Ο Άκης δεν μας έκλεψε μόνο, μας κυβέρνησε

Η εικόνα ήταν σκληρή ακόμη κι αν δεν είχε καμία υποψία βίας. Ο Άκης Τσοχατζόπουλος, καταβεβλημένος, με εμφανή την προσπάθεια να κρατήσει κάτι από το ύφος και την περπατησιά των παλαιών χρόνων, προσάγεται στην εισαγγελία. Για ειρωνεία της ιστορίας, η σύλληψη του προσωπικού φίλου του Αντρέα Παπανδρέου, γίνεται από την εισαγγελέα Πόπη Παπανδρέου.

Η σύλληψη ήταν αναμενόμενη. Εισαγγελικές Αρχές στη Γερμανία, τη Ρωσία και την Ελλάδα είχαν «ακουμπήσει» το όνομα Τσοζατζόπουλος σε δύο υποθέσεις. Στους TOR 1 και στα υποβρύχια. Στην μεν υπόθεση των υποβρυχίων, η ομάδα που είχε αναλάβει την διαδικασία είσπραξης και νομιμοποίησης των μιζών ήταν άμεσα εμπλεκόμενη με τον πρώην υπουργό Άμυνας, στη δε υπόθεση των συστημάτων TOR 1, η Offshore που εισέπραξε τις μίζες ανήκει σε συγγενή του Τσοχατζόπουλου και φαίνεται να του πουλά ακίνητα με ενδιάμεσο άλλη Offshore πάλι του συγγενή. Η ίδια offshore,πουλά και στο Βατοπέδι, αλλά αυτή είναι μια ιστορία για την οποία θα γράψουμε σύντομα.

Τις ώρες που μεσολάβησαν από την σύλληψη του Άκη Τσοχατζόπουλου ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά. Πως η στιγμή σύλληψης δεν είναι τυχαία, πως είναι ένα εξιλαστήριο θύμα, πως η κίνηση ήταν προεκλογική. Ακόμη και πως έπρεπε να τον αφήσουν να κάνει Πάσχα.

Η χώρα αυτή μερικές φορές φτάνει στην παράνοια. Μπορεί να παραπονιέται γιατί κανένας από όσους φταίνε δεν μπαίνει φυλακή, αλλά όταν επιτέλους ελάχιστοι από τους πολλούς φτάσουν στην πόρτα της εισαγγελίας (Εφραίμ, Άκης) τότε αναζητά σκοπιμότητες, εφευρίσκει συγκυρίες, δίνει ακόμη και χάρη λόγω εορτών.

Στα δημοσιογραφικά γραφεία υπήρξαν πολλοί συνάδελφοι που βλέποντας τις εικόνες της σύλληψης του Άκη Τσοχατζόπουλου δήλωσαν «τον λυπάμαι». Στα πολιτικά γραφεία, ο Άκης χαρακτηρίστηκε «ένας πολιτικός που παρασύρθηκε κυρίως μετά την σχέση του με τη νεαρή σύζυγο, περνώντας από την πολιτική στο Four Seasons».

Δεν αμφισβητώ το πως οι άνθρωποι μπορεί να επηρεάζονται από τους ανθρώπους σε σημείο να γίνονται για λύπηση. Ο Άκης συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας που είναι αρκετά πιο διδακτικά από οποιαδήποτε συναισθηματική ή ψυχολογική προσέγγιση.

Ο Τσοχατζόπουλος των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης και των οραμάτων (του ζιβάγκο), μετατράπηκε σε ένα πολιτικό μηχανισμό εξουσίας που κάλυψε και δικαιολόγησε την αυθαιρεσία του με λαϊκισμό (τα ζεϊμπέκικα των φωτογραφιών), κυριάρχησε μετατρέποντας τους θεσμούς σε κανόνες διαπλοκής (οι εντιμότατοι συγκατηγορούμενοι φίλοι) και κατέληξε στην διαφθορά ως δικαιολογημένο στάδιο πολιτικής (μίζες και Four Seasons).

Προφανώς αυτό δεν αφορά μόνο τον Άκη αλλά ολοκληρο το σύστημα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως όταν η επιτροπή της Βουλής εξέταζε την υπόθεση των TOR 1, όταν έφτασαν οι λογαριασμοί των Offshore εταιρειών, ο Ευάγγελος βενιζέλος, είπε πως δεν είναι λογαριασμοί, αλλά αριθμοί τηλεφώνων. Η διαφθορά τύπου Άκη, ήταν η ίδια πολιτική.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο Άκης θα ριχτεί στην αρένα από αυτούς που τον προσκυνούσαν και παρα λίγο να τον βγάλουν και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να υπάρχει ένας ένοχος για να μην είναι οι ίδιοι.

Ο ίδιος ο Άκης συνεχίζει να έχει την συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος. Δείχνει να μην καταλαβαίνει. Έβγαλε μια ανακοίνωση στην οποία μιλά για πολιτικές σκοπιμότητες. Συνεχίζει να συμπεριφέρεται με την νοοτροπία του 80, τότε που κάθε αποκάλυψη σκανδάλου για τα κόμματα ήταν πολιτική δίωξη και κάθε πιθανός ένοχος, ήρωας.

Επιμένω πως ανάμεσα στο να μας έχει κλέψει ο Άκης ( αν μας έκλεψε) ή να μας κυβέρνησε, το χειρότερο είναι το δεύτερο. Όπως και όλοι αυτοί που τον χειροκροτούσαν, στη συνέχεια τον κάλυψαν ως όμοιο και τώρα τον πετάνε στα λιοντάρια.

Κώστας Βαξεβάνης

Πηγή: koutipandoras.gr

Οι Ολυμπιακοί της ελίτ, της πολιτικής προπαγάνδας και των πολυεθνικών

Ο αθλητισμός είναι πάνω απ' όλα πολιτική και τα σπορ γίνονται ο καθρέφτης της κοινωνίας. Ο τοπικός, ερασιτεχνικός αθλητισμός, η ενασχόληση των απλών ανθρώπων, είναι μια συλλογική δραστηριότητα, η οποία ελέγχεται από εκείνους που συμμετέχουν. Παρόλο που πολλές πρακτικές μιμούνται τον επαγγελματικό αθλητισμό, η «πολιτική» παραμένει καθαρά δημοκρατική. Του Neil Faulkner από το CounterFire

Ο επαγγελματικός αθλητισμός, από την άλλη, είναι αρκετά σημαντικός για το κεντρικό σύστημα, ώστε να τον αφήσουν να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Ο αθλητισμός χρησιμοποιείται για διαφήμιση, κύρος και κέρδος. Πάνω απ' όλα, ο επαγγελματικός αθλητισμός ελέγχεται από τις μεγάλες εταιρείες.

Όσο πιο σημαντική η διοργάνωση, τόσο πιο αυστηρός ο έλεγχος. Δεν υπάρχει αγώνας πιο υψηλού προφίλ από τους Ολυμπιακούς, οι οποίοι παρέχουν μια εξαιρετική ευκαιρία για την άρχουσα τάξη να «διαλαλήσει» την προπαγάνδα της. Έτσι έχουμε την εταιρεία Dow Chemicals να χρηματοδοτεί τους Αγώνες του Λονδίνου, το καλοκαίρι  του 2012, με σκοπό να αλλάξει την δημόσια εικόνα της. Η εταιρεία είναι υπεύθυνη για την χειρότερη βιομηχανική καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας, με περισσότερους από 25.000 θανάτους μέχρι σήμερα, περισσότεροι από 100.000 πάσχουν από σοβαρές ασθένειες, ενώ ακόμα δεν έχει ξεκινήσει τον καθαρισμό του μολυσμένου νερού και εδάφους στο Μποπάλ της Ινδίας.

Ακολουθεί η BP, γνωστή για το πρασινοκίτρινο logo της και την καταστροφή του Κόλπου του Μεξικού. Η BP είναι ο «επίσημος χορηγός πετρελαίου και φυσικού αερίου» και θα παρέχει τα καύσιμα για πάνω από 4.000 επίσημα οχήματα, ώστε το Λονδίνο 2012 να πραγματοποιήσει «τους πιο πράσινους αγώνες που έγιναν ποτέ».

Η ATOS, μία διεθνής εταιρεία τεχνολογίας, με έσοδα ύψους 8.5 δισ. το 2010, περηφανεύεται για την χορηγία της στους Παραολυμπιακούς. Ωστόσο, η ATOS στη Βρετανία επωφελείται από τη καταδίωξη των ατόμων με αναπηρία και τους οδηγεί στη φτώχεια, καθώς στο συμβόλαιο συνεργασίας με την εταιρεία, μπορούν να επιβάλλουν «εκτιμήσεις ικανότητας εργασίας», οι οποίες σχεδιάστηκαν ειδικά για να δικαιολογήσουν την κατάργηση των δικαιωμάτων.

Επειδή ο αθλητισμός προωθεί την καλή υγεία, επίσημοι χορηγοί των Ολυμπιακών του Λονδίνου είναι ακόμα η Cadbury, η Coca Cola και τα McDonalds. Μέρος της συμφωνίας τους φαίνεται πως είναι οι εξονυχιστικοί έλεγχοι στις εισόδους των σταδίων, προκειμένου να κατάσχουν συσκευασμένα γεύματα και να αναγκάσουν τους γονείς να αγοράσουν  στα παιδιά τους υπερτιμημένες σοκολάτες, αναψυκτικά και junk food, όταν μπουν μέσα.

Επειδή ο αθλητισμός γίνεται σε μεγάλους εξωτερικούς χώρους και προωθεί ένα πιο καθαρό περιβάλλον, η British Airways και η BMW έχουν επίσης κληθεί να βοηθήσουν. Η συνεισφορά της BMW περιλαμβάνει την παροχή υπηρεσιακών οχημάτων, αυτά για τα οποία η BP θα παρέχει τα καύσιμα. Η λίστα πάει ως εξής: μια λίστα με πολυεθνικές που κερδίζουν δισεκατομμύρια, χρησιμοποιούν το Λονδίνο 2012 για να μεταδίδουν ψέματα και να προωθούν τα προϊόντα τους.

Η άρχουσα τάξη συνήθιζε να χρησιμοποιεί τις αθλητικές εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου με σκοπό την ανάδειξη της αυτοκρατορικής ή εθνικής αίγλης για πάνω από 2.500 χρόνια.

Αφού κατέκτησε την Ελλάδα, ο Μέγας Αλέξανδρος ανέγειρε έναν ναό μέσα στο Ιερό της Ολυμπίας για να στεγάσει αγάλματα της δυναστείας του, μια χυδαία επιβεβαίωση της πρώιμης αυτοκρατορικής εξουσίας, σχεδιασμένη για να επιβεβαιώσει ο Αλέξανδρος τον ρόλο του ως υπερασπιστή του ελληνικού πολιτισμού.

Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρωνας, ο οποίος αντιπροσωπεύει μια άλλη δυναστεία κατακτητών, πήγε ένα βήμα παραπέρα. Ειδικοί αγώνες διεξήχθησαν προς τιμή του στην Ολυμπία και δύο νέα αθλήματα μπήκαν στο πρόγραμμα. Ο αυτοκράτορας ανακηρύχθηκε ο νικητής σε όλους τους διαγωνισμούς που επέλεξε να συμμετάσχει.

Στους σύγχρονους Ολυμπιακούς συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Ο ιδρυτής τους, βαρόνος Pierre de Coubertin, ήταν πλούσιος, αριστοκράτης και αντιδραστικός. Οι Γερμανοί είχαν δημιουργήσει φήμη γύρω από το όνομά τους με τις ανασκαφές της αρχαίας Ολυμπίας και ο Coubertin πίστευε πως οι Γάλλοι δεν έπρεπε να μείνουν πίσω. «Η Γερμανία έφερε στο φως τα ερείπια της Αρχαίας Ολυμπίας. Γιατί να μην μπορέσει η Γαλλία να καταφέρει να αναβιώσει την αρχαία δόξα της;».

Ο Coubertin ήταν πεπεισμένος για την ανάμειξη του ανταγωνιστικού χαρακτήρα του αθλητισμού στη διαμόρφωση της κοινωνικής ελίτ των αυτοκρατορικών εθνών. «Μέσα από τη φυσική κατάσταση, τον υγιή ανταγωνισμό, τον πραγματικό ερασιτεχνισμό και το πνεύμα του ευ αγωνίζεσθαι, η φυσική ελίτ της Γαλλίας, που προέρχεται από την αριστοκρατία και την ευημερούσα μεσαία τάξη, θα παρέχει στην πατρίδα της μια νέα και εμπνευσμένη ηγεσία τόσο στο εσωτερικό, όσο και στις αποικίες στο εξωτερικό», γράφει ο ιστορικός Moses Finley, σχολιάζοντας τον σκοπό του Coubertin.

Ο βαρόνος, ένας αριστοκράτης πατερναλιστής, ήλπιζε ότι οι «κατώτερες τάξεις» θα αγκάλιαζαν το όραμά του για την αναβίωση των αγώνων. Ωστόσο, ήταν φανερό πως μόνο οι καλύτεροι θα ήταν σε θέση να αγωνιστούν, δεδομένου ότι «η ανισότητα είναι κάτι περισσότερο από νόμος: είναι γεγονός». Οι γυναίκες κάθε τάξης συμμετείχαν ελάχιστα στο όραμα του Coubertin. Καμία γυναίκα δεν συμμετείχε στους πρώτους σύγχρονους Αγώνες της Αθήνας, το 1896. Το ποσοστό ήταν ελάχιστο μέχρι το 1920 και ήταν ακόμα μικρό μέχρι το 1970.

Μέχρι το 1936, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν το κορυφαίο αθλητικό γεγονός του ετήσιου ημερολόγιου. Τα αντίπαλα κράτη πλέον ανταγωνίζονταν για τη φιλοξενία τους. Εκείνο το χρόνο, οι Αγώνες πραγματοποιήθηκαν στο Βερολίνο και η προπαγάνδα των Ναζί τους μετέτρεψε σε γιορτή της «άριας φυλής».

«Οι εγκαταστάσεις ήταν μνημειώδεις», γράφει ο Allen Guttman, ιστορικός των σύγχρονων αγώνων. «Αυτά που αποτυπώνονται στα ντοκιμαντέρ της Λένι Ρίφενσταλ στην Ολυμπία είναι πραγματικά φαντασμαγορικά». Μεταξύ των καινοτομιών ήταν και μια τεράστια σιδερένια καμπάνα, η οποία δημιουργήθηκε με στόχο να «καλέσει την νεολαία του κόσμου» , μια λαμπαδηδρομία χιλιάδων δρομέων που μετέφεραν την Ολυμπιακή φλόγα, μια παράσταση από χιλιάδες άνδρες και γυναίκες χορευτές και έναν «καθεδρικό ναό του φωτός».

Οι Ναζί ήταν λάτρες των λαμπαδηδρομιών. Όσοι επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν σ' αυτήν του 1936 είχαν να επιδείξουν «την ομορφιά και τη δύναμη της γερμανικής νεολαίας». Η οργανωτική επιτροπή του Λονδίνου για τους επόμενους Ολυμπιακούς, το 1948, αποφάσισε να διατηρήσει την λαμπαδηδρομία, γιατί ήταν «παραδοσιακή». Αυτή η... παράδοση μας ακολουθεί ακόμα.

Οι εντάσεις ανάμεσα στις υπερδυνάμεις την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου βρήκαν έκφραση και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο ανταγωνισμός για τα μετάλλια και το εθνικό γόητρο οδήγησε σύντομα σε τεράστιες επενδύσεις για κέντρα προπόνησης. Ως εκ τούτου, περισσότερα από τα μισά χρυσά μετάλλια στο Μόντρεαλ, το 1976, πήγαν σε τρία μόνο κράτη: Στη Σοβιετική Ένωση, στην Ανατολική Γερμανία και τις ΗΠΑ.

Μέχρι τώρα, τα ολυμπιακά αθλήματα τροφοδοτούνταν με μαζικές κρατικές επιδοτήσεις, με εταιρικές εταιρείες και τηλεοπτικές συμβάσεις. Εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια «παίζονται» σε κάθε Ολυμπιάδα, ενώ η ΔΟΕ και πολλές από τις Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές ήταν βυθισμένες στη διαφθορά.

Η κύρια αιτία της διαφθοράς ήταν και είναι μέχρι σήμερα ο έντονος και διεθνής ανταγωνισμός για να φιλοξενήσει τους αγώνες. Τόσο η κρυφή, όσο και η νόμιμη δωροδοκία έγινε φυσιολογικό κομμάτι της διαδικασίας. Τα μέλη της ΔΟΕ ανήκουν στη διεθνή ελίτ. Συνήθως περιμένουν (και τελικά παίρνουν) ντάντεμα, χάρες και βασιλική μεταχείριση. Μερικοί μάλιστα έχουν εκτεθεί, λαμβάνοντας μίζες. Τη δεκαετία του '90, ο πρόεδρος της ΔΟΕ και οι κορυφαίοι συνεργάτες του βαφτίστηκαν «Λέσχη» από  τους επικριτές τους.

Πλέον το διακύβευμα είναι πολύ υψηλό. Δύο δεκαετίες μετά τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, όπου 5.000 άτομα, που διαμαρτύρονταν υπέρ της δημοκρατίας, δολοφονήθηκαν από το στρατό, οι γραφειοκράτες δικτάτορες της Κίνας ήταν σε θέση να «ξεπλύνουν» το καθεστώς τους, χρησιμοποιώντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, το 2008.

Οι Αρχαίοι Έλληνες ήθελαν να δώσουν την εντύπωση ότι οι Ολυμπιονίκες ήταν αληθινοί ήρωες. Έλεγαν παραμύθια, όπως αυτό για τον Γλαύκο της Καρύστου, Ολυμπιονίκη πρωταθλητή πυγμαχίας, ο οποίος διόρθωσε ένα άροτρο μόνο με τη γροθιά του. Πλέον, ακούγονται ιστορίες για την ταπεινή καταγωγή των αθλητών, ωστόσο ανεξάρτητα από την καταγωγή , οι πρωταθλητές αθλητές δεν μένουν ποτέ μέρος της εργατικής τάξης. Οι Ολυμπιακοί εγγυώνται αμοιβές υψηλού επιπέδου, βραβεία, χορηγίες και κερδοφόρες θέσεις εργασίας, Οι αθλητές που κερδίζουν μετάλλια, όπως και άλλες κορυφαίες προσωπικότητες και επαγγελματίες, γίνονται εκατομμυριούχοι και εξελίσσονται στην σύγχρονη άρχουσα τάξη.

Εντάσσονται σε μια αθλητική ελίτ, η οποία συγχωνεύεται ομαλά με την πολιτική και επιχειρηματική κάστα. Ο Λόρδος Sebastian Coe, Πρόεδρος της LOCOG (σ.σ: οργανωτική επιτροπή του «Λονδίνο 2012») είναι χαρακτηριστική περίπτωση. Είναι πρώην αθλητής, πλούσιος επιχειρηματίας και εξέχον στέλεχος του Συντηρητικού κόμματος.

Ο Λόρδος Colin Moynihan, πρόεδρος της Βρετανικής Ολυμπιακής Επιτροπής, είναι της ίδιας λογικής: εκατομμυριούχος επιχειρηματίας και πολιτικός των Συντηρητικών. Το νούμερο δύο του, ο Andrew Hunt, ο Βρετανός Γενικός Γραμματέας της NOC είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας Reliance Security Services, μια εταιρεία με 10.000 υπαλλήλους και αξία 240 εκατ. λίρες.

Τα διοικητικά συμβούλια της LOCOG και της ΕΟΕ είναι γεμάτα από τέτοιους ανθρώπους. Από τα 19 μέλη του συμβουλίου της πρώτης, οι 17 είναι λευκοί άνδρες (η μοναδική γυναίκα είναι η Πριγκίπισσα Άννα). Τα μισά μέλη είναι επιχειρηματίες και τα υπόλοιπα έχουν τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα. Ο διευθύνων σύμβουλος είναι ένας τραπεζίτης της Goldman Sachs. Ο οικονομικός διευθυντής είναι μέλος του βρετανικού Σίτι και έχει την εταιρεία Deloitte.

Κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν έχει εκλεγεί και κανένας δεν είναι υπόλογος στο ευρύ κοινό. Το διοικητικό συμβούλιο της LOCOG εκπροσωπεί την πλουτοκρατία και τις επιχειρήσεις και ο χαρακτήρας του συμβολίζει το δημοκρατικό έλλειμμα στη σύγχρονη Βρετανία. Κάτι τέτοιο έγινε φανερό όταν ο Coe, με την αλαζονεία της τάξης του, αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις από τους εκλεγμένους πολιτικούς εκπροσώπους του Λονδίνου σχετικά με το ποσοστό των εισιτηρίων των κορυφαίων αθλημάτων, τα οποία είναι διαθέσιμα για το ευρύ κοινό.

Συνολικά, τα τρία τέταρτα των εισιτηρίων διατέθηκαν σε γενική πώληση, αλλά το ποσοστό φαίνεται να πέφτει κατακόρυφα για γεγονότα όπως η Τελετή Έναρξης και ο τελικός των 100 μέτρων. Αλλά δεν ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει, καθώς η LOCOG λειτουργεί ως ανώνυμη εταιρεία επιχειρηματιών και κρύβει τις δραστηριότητές της πίσω από την λογική της «εμπιστευτικότητας».

Οι Αγώνες του Λονδίνου δεν ανήκουν στον βρετανικό λαό. Εμείς πληρώνουμε γι' αυτούς (12 δισ. λίρες από το συνολικό κόστος προέρχονται από τον φορολογούμενο και μόνο το 1,4 από χορηγούς), αλλά δεν έχουμε κανέναν απολύτως έλεγχο στον τρόπο που λειτουργούν. Οι επιχειρηματίες που διοικούν την LOCOG δεν θα μας πουν τίποτα, ούτε καν πόσα εισιτήρια έχουν διατεθεί.

Για να επιβληθεί ο έλεγχος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, θα χρησιμοποιηθούν 50.000 στρατιώτες, αστυνομικοί και ιδιωτικοί φρουροί ασφαλείας, πέντε φορές ο αριθμός των βρετανικών στρατευμάτων που ταξίδεψαν μέχρι το Αφγανιστάν, στη διάρκεια του πολέμου.

Το μέγεθος της ασφάλειας παρουσιάζεται ως άμυνα ενάντια στις τρομοκρατικές επιθέσεις, ωστόσο έχει περισσότερο να κάνει με αυτό που η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε αποκαλέσει  «εσωτερικό εχθρό». Η ασφάλεια στρέφεται ενάντια του βρετανικού λαού και ιδιαίτερα εναντίον των κοινωνικά αποκλεισμένων του Ανατολικού Λονδίνου. Βρίσκεται εκεί για να υπερασπιστεί την προνομιούχα τάξη και την εξουσία των εταιρειών κατά των δημοκρατικών διαδηλώσεων διαμαρτυρίας. Ανέκαθεν. η επιχειρηματικοποίηση της κοινωνίας πήγαινε χέρι-χέρι με την ασφάλεια.

Περίπου 2,2 εκατομμύρια εισιτήρια , το 25% του συνόλου (και ίσως τα δύο τρίτα ή και περισσότερο για τα κορυφαία γεγονότα) έχουν κρατηθεί για τους εκατομμυριούχους, τους VIP, τους Ολυμπιακούς αξιωματούχους, τους καλεσμένους «επισκέπτες»  και τις εταιρείες-χορηγούς. Το μεγαλύτερο μέρος του κοινού που έκανε αίτηση για ορισμένα από τα 6,6 εκατομμύρια εισιτήρια προς πώληση δεν πήρε τίποτα. Οι πιο φτωχοί άνθρωποι δεν είχαν καν την ευκαιρία. Η μεγάλη πλειοψηφία των ατόμων που ζουν γύρω από το γήπεδο του Στράτφορντ δεν θα πάει στους αγώνες.

Εν τω μεταξύ, οι εταιρείες-χορηγοί μοιράζουν εισιτήρια ως μπόνους στο προσωπικό και ως «φιλόξενη διάθεση» στους πελάτες. Η Deloitte χρησιμοποιεί ένα μεγάλο ποσοστό των δωρεάν εισιτηρίων της «ως ανταμοιβή για τα επιτεύγματα του προσωπικού», ενώ τα «αρχηγεία» του Σίτι θα μετατραπούν σε «Ολυμπιακά κέντρα υποδοχής».

Οι αποκαλούμενοι «δρόμοι των Αγώνων» θα υπάρχουν σε όλη την πρωτεύουσα κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών. Στην Αρχαία Ελλάδα, οι αθλητές και αξιωματούχοι περπατούσαν μέχρι την Ολυμπία. Στο Λονδίνο του 1948, χρησιμοποίησαν τα λεωφορεία και τον υπόγειο σιδηρόδρομο. Και στις δύο περιπτώσεις, πήγαν στους αγώνες με τον ίδιο τρόπο που πήγαν οι θεατές. Πλέον όχι: στο Λονδίνο του 21ου αιώνα, για την νεοφιλελεύθερη ελίτ είναι ενστικτώδης ο διαχωρισμός των τάξεων.

Οι λωρίδες των δρόμων αυτών θα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις 4.000 BMW, οι οποίες θα εξέρχονται από τα πεντάστερα ξενοδοχεία του West End και θα πηγαίνουν προς τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Αυτές οι λωρίδες πρόκειται να μετατραπούν σε αυτοκινητόδρομους χωρίς κανέναν περιορισμό: 48 φανάρια θα σταματήσουν να λειτουργούν, 50 τοπικοί δρόμοι θα μπλοκάρουν, όλες οι διαβάσεις πεζών θα κλείσουν και τα ολοήμερα πάρκινγκ θα αναστείλουν την λειτουργία τους. Η καθημερινή ρουτίνα εκατοντάδων χιλιάδων απλών Λονδρέζων που πάνε στη δουλειά τους και αφήνουν τα παιδιά τους στο σχολείο θα διαταραχτεί. Εκατομμύρια θα επηρεαστούν από την κυκλοφοριακή συμφόρηση και τις καθυστερήσεις από τις λωρίδες.

Στις 17 Ιουλίου 1936, τρεις Εβραίοι ράφτες από το Stepney, ο Nat Cohen, ο Sam Marsters, και ο Alec Sheller, έφυγαν με προορισμό την Ισπανία. Πήγαιναν στην Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης. Η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου στην Ισπανία μποϊκόταρε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις πολιτικές του ναζιστικού κράτους. Περίπου 6.000 αθλητές από 22 χώρες βρίσκονταν καθ' οδόν προς τη Βαρκελώνη.

Οι Αγώνες της Βαρκελώνης δεν έγιναν ποτέ. Τρεις ημέρες μετά την αναχώρηση του Nat, του Sam και του Alec, ο στρατηγός Φράνκο ξεκίνησε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα κατά της ισπανικής δημοκρατίας και η χώρα βυθίστηκε σε εμφύλιο πόλεμο. Αντί να παρακολουθήσουν διεθνές στίβο, ο Nat, o Sam και ο Alec έγιναν εθελοντές στρατιώτες σε έναν αντιφασιστικό στρατό.

Οι Αγώνες της Μελβούρνης του 1956 πραγματοποιήθηκαν αμέσως μετά την συντριβή της επανάστασης των εργατών από τα σοβιετικά τανκς στη Βουδαπέστη. Οι Ούγγροι ήρθαν αντιμέτωποι με τους Ρώσους στον ημιτελικό του πόλο. Το αίμα χρωμάτισε το νερό. Οι Ρώσοι, που έχασαν, εγκατέλειψαν τον αγώνα.

Στην τελετή λήξης εκείνο το χρόνο, οι αθλητές, αηδιασμένοι από τη πολιτική και τον σοβινισμό των ηγετών του κόσμου, έσπασαν τις εθνικές ομάδες, ένωσαν τα χέρια, αγκάλιασαν ο ένας τον άλλο, και χορεύοντας και τραγουδώντας έκαναν τον γύρω του γηπέδου.

Οι αγώνες του 1968, στο Μεξικό, σημαδεύτηκαν από την εικόνα των Αμερικανών αθλητών John Carlos και Tommy Smith στο βάθρο των νικητών να σηκώνουν τη γροθιά-χαιρετισμό του μαύρου κινήματος, την στιγμή που παιζόταν ο εθνικός ύμνος των ΗΠΑ. Η χειρονομία τους συμβόλιζε την οργή εκατοντάδων εκατομμυρίων, από τις ζούγκλες του Βιετνάμ μέχρι τις πανεπιστημιουπόλεις της Καλιφόρνια, για τον ρατσισμό και τη δολοφονική διάθεση του κράτους.

 
Τώρα είναι η σειρά μας. Ο Cameron, η κυβέρνηση και η εταιρική ελίτ της Βρετανίας χρησιμοποιούν τους Ολυμπιακούς Αγώνες για να μεταδώσουν δύο μηνύματα. Το πρώτο απευθύνεται στο διεθνές κεφάλαιο: η Βρετανία είναι ευημερούσα, οργανωμένη και ανοιχτή για τις επιχειρήσεις. Το δεύτερο, που απευθύνεται στους απλούς ανθρώπους στο Ηνωμένο Βασίλειο: αν και μερικές φορές είναι δύσκολο, θα πρέπει να επιτρέψετε στην σημαία να κυματίζει και να απολαύσετε άρτο και θεάματα- χωρίς τον άρτο.
 
Η ελίτ σκοπεύει να μετατρέψει τους Αγώνες σε μια γιορτή της προνομιούχας τάξης και της εξουσίας των εταιρειών στον κόσμο, όπου εκείνοι γίνονται πλουσιότεροι και εμείς οι υπόλοιποι φτωχότεροι. Πρέπει να μην αφήσουμε την προπαγάνδα και την θριαμβολογία αναπάντητη. Στόχος είναι να χρησιμοποιήσουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες για να μεταδώσουμε μια έκκληση για μαζική αντίσταση. Πρέπει να αξιοποιήσουμε την ευκαιρία, ώστε να αρχίσουμε να μετατρέπουμε την εποχή της λιτότητας σε εποχή της διαμαρτυρίας.
 
Αν μη τι άλλο, οι συμφωνίες για τις χορηγίες της Dow Chemicals, της BP και της ATOS πρέπει να σταματήσουν, όπως και τραγελαφικοί «δρόμοι των Αγώνων». Οι διαμαρτυρίες έχουν ήδη αρχίσει. Για παράδειγμα, η καμπάνια «The Drop Dow Now: Justice for Bhopal» έχει συγκεντρώσει ευρύτατη δημοσιότητα (www.bhopal.org και www.dropdownow.org).
 
Τώρα πρέπει να αναζωπυρωθεί η αντιπολίτευση, μέσα από ένα ευρύ φάσμα διαμαρτυρόμενων ομάδων εναντίον των Ολυμπιακών Αγώνων.

*Ο Neil Faulkner είναι Βρετανός αρχαιολόγος, ιστορικός και συγγραφέας.

Πηγή: tvxs.gr

Έλυσαν το μυστήριο «ανακύκλωσης» της αστερόσκονης

Ένα μυστήριο που απασχολεί πολλά χρόνια την επιστημονική κοινότητα, σχετικά με το πώς τα αστέρια που πεθαίνουν διασκορπίζουν τα υλικά από τα οποία δημιουργούνται οι μελλοντικοί πλανήτες, βρήκε τη λύση του.

Αν και ήταν γνωστό ότι τα άστρα, όπως ο Ήλιος, εκτοξεύουν το μεγαλύτερο μέρος της μάζας τους στην τελευταία φάση της ζωής τους, δεν είχε εξακριβωθεί ακόμα πώς διασκορπίζεται αυτή η αστερόσκονη.

Στο πλαίσιο της έρευνάς τους, Αυστραλοί και Ευρωπαίοι  αστρονόμοι εντόπισαν κόκκους σκόνης με διάμετρο σχεδόν ενός εκατομμυριοστού του μέτρου, αρκετά μεγάλους ώστε να εκτοξευθούν με τη βοήθεια του φωτός του άστρου που πεθαίνει.

Για να λύσουν το μυστήριο, οι αστρονόμοι μελέτησαν τρεις κόκκινους γίγαντες, δηλαδή άστρα που ήταν κάποτε όπως είναι σήμερα ο ήλιος μας, όμως έχουν εξαντλήσει τα αποθέματα τους σε υδρογόνο και έχουν γιγαντωθεί.

Κατά τη διάρκεια μιας διαδικασίας που αποτελεί μια ακραία περίπτωση του είδους των ηλιακών ανέμων που βιώνει και ο ήλιος μας, αυτά τα άστρα εκτοξεύουν το μεγαλύτερο μέρος της μάζας τους σε μορφή αερίων και κόκκων μεταλλικών στοιχείων, καθώς μετατρέπονται σε λευκούς νάνους.

Σε δηλώσεις του ο επικεφαλής της μελέτης Barnaby Norris, από το πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ τόνισε ότι «τα άστρα είναι οι μεγάλοι ανακυκλωτές των γαλαξιών καθώς το υλικό που εκτοξεύουν χρησιμοποιείται για τη δημιουργία της επόμενης γενιάς άστρων και πλανητών».

Όπως ανέφερε, όταν οι κόκκοι σκόνης είναι μεγάλοι, κάτι που επιβεβαιώθηκε από την έρευνα, αιχμαλωτίζουν το φώς και το αντανακλούν, γεγονός που τους δίνει ώθηση να κινηθούν, σαν μικροσκοπικά ιστιοφόρα.

Επιπλέον, οι αστρονόμοι ανακάλυψαν ότι οι κόκκοι σκόνης είναι διαφανείς, καθώς, όπως επισημαίνουν, αν είχαν χρώμα, θα εξατμίζονταν από τη θερμότητα των αστεριών.

Πηγή: econews.gr

Η ευεργετική τσουκνίδα

Η τσουκνίδα ανήκει στο γένος των αγγειόσπερμων φυτών Κνίδη και στην οικογένεια των Κνιδοειδών.Ουσιαστικά, οι τσουκνίδες είναι ζιζάνια, όμως, σε μερικές περιοχές κάποια είδη έχουν μεγάλη οικονομική σημασία. Για παράδειγμα, από ένα είδος τσουκνίδας στην Ασία λαμβάνονται κλωστικές ίνες από τον βλαστό για την παραγωγή υφασμάτων ενώ αποξηραμένες τσουκνίδες δίνονται σαν τροφή σε ζώα.Η τσουκνίδα θεωρείται ιδιαίτερα ευεργετική για τον οργανισμό, καθώς είναι πλούσια σε μεταλλικά άλατα. Περιέχει ασβέστιο, χαλκό, χλώριο, κάλιο, πυρίτιο, νάτριο και σίδερο.

Συγκεκριμένα, το αφέψημα του είδους Urtica urens Κνίδη η καυστηρά, που βρίσκεται και στην Ελλάδα είναι εξαιρετικό διουρητικό και κατά της πέτρας της χολής, ενώ ο χυμός των σπόρων του σταματά την αιμορραγία.

Επιπλέον, σύμφωνα με ορισμένους βοτανολόγους, βοηθά στην αντιμετώπιση δερματικών εκζεμάτων, συμβάλλει στην μείωση του ουρικού οξέος και γενικώς συμβάλλει στην καλή κυκλοφορία του αίματος.

Πηγή: ygeianews.gr

Πώς μπορώ να διαγράψω οριστικά το λογαριασμό μου στο Facebook;

Μπορείτε να απενεργοποιήσετε το λογαριασμό σας στο Facebook είτε από τη σελίδα Ρυθμίσεις ασφαλείας είτε από το προφίλ σας (ή το Χρονολόγιό σας). Μόλις το κάνετε αυτό, το προφίλ σας θα σβηστεί αμέσως από το Facebook και οι υπόλοιποι χρήστες δεν θα μπορούν πια να σας αναζητήσουν. Καλό είναι να γνωρίζετε όμως ότι κάποιες πληροφορίες (π.χ. τα μηνύματα που έχετε στείλει) θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν.

Επειδή είναι πιθανό αργότερα να αλλάξετε γνώμη και να αποφασίσετε να χρησιμοποιήσετε ξανά την υπηρεσία, το Facebook, αποθηκεύει όλες τις πληροφορίες του προφίλ σας σας (φίλους, φωτογραφίες, ενδιαφέροντα κτλ.), ώστε να είναι διαθέσιμες ξανά όταν επιστρέψετε. Άλλωστε δεν είναι λίγοι εκείνοι που απενεργοποιούν τους λογαριασμούς τους προσωρινά και μετά επανέρχονται.

Παρόλα αυτά, αν είστε απολύτως βέβαιοι ότι δεν θα χρησιμοποιήσετε ξανά το Facebook και θέλετε να διαγραφεί οριστικά ο λογαριασμός σας, τότε θα πρέπει να υποβάλετε σχετικό αίτημα σε αυτήν εδώ τη διεύθυνση:

https://www.facebook.com/help/contact.php?show_form=delete_account

Να θυμάστε όμως ότι δεν θα μπορείτε να ενεργοποιήσετε ξανά το λογαριασμό σας, ούτε να ανακτήσετε τα περιεχόμενα ή τις πληροφορίες που είχατε.

Αν για κάποιο λόγο δεν μπορείτε να συνδεθείτε στο λογαριασμό σας, θα χρειαστεί να αλλάξετε κωδικό πρόσβασης. Για να το κάνετε αυτό, πατήστε το σύνδεσμο "Ξεχάσατε τον κωδικό σας;", κάτω από το πεδίο στο οποίο κανονικά θα πληκτρολογούσατε τον κωδικό πρόσβασης. Αφού ακολουθήσετε τις οδηγίες για την αλλαγή του κωδικού πρόσβασης και συνδεθείτε, απενεργοποιήστε ή διαγράψτε το λογαριασμό σας ακολουθώντας τα παραπάνω βήματα.


Πηγή: proho.gr

Dr. Rath Berlin 2012 βίντεο

Από αυτή την εκδήλωση στις 13 Μαρτίου 2012 στο Βερολίνο, ο Δρ Rath καλεί τον κόσμο της Γερμανίας και της Ευρώπης γενικότερα, να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί. Είναι ένα κάλεσμα για να οικοδομήσουμε όλοι μαζί μια δημοκρατική Ευρώπη για το λαό, από τον ίδιο το λαό - δημιουργώντας μια νέα εποχή στα συστήματα υγείας, τα οποία θα είναι πλέον προσανατολισμένα στην πραγματική πρόληψη και τελικά στην εξάλειψη των ασθενειών. Τα ήδη διαθέσιμα, επιστημονικά τεκμηριωμένα αποτελέσματα ερευνών, που είναι βασισμένα σε φυσικές θεραπείες, δείχνουν ξεκάθαρα πώς είναι ικανά να μειώσουν κοινές ασθένειες της εποχής μας στο ελάχιστο, σε σχέση με την παρούσα κατάσταση. Αλλά αυτός ο εκπληκτικός «Κόσμος Χωρίς Ασθένειες» δεν θα μας χαριστεί έτσι απλά, αφού κάθε μια από αυτές τις ασθένειες είναι για τη φαρμακευτική βιομηχανία και μια αγορά αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων! Αν θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα κόσμο χωρίς ασθένειες, για εμάς και τα παιδιά μας: πρέπει να δεσμευτούμε σε αυτόν το αγώνα. Και η ώρα είναι ΤΩΡΑ.!

Ο Πρύτανης των ξυπόλυτων

Γυναίκες στο Ρατζαστάν κατασκευάζουν ηλιακό μπόιλερ

Ο κ. Μπάνκερ Ροϊ εξηγεί πως χωριά στην Ινδία ή την Αφρική μπορεί να γίνουν αυτάρκη χωρίς τη μεσολάβηση ειδικών


Είναι ο ιδρυτής ενός κολεγίου που δεν δίνει πτυχία, αλλά όλοι οι απόφοιτου του βρίσκουν δουλειά. Όπου η έννοια του δασκάλου και του μαθητή είναι σχετική. Όπου οι απόφοιτοι του έχουν εξάγει τεχνογνωσία σε ανθρώπους που δεν μιλάνε τη γλώσσα τους. Όπου ως τώρα έχουν εκπαιδευτεί περίπου 3 εκ άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους μεγάλης ηλικίας και σε πολλές περιπτώσεις αναλφάβητοι, σε ειδικότητες όπως εκείνη του οδοντιάτρου, του γιατρού, του αρχιτέκτονα, του πολιτικού μηχανικού, ή ακόμα και του μηχανικού των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. 

Ο κ. Σαντζίτ «Μπάνκερ» Ρόι, 67 ετών, επικεφαλής του «Ξυπόλυτου Κολεγίου» και ένας από τους εκατό σημαντικότερους ανθρώπους του πλανήτη για το περιοδικό ΤΙΜΕ το 2010 εξηγεί την λειτουργία του κολεγίου «το οποίο χτίστηκε από τους φτωχούς, διοικείται από τους φτωχούς και ανήκει στους φτωχούς», την πολλές φορές μη ορατή στους περισσότερους ικανότητα των ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά και την αξία της εμπειρικής γνώσης. 

«Αποστάτης» της τάξης του

Γόνος οικογένειας υψηλού κύρους, αλλά όχι πλούσιας ο κ. Ρόι φοίτησε σε «πανάκριβα και ελιτίστικα σχολειά και πανεπιστήμια» που προορίζονται μόνο για την ινδική ελίτ. Και ενώ οι προδιαγραφές του και η οικογένεια του επιτάσσαν την είσοδο του στο διπλωματικό σώμα, βρέθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '60 ως εθελοντής στην πολιτεία του Μπιχάρ την περίοδο ενός καταστροφικού λιμού. «Εκεί αποφάσισα ότι δεν με ενδιαφέρει να σταδιοδρομήσω εντός του συστήματος. Την 1^η Νοεμβρίου του 1967 έφτασε στην πολιτεία του Ρατζαστάν, συγκεκριμένα στην επαρχία Ατζμέρ. Πέταξα το κουστούμι και τη γραβάτα που φορούσα ως τότε και έβαλα τα ρούχα του Ινδού αγρότη που φοράω ακόμα και σήμερα».

Το 1971 μαζί με κάποιους άλλους «αποστάτες της τάξης του» προχωρά στην ίδρυση του «Ξυπόλυτου Κολεγίου» στο χωριό Τιλόνια. «Δεν είχα να προσφέρω τίποτα σε αυτούς τους ανθρώπους, ούτε χρήματα ούτε σχέδια ούτε χρονοδιαγράμματα. Μόνο τον ενθουσιασμό και την διάθεση να δουλέψω μαζί τους». Η όλη φιλοσοφία του Ξυπόλυτου Κολεγίου βασίζεται στην πίστη στην παραδοσιακή γνώση και τεχνική των ανθρώπων της υπαίθρου, καθώς και στην απομυθοποίηση των κάθε είδους ειδικών της επιστήμης και της τεχνολογικής ανάπτυξης. «Δεν είναι απαραίτητο κάποιος να ξέρει να διαβάζει για να γίνει οδοντίατρος ή μηχανικός ή να μάθει να χρησιμοποιεί τον ηλεκτρονικό υπολογιστή» ισχυρίζεται ο κ. Ροΐ.. Ένα κράμα Μαχάτμα Γκάντι και Μάο Τσε Τουνγκ, δηλαδή, παρόλο που κ. Ροΐ αρνείται ότι επηρεάστηκε είτε από τον Γκάντι είτε από τον μαρξισμό. «Πηγή έμπνευσης μας είναι οι χιλιάδες ΄φτωχοί άνθρωποι που δούλεψα μαζί τους και οι τεχνικές που αφορούν θέματα όπως η εξοικονόμηση νερού που δεν υπάρχουν πουθενά στη δυτική βιβλιογραφία. Μαρξ δεν διάβασα ποτέ, με τις ιδέες του Γκάντι ομολογώ ότι έχουμε αρκετά κοινά, όμως εγώ Γκάντι διάβασα δεκαετίες μετά την έναρξη λειτουργίας του κολεγίου».

«Δεν θέλουμε πτυχία και μάστερ»

Σήμερα ακριβώς 40 χρόνια μετά την έναρξη λειτουργίας του το «Ξυπόλυτο κολέγιο» έχει εκπαιδεύσει πάνω από 3 εκατομμύρια ανθρώπους, εξυπηρετεί τις ανάγκες μιας περιοχής με πληθυσμό 125.000 κατοίκων στην Ινδία, έχει ηλεκτροδοτήσει και δώσει πρόσβαση σε πόσιμο νερό σε χωριά στην Αφρική και στην Ασία, έχει δημιουργήσει γυναίκες, οι οποίες πολλές φορές είναι γιαγιάδες ειδικούς της ηλιακής ενέργειας στο…Αφγανιστάν, στη Γκαμπόν και τη Σιέρρα Λεόνε. Τα μαθήματα τα οποία απευθύνονται πολύ συχνά σε ανθρώπους που δεν ξέρουν γραφή και ανάγνωση γίνονται προφορικά, ακόμα και με τη βοήθεια... κουκλοθέατρου ή της γλώσσας του σώματος.

Και ενώ τα αποτελέσματα είναι απτά και αδιαμφισβήτητα «το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε ακόμα και σήμερα είναι η δυσπιστία με την οποία μας αντιμετωπίζει ο λεγόμενος "μορφωμένος δυτικός κόσμος", είτε πρόκειται για ιδιώτες που ζητάμε δωρεές υλικών, είτε για φορείς όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και τα Ηνωμένα Έθνη. Η επίσημη "δυτική" μόρφωση φτιάχνει ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την ύπαιθρο και το χωριό ως μια υποβάθμιση. Προτιμούν να μείνουν έστω και με χαμηλή ποιότητα ζωής στη πόλη. Δεν θέλουν να επιστρέψουν στην ύπαιθρο και αν το κάνουν θα το κάνουν κοιτώντας την αφ' υψηλού. Υποτιμούν τεχνικές και μεθόδους που χρησιμοποιούνταν στις αγροτικές κοινότητες για χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστεί ο αστός μηχανικός ή γιατρός».

Όπως λέει ο κ. Μπάνκερ οποιοσδήποτε με πτυχία μάστερ και διδακτορικά δεν μπορεί να γίνει δεκτός στο Ξυπόλυτο Κολέγιο είτε για να διδάξει είτε για να διδαχτεί «καθώς υπολείπεται των απαραίτητων… τυπικών προσόντων. Τα απαραίτητα προσόντα είναι να είσαι «απόκληρος της ζωής, ακόμα και ανάπηρος, αναλφάβητος ή ημιαναλφάβητος, ,χωρίς ελπίδα να βρεις δουλειά. Άλλωστε δεν έρχεσαι εδώ για να γίνεις πλούσιος , κανείς δεν μπορεί να εισπράττει πάνω από 150 δολάρια το μήνα. (Σε μια χώρα πάντως που περίπου 4/10 ανθρώπους ζουν με λιγότερο από 1,25 δολάρια τη μέρα).Αυτό που τους φέρνει εδώ είναι η δύναμη για να μάθουν κάτι καινούργιο, και η πίστη πως σε όποια κατάσταση ή ηλικία και να είσαι, είναι καλύτερο να προσπαθείς από το να τα παρατάς.

Τα παιδιά παρακολουθούν κουκλοθέατρο, το οποίο όμως, χρησιμοποιείται και ως μέθοδος εκμάθησης για τους αναλφάβητους

Οι γυναίκες, ατμομηχανή της προσπάθειας

Μεγάλο μέρος των δραστηριοτήτων του Ξυπόλυτου Κολεγίου είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δραστηριότητα που ξεκίνησε ήδη από το 1989. Κίνητρο δεν ήταν η «υψηλή τιμή αγοράς της κιλοβατώρας» αλλά η ηλεκτροδότηση και οι ανάγκες ολόκληρων χωριών. «Επιλέγουμε αποκλειστικά γυναίκες, τουλάχιστον 40 ετών, προκειμένου να εκπαιδευτούν ως τεχνικοί ηλιακής ενέργειας» εξηγεί ο κ. Ρόι. «Και αυτό γιατί οι ώριμες γυναίκες έχουν την τάση να μένουν κοντά στις οικογένειες τους και στις κοινότητες τους και να θέσουν τις γνώσεις τους προς όφελος τις κοινότητας. Επίσης είναι πολύ καλές στο να μεταδίδουν ή μία την γνώση στην άλλη. Αντιθέτως οι άντρες είναι πιο ανεύθυνοι και πιο καριερίστες, δεν τους χωράει ο τόπος.. Μπορεί να φύγουν αναζητώντας το εύκολο χρήμα. Η καλύτερη μας ειδικός στην ηλιακή ενέργεια είναι μια γυναίκα 55 ετών από το Αφγανιστάν , ημιαναλφάβητη που είναι υπεύθυνη για την ηλεκτροδότηση 200 σπιτιών εκεί. Είναι και αυτός ένας λόγος που το κολέγιο μας δεν δίνει πτυχία ή άλλα πιστοποιητικά σπουδών. Η πιστοποίηση για τους αποφοίτους είναι η εμπιστοσύνη της ίδιας της κοινότητας.

Καλά όλα αυτά, θα μπορούσε όμως η ιδέα ενός «Ξυπόλυτου Κολεγίου» να σταθεί σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που αν και δεν περνά από τις καλύτερες φάσεις της ιστορίας της απέχει πολύ από να χαρακτηριστεί τριτοκοσμική χώρα. «Σε καμιά περίπτωση, ούτε σκοπεύουμε να προχωρήσουμε σε ίδρυση κολεγίου σε δυτική χώρα. Δε θα πετύχαινε. Ένα «ξυπόλυτο κολέγιο» μπορεί να υπάρξει επιτυχημένο μόνο σε απομακρυσμένες αγροτικές κοινότητες όπου οι άνθρωποι κερδίζουν την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό τους από την ικανότητα να δουλεύουν με τα χέρια τους και όχι από τα χαρτιά που έχουν κορνιζάρει στο γραφείο τους.

Πηγή: tovima.gr

Παρασκήνιο και κρυφτούλι με τους Ρώσους για ΔΕΠΑ

Σε «θρίλερ» εξελίσσεται απο τη Δευτέρα μέχρι και τις τελευταίες ώρες, σε Αθήνα, Μόσχα αλλά και …Τελ Αβίβ, το σε ποιον θα μείνει ο «μουτζούρης» της Πολιτικής απόφασης και της αντίστοιχης ευθύνης για την «εκκαθάριση» από τους…ενοχλητικούς Ρώσους,της λίστας των υποψηφίων αγοραστών της ελληνικής επιχείρησης φυσικού αερίου ΔΕΠΑ και της ΔΕΣΦΑ που διαχειρίζεται αγωγούς και υποδομές.

Σύμφωνα με πληροφορίες του www.koutipandoras.gr, μέχρι και αργά τη νύχτα αναζητούνταν σε ένα παζάρι, οι «καταλληλότερες» δικαιολογίες μεταξύ των γραφείων των κ. Σαμαρά και Βενιζέλου, του Υπουργείου Οικονομικών, μελών του ΔΣ του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων, των συμβούλων Τραπεζών UBS-Alpha- Rothchild, με σκοπό «ποιος θα αναλάβει προσωπικά και με ποιο επιχείρημα» την ευθύνη αλλά και τις διπλωματικές και νομικές συνέπειες για τον αποκλεισμό από τη διαδικασία ειδικά του Fund Energy, ιδιοκτησίας του πρώην υπουργού Ενέργειας της Ρωσίας και νυν συμβούλου του Πούτιν, Ιγκόρ Γιουσουφοβ.
Μάλιστα συνέβη και το αμίμητο, ο μεν κ. Γιουσουφοβ βρέθηκε στην Αθήνα χτες για επαφές με την Κυβέρνηση και το Ταμείο, ενώ ο επικεφαλής του τελευταίου κ. Κωνσταντίνος Μητρόπουλος πέταξε απο το Τελ Αβίβ στη…Μόσχα την ίδια μέρα μήπως και δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να μην είναι ο ίδιος που θα φέρει τη «λυπητερή» του αποκλεισμού.
Όπως είναι γνωστό λίγες μέρες πριν την προθεσμία υποβολής ενδιαφέροντος για την ιδιωτικοποίηση των ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, ο ειδικός απεσταλμένος του State Department Πρέσβης Μορνινγκσταρ, επισκέφθηκε την Αθήνα και σε συναντήσεις του με τον κ. Δήμα, Υπ. Εξωτερικών,τον κ. Μωραϊτη, Υφυπουργό αρμόδιο για ενεργειακά θέματα, σε δηλώσεις του ήταν καθαρός «Οχι ΔΕΠΑ και αγωγοί στους Ρώσους».
Έλα όμως που ο ίδιος ο κ. Δήμας προσωπικά ειχε συνοδεύσει τον Αντώνη Σαμαρά στη Μόσχα πριν ένα μήνα διακηρύττοντας σε όλους τους τόνους την ανάγκη Ρωσικών επενδύσεων στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Ενέργεια!
Τελικά στη λίστα των ενδιαφερομενων για ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ βρέθηκαν σαν υποψήφιοι τόσο ο Ρωσικός γίγαντας Gazprom, που έκανε καθαρό ότι ενδιαφέρεται ΜΟΝΟ για το εμπορικό κομμάτι της ΔΕΠΑ και όχι για τη ΔΕΣΦΑ, όσο και το Fund του Γιουσουφοβ με τις ευλογίες του Κρεμλίνου αλλά και Γερμανική υποστήριξη και κεφάλαια. Άρα ο μόνος τρόπος για να ικανοποιηθεί η απαίτηση Αμερικανών που απαιτούν Ισραηλινό έλεγχο σε ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, είναι να βρεθεί τυπική δικαιολογία για τον αποκλεισμό του Γιουσουφοβ που ενδεχομένως θα μπορούσε αν έκανε οικονομική προσφορά να εξαγοράσει τη ΔΕΣΦΑ. Αυτό συζητήθηκε τη Δευτέρα στις επαφές του κ Μητρόπουλου στο Τελ Αβίβ -αλλά και του κ. Παπαδήμου στην Κύπρο- που έσπευσε μετά στη Μόσχα μπας και τα μπαλώσει.
Τελικά κανείς ακόμα δεν ξέρει «ποιος θα μπει μπροστά» μιας και η απόφαση αποκλεισμού του Γιουσουφοβ θα θεωρηθεί «μείζονος πολιτικής και διπλωματικής σημασίας μήνυμα» από το Κρεμλίνο και πρόκριμα για τη μελλοντική συμπεριφορά απέναντι σε άλλες επενδύσεις στη χώρα.
Οι μεν πολιτικοί επιμένουν μιλώντας με τους Ρώσους «ότι εμείς σας στηρίζουμε και θέλουμε Ρωσικά κεφάλαια στη χωρα», η ηγεσία του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων κρύβεται, γιατί είναι καθαρό πως κάτι τέτοιο είναι πολιτική απόφαση και γι’ αυτο εξάλλου τα πολιτικά κόμματα έχουν τους εκπροσώπους τους στο ΔΣ, κι απέμειναν κάποιοι χαμηλόβαθμοι αξιωματούχοι «να βγάλουν το φίδι από την τρύπα».
Όπως και να γίνει, η ανακοιίνωση της λίστας των υποψηφίων για τη ΔΕΠΑ θα προκαλέσει έτσι κι αλλιώς τριγμούς σε Αθήνα, Βρυξέλλες, Μόσχα,Τελ Αβίβ, Ουάσιγκτον…Και στο τέλος, ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του!

ΘΕΡΣΙΤΗΣ

Πηγή: koutipandoras.gr

Ellis Island, το νησί των δακρύων και του φόβου

«Στο λιμάνι της Νέας Υόρκης μας έβαλαν στην καραντίνα για μια ημέρα και μετά μας πήγαν στο Ellis Island. Εκεί μας αραδιάσανε σαν τα πρόβατα για να μας εξετάσουν. Όλοι τρέμαμε μήπως δεν μας βρουν απολύτως υγιείς και μας γυρίσουν πίσω. Ο πατέρας μου αποκαλούσε το Ellis Island "νησί των δακρύων και του φόβου"», αφήγηση της Ευτέρπης Δουκάκη στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα..

Το νησί Ellis βρίσκεται έξω από το Μανχάταν. Έως τις αρχές του 17ου αιώνα ονομαζόταν Γκαλ και το 1603, όταν ο τοπικός κυβερνήτης το αγόρασε από τους Ινδιάνους το μετονόμασε σε Oyster Island. Λίγο καιρό αργότερα, αγοράστηκε από τον Samuel Ellis. Από το 1892, ως Ellis Island, ξεκίνησε τη λειτουργία του ως κέντρο υποδοχής μεταναστών και συνέχισε μέχρι το 1954. Από εκεί πέρασαν 12.000.000 εκατομμύρια νεοαφιχθέντες μετανάστες. Ενδεικτικά, έχει υπολογιστεί ότι περίπου το 40% όλων των σημερινών πολιτών των ΗΠΑ είχε έναν τουλάχιστον πρόγονό του στο νησί Ellis.

Όταν το νησί άνοιξε τις πύλες του, μια μεγάλη αλλαγή άρχισε να πραγματοποιείται στον τομέα της μετανάστευσης στην Αμερική. Οι αφίξεις από τη βόρεια και τη δυτική Ευρώπη (τη Γερμανία, την Ιρλανδία, την Βρετανία και τις σκανδιναβικές χώρες) αραίωσαν και όλο και περισσότεροι μετανάστες προέρχονταν από τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Μεταξύ της νέας αυτής γενιάς ήταν πολλοί Εβραίοι, Ιταλοί, Έλληνες, Πολωνοί, Ούγγροι, Τσέχοι, Σέρβοι, Σλοβάκοι, αλλά και πολλοί μη-Ευρωπαίοι από τη Συρία, την Τουρκία και την Αρμενία. Όλοι ήλπιζαν για μια καλύτερη ζωή στη «Γη της Επαγγελίας», μακριά από τον πόλεμο, την πείνα και τις διώξεις.

Μετά από ένα μεγάλο, κουραστικό ταξίδι στη θάλασσα, κάτω από εξαιρετικά ανθυγιεινές συνθήκες, οι επιβάτες έβλεπαν για πρώτη φορά το Άγαλμα της Ελευθερίας. Για αρκετούς, η αναμονή είχε πλέον τελειώσει. Όσοι είχαν εισιτήρια της πρώτης και της δεύτερης θέσης, είχαν εξεταστεί ήδη μέσα στο καράβι και ήταν ελεύθεροι να ξεκινήσουν την ζωή τους στην Αμερική. Μοναδική προϋπόθεση για να τους επιτραπεί η είσοδος ήταν να κουβαλούν μαζί τους 25 δολάρια, ώστε να δείξουν ότι μπορούν να επιβιώσουν μέχρι να βρουν δουλειά. Οι ταξιδιώτες της τρίτης θέσης, ωστόσο, οι οποίοι ήταν και οι μοναδικοί που ουσιαστικά ονομάζονταν μετανάστες, έβαζαν τα πράγματά τους σε βάρκες και μεταφέρονταν στο νησί Ellis, με σκοπό να υποβληθούν σε νομικό και ιατρικό έλεγχο.

Οι γιατροί δούλευαν ανά ομάδες των δύο και χρησιμοποιούσαν το σύστημα των «έξι δευτερολέπτων». Τότε υπήρχε η άποψη ότι ένας έμπειρος ειδικός μπορούσε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να διαπιστώσει μόνο με το βλέμμα την κατάσταση της υγείας του ταξιδιώτη και να διαγνώσει από αναιμία μέχρι κιρσούς. Αν όλα ήταν καλά, όπως συνέβη στις περισσότερες περιπτώσεις, οι μετανάστες έπαιρναν την πολυπόθητη άδεια και έβρισκαν κατοικία, τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια, στη Νέα Υόρκη και το Νιου Τζέρσεϊ. Πάνω στο νησί, πολλοί αποκτούσαν καινούρια ονόματα, καθώς αν κάποιος υπάλληλος δεν μπορούσε να εκφέρει το όνομα κάποιου, το μετέτρεπε σε κάτι πιο απλό και σύντομο. Η πρώτη μετανάστρια που πέρασε από το νησί Ellis ήταν η Annie Moore, ένα 15χρονο κοριτσάκι από το Cork της Ιρλανδίας. Πήρε από τους υπαλλήλους ένα κομμάτι χρυσό αξίας 10 δολαρίων, το μεγαλύτερο ποσό που είχε αποκτήσει στην μέχρι τότε ζωή της.

«Είδα δάκρυα χαράς, πολλά. Είδα και δάκρυα λύπης», αφηγείται η Δούκισσα Παπαδάκη, σε παλαιότερη εκπομπή του «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα». Όταν υπήρχαν ενδείξεις ασθενείας, οι γιατροί έγραφαν με κιμωλία πάνω στο πανοφόρι ένα γράμμα και έστελναν τον εξεταζόμενο για επιπλέον έλεγχο. Το γράμμα ήταν διαφορετικό ανάλογα με το μέρος που οι γιατροί εντόπισαν την «ανωμαλία», για παράδειγμα Ν για το λαιμό, H για την καρδιά, Χ για παράνοια και πνευματικές ασθένειες και CT για το τράχωμα, μια πολύ κοινή ασθένεια του ματιού, ειδικά σε όσους προέρχονταν από την νοτιοανατολική Ευρώπη. Αν και οι πιο εξονυχιστικές εξετάσεις έβγαζαν τον εκάστοτε μετανάστη άρρωστο, τότε του απαγορευόταν η είσοδος στις ΗΠΑ και επέστρεφε στη χώρα του. Πολλοί παρέμεναν στο νησί πάνω από μία εβδομάδα μέχρι να ακούσουν την ετυμηγορία για την περίπτωσή τους. Οι έγκυες γυναίκες κρατούνταν στο νησί, ώστε να μην γεννήσουν στην Αμερική και παιδιά τους να μην πάρουν υπηκοότητα. Πάνω από 350 παιδιά γεννήθηκαν στο νησί και 3.500 πέθαναν μέχρι να αποφασιστεί αν θα φύγουν ή όχι.

Στο διάστημα 1892 έως 1924, πάνω από μισό εκατομμύριο Έλληνες βρέθηκαν στο νησί Ellis και υπολογίζεται πως σχεδόν οι μισοί επέστρεψαν κάποια στιγμή μόνιμα στην Ελλάδα. Οι Αμερικανοί δεν τους έτρεφαν ιδιαίτερη συμπάθεια. Τους φώναζαν «λιγδιάρηδες» («greaseballs») και «βρωμοέλληνες» («dirty Greekσ»). Στον Νότο, οι Έλληνες βρέθηκαν στο στόχαστρο της Κου-Κλουξ-Κλαν, ενώ οι νόμοι που ψηφίζονταν για τους μαύρους ίσχυαν και για τους ίδιους, καθώς δεν θεωρούνταν «λευκοί». 

Από το 1924 μέχρι το κλείσιμό του, το 1954, το νησί Ellis έπαψε να υποδέχεται μετανάστες. Με αλλαγές στη νομοθεσία, οι μετανάστες ελέγχονταν πριν φύγουν από τη χώρα τους από το Προξενείο. Από τότε, το Ellis χρησιμοποιήθηκε ως κέντρο κράτησης για εγκληματίες και για ανεπιθύμητους μετανάστες, των οποίων η άδεια είχε λήξει. Δεν υπάρχουν αρχεία μεταξύ 1924-1954. Από το 1965, το νησί είναι μέρος του Εθνικού Μνημείου του Αγάλματος της Ελευθερίας και πλεόν στις εγκαταστάσεις του νησιού λειτουργεί μουσείο. Μέσω της ψηφιοποίησης των αρχείων και της εφαρμογής στο http://www.ellisisland.org/ ο καθένας πλέον μπορεί να εντοπίσει   συγγενείς που πριν χρόνια μετανάστευασαν στις ΗΠΑ και πέρασαν από την «κρίση» του Ellis.

Πηγή: tvxs.gr

«Θα συζητήσουμε το θέμα μετά το σχετικό βίντεο…»

Τρελαίνομαι για εκπομπές που θίγουν τα φλέγοντα κοινωνικά θέματα. Όπως αυτές που γίνονται τις τελευταίες μέρες, με θέμα την απεργία της ΠΝΟ. Είναι μια παλιά συνταγή προπαγάνδας, που τώρα λόγω της εποχής ανασύρεται από τα αραχνιασμένα ντουλάπια της «αποκρουστικής δημοσιογραφίας».

Η συνταγή είναι απλή. Στην αρχή προβάλλεται, «το σχετικό βίντεο», διάρκειας 2 έως 4 λεπτών. Εκεί φιλόδοξος ρεπόρτερ, περιγράφει την κατάσταση, με τα λόγια που το αφεντικό, ή ο εκπομπάρχης, ή ο αρχισυντάκτης, του έχει περιγράψει. Συνήθως επειδή αυτός ο ρεπόρτερ είναι κατά κανόνα γλοιώδης, υπερβάλει στους χαρακτηρισμούς κατά των απεργών (εδώ ναυτεργάτες), για να γίνει αρεστός στο κανάλι και να εδραιώσει την θέση του. Στο σχετικό ρεπορτάζ, υπάρχουν δηλώσεις όλων των μερών, πετσοκομμένες και συνήθως χωρίς να βγαίνει νόημα.

Μόλις τελειώσει το βίντεο, πάμε στον «ζωντανό διάλογο με τους καλεσμένους μας». Οι καλεσμένοι μας είναι ένας ναυτεργάτης σε παράθυρο και δυο ή τρείς της άλλης πλευράς στο στούντιο. Αυτοί οι δύο τρείς συνήθως είναι εκπρόσωποι ευρύτερων επιχειρηματικών ομάδων με πομπώδεις τίτλους πχ. Πρόεδρος Συνδέσμου Ναυτιλίας, ή πρόεδρος Ενώσεων Εμπορίου. Φοράνε πάντα γραβάτα και είναι φρεσκοξυρισμένοι σε αντίθεση με τον ναυτεργάτη.

Η συζήτηση ξεκινά με την σπαρακτική έκκληση του δημοσιογράφου, οικοδεσπότη, «να σκεφτούν όλοι τον ελληνικό λαό, που τις άγιες μέρες θέλει να ταξιδέψει» και την παράκληση προς τους ναυτεργάτες, να το ξανασκεφτούν. Ως τηλεθεατής έχεις ήδη καταλάβει ότι, η αντικειμενικότητα, αν υπήρχε, έχει πάει περίπατο, αφού από την πρώτη τοποθέτηση του, ο  δημοσιογράφος, έχει πάρει θέση κατά της απεργίας, παρά την κομβική φράση που επαναλαμβάνει ανά τακτά διαστήματα, «και βέβαια η απεργία είναι δικαίωμα, δεν το συζητάμε». Αλλά το συζητάνε.

Αμέσως μετά δίνεται ο λόγος στον ναυτεργάτη απεργό, ο οποίος, ξεκινά απολογούμενος, διότι έχει προηγηθεί ένα 3λεπτο ρεπορτάζ για το κακό που κάνει η απεργία στην χώρα, αλλά και η σπαρακτική έκκληση «σύνεσης» του δημοσιογράφου. Αφού δεν καταφέρνει ποτέ να ολοκληρώσει, γιατί, «μας πιέζει ο χρόνος», δίνεται ο λόγος στους καλεσμένους του στούντιο, με τον δέοντα σεβασμό που οφείλει να έχει ένας δημοσιογράφος προς έναν γραβατωμένο επιχειρηματία.

Εκεί ο κατά κανόνα κρατικοδίαιτος επιχειρηματίας, αρχίζει το σοβάντισμα με λάσπη της αρεσκείας του. Συνήθως συκοφαντεί ή στην καλύτερη παρουσιάζει μισές πλευρές της πραγματικότητας, βοηθούμενος από τον Δημοσιογράφο συντονιστή, ο οποίος αφήνει να λέγοντα τέρατα, και όταν ο ναυτεργάτης από το παράθυρο, θέλει να επέμβει, τον αποκρούει λέγοντας, «θα απαντήσετε κύριε, σε λίγο για όλες τις κατηγορίες». Βέβαια το, «σε λίγο» έρχεται αλλά τότε «με πιέζουν από το κοντρόλ για διαφημίσεις, γι αυτό ολοκληρώστε σας παρακαλώ».

Κάπως έτσι κυλούν οι τρείς τέσσερις τελευταίες μέρες στην ενημερωτική τηλεόραση. Με τέτοιες και άλλες παρόμοιες απάτες. Με τους ναυτεργάτες καταδικασμένους, όπως κάθε απεργός στο παρελθόν. Με την επίκληση επιχειρημάτων του τύπου, «διασύρεται η χώρα», ή «καταστρέφονται κοινωνικές ομάδες», ή το ακόμα καλύτερο, «μια μικρή μειοψηφία εκβιάζει την πλειοψηφία». Και με την εκάστοτε κυβέρνηση πάντα αθώα και εκ των προτέρων χαρακτηρισμένη, ως σοβαρή και υπεύθυνη.

Εκπομπές παρωχημένες. Εκπομπές υπηρέτριες ύποπτων και αδίστακτων αφεντικών, με δημοσιογράφους υπηρέτριες.

Δεν ξέρω αν σύντομα θα ξεκινήσει ένα κίνημα σοβαρού ξεκαθαρίσματος στην Ελλάδα. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα ξεκινήσει ΜΕ δημοσιογράφους. Αλλά το ακόμη πιο σίγουρο είναι ότι θα ξεκινήσει ΑΠΟ τους δημοσιογράφους.

Θύμιος Κ.

Πηγή: ellinofreneia.net