ! ω Aρβανιτάκη Xρήστο ! ω Γερογιάννη και μαύρε εσύ Kαταρραχιά !) για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή, κοντά στη Σκάλα του Ωρωπού, στου Δήλεσι τα μέρη…»

Με αυτόν τον τρόπο ο Ανδρέας Εμπειρίκος στο έργο του «Ο Δρόμος» περιγράφει τα γεγονότα εκείνα που συγκλόνισαν την εποχή. O Μ. Καραγάτσης, με αφορμή το τραγικό συμβάν έγραψε το 1952 ένα μυθιστόρημα σε μορφή συνεχειών σε καθημερινή εφημερίδα, με τον τίτλο «Οι λησταί στα πρόθυρα των Αθηνών». Τα σκίτσα για το βιβλίο που κυκλοφόρησε κατόπιν φιλοτέχνησε ο Αλέκος Φασιανός.

Πηγή: tvxs.gr

Ψηφίστηκε η τροπολογία για τη χρηματοδότηση των κομμάτων

Ψηφίστηκε τελικά η τροπολογία για την κρατική επιχορήγηση των κομμάτων. Πριν την έναρξη της ψηφοφορίας, ο αρχηγός του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης, η αρχηγός της Δημοκρατικής Συμμαχίας Ντόρα Μπακογιάννη και των Ανεξάρητων Ελλήνων Πάνος Καμμένος ζήτησαν την απόσυρση της τροπολογίας από την κυβέρνηση, κάνοντας λόγο μάλιστα και για αντισυνταγματικότητα.
Από τους 214 βουλευτές που παρέστησαν στην ψηφοφορία, 155 ψήφισαν υπέρ, 56 βουλευτές καταψήφισαν την τροπολογία, 86 ήταν απόντες ενώ «παρών» ψήφισε το ΚΚΕ. Την τροπολογία καταψήφισαν οι βουλευτές του ΛΑΟΣ, του ΣΥΡΙΖΑ, των Ανεξάρτητων Ελλήνων, της Δημοκρατικής Αριστεράς, της Κοινωνικής Συμφωνίας και της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Από την ψηφοφορία ηχηρή ήταν η απουσία, μεταξύ άλλων, του Γιάννη Ραγκούση, ο οποίος έχει εκφράσει τη διαφωνία του με τις ρυθμίσεις, θέτοντας στη διάθεση του Πρωθυπουργού την παραίτησή του.
Την τροπολογία δεν ψήφισαν από την πευρά του ΠΑΣΟΚ η Αννα Νταλάρα και ο Γιώργος Χαραλαμπόπουλος και η Όλγα Ρενταρή Τέντε.
Πάντως, ο υπουργός Εσωτερικών Κώστας Γιαννίτσης κατά την ομιλία του στη βουλή, απάντησε στις επιθέσεις που δέχτηκε, λέγοντας ότι το υπουργείο Οικονομικών ήταν το επισπεύδον υπουργείο για την προώθηση της τροπολογίας, έχοντας αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη του συνυπογράφοντος. Ο κ. Γιαννίτσης ότι τα χρήματα αυτά δεν είναι πρόσθετη επιχορήγηση, σημειώνοντας ότι τα κόμματα πρέπει να ξεπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.


Πηγή: koutipandoras.gr